همانطور که کرواسی برای رویارویی با انگلیس در ومبلی در روز پنجشنبه در لیگ ملت‌ها آماده می‌شود، زخم‌های ناشی از شکستی تحقیرآمیز توسط همین حریفان تنها کمی بیش از یک ماه پیش، تازه است و احساس ناراحتی ماندگاری وجود دارد.
هیچ‌کس این را نخواهد گفت - قطعاً اسلاون بیلیچ، که همیشه به اهدافی که ممکن است برای اکثر دیگران دست‌نیافتنی به نظر برسند، اعتقاد دارد - اما این تصور وجود دارد که کرواسی از پذیرش شکست دیگری راضی خواهد بود، به شرطی که از نظر نتیجه ملایم و از نظر رویکرد سخت‌کوشانه باشد؛ که این بازی نه به اندازه امتیازها، بلکه به اندازه احیای (خود)احترامی است که می‌توانند به دست آورند.
کرواسی ماه گذشته در رییکا با نتیجه ۷-۰ مغلوب انگلیس شد و خوش‌شانس بود که گل‌های بیشتری دریافت نکرد. پس از بازی، روی کین اظهار داشت که انگلیس طوری به نظر می‌رسید که گویی در مقابل بازیکنان جوان قرار گرفته است، اما اینطور نبود، و همچنین مقایسه با سن مارینو یا آندورا که به طور گسترده در رسانه‌های اینجا مطرح شد، درست نبود.
کرواسی تیمی ضعیف یا ناکافی به نظر نمی‌رسید - اصلاً تیمی به نظر نمی‌رسید. بهترین ارزیابی‌ها در مورد بازی از درون همان شب بود. لوکا مودریچ، کاپیتان، گفت: «باید این را بگویم. «من ۲۰ سال است که اینجا هستم و این اولین بار است که احساس شرم می‌کنم. شما می‌توانید بازی را ببازید؛ مسئله این نیست - آنها در حال حاضر به سادگی از ما بهتر هستند. اما از بین بردن اعتباری که ما با سختی و مدت طولانی ساختیم - این غیرقابل قبول است.»
بیلیچ موافقت کرد: «ما از هیچ نظر حریف آنها نبودیم: درگیری، پرخاشگری، تکنیک، فیزیک... و سپس، البته، اعتماد به نفس، تمرکز و اراده ذهنی شما همه کاهش می‌یابد و همه چیز از هم می‌پاشد.»
به نظر می‌رسید که حتی سرمربی تیم، که به خاطر فصاحت و سبک ارتباطی متقاعدکننده‌اش شناخته شده بود، در درک آنچه اتفاق افتاده بود و یافتن کلمات مناسب مشکل داشت. بیلیچ در مصاحبه‌ای بعدی گفت: «من با شرم ابدی باقی مانده‌ام.» اما سپس لحظه‌ای از وضوح غیرمعمول وجود داشت، زمانی که از او پرسیده شد که به بازیکنان در رختکن چه گفته است.
«به آنها گفتم که بازی‌هایی وجود دارد که شما به سادگی باید آنها را فراموش کنید و هر چه سریع‌تر صفحه جدیدی را ورق بزنید، زیرا چند روز دیگر بازی بعدی خود را دارید. اما این یکی از آن بازی‌ها نیست. این یکی را هرگز نباید فراموش کنید. شما باید آن را تا آخر عمر خود در ذهن داشته باشید و همیشه به یاد آن باشید تا هر کاری انجام دهید تا دوباره چنین اتفاقی رخ ندهد.»
سوالی که در ذهن همه وجود دارد، حتی اگر جرأت اعتراف به آن را نداشته باشند، این است: اگر تکرار شود چه؟
این تیم به خوبی به فاجعه انگلیس پاسخ داد و سه روز بعد در مقابل اسپانیا نمایشی خیره‌کننده ارائه کرد. اگرچه کرواسی شکست خورد، اما بازی نزدیکی بود و قهرمانان جهان قبل از اخراج ایوان پریشیچ در دقیقه ۷۹، با نتیجه ۱-۱، به دلیل دریافت کارت زرد دوم که به این معنی است که او برای بازی مجدد در ومبلی مقابل انگلیس در دسترس نیست، به شدت تحت فشار قرار گرفتند.
این راه خوبی برای شروع رستگاری آنها بود اما انگلیس چالش‌های متفاوتی را ایجاد می‌کند. بار نه تنها ذهنی بلکه بسیار فیزیکی است. بیلیچ اشتباهات جدی در انتخاب تیم و تاکتیک‌هایش در رییکا مرتکب شد و اراده بازیکنان حتی قبل از اینکه «همه چیز از هم بپاشد» به سطح مورد نیاز نرسید. اما نحوه بازی انگلیس - زمانی که خوب بازی می‌کند - برای تیمی که هنوز حول یک بازی‌ساز ۴۱ ساله می‌چرخد، بدون هافبک دفاعی واقعی یا وینگرهای برتر؛ بسیار بیشتر از رویکرد روشمند اسپانیا، یک عدم تطابق آشکار است.
انگلیس ممکن است به سادگی برای کرواسی بیش از حد سریع باشد، و بیلیچ با وظیفه عظیمی روبرو است که به نحوی آنها را کند کند، ظرفیت تهاجمی آنها را محدود کند و بازی را تا حد امکان به حوادث جداگانه کاهش دهد. او باید عمل‌گرا باشد، که ممکن است شامل دخالت بیشتر یکی از دستیارانش، متخصص ضربات ایستگاهی، جیانی ویو باشد، اما اول از همه بازیکنان باید استقامت و شدت بیشتری از خود نشان دهند.
پس باید درگیر شد؟ خب، بله. این همان چیزی است که مردم در خانه می‌خواهند ببینند، نه یک ایده هوشمندانه که بیلیچ ممکن است در آستین خود داشته باشد. بیلیچ گفت: «ما به سختی می‌توانیم صبر کنیم»، اما او به طور غیرمعمولی مبهم بود و از ارائه جزئیات در مورد جاه‌طلبی‌های تیم خودداری کرد.
مسئله واقعی این است که ثابت شود کرواسی، علیرغم ضربه روحی اخیر، هنوز یک تیم واقعی است: تیمی شایسته گذشته باشکوه و با امید به آینده.