شاید «بازی زیبا» باشد، اما در دهه‌های اولیه خود، فوتبال موضوع نادری برای هنرمندان بود. اومبرتو بوچونی، فوتوریست ایتالیایی، در نقاشی خود در سال ۱۹۱۳ با نام «پویایی یک بازیکن فوتبال» بدن یک ورزشکار را به گردبادی از حرکت تبدیل کرد. یکی از اولین نمایش‌های هنری زیبا از یک مسابقه - صحنه‌ای مه‌آلود و مجاور کارخانه به نام «هر بعدازظهر زمستانی در انگلستان» - را می‌توانید در گالری هنر منچستر ببینید. اگر انتزاع دهه ۱۹۳۰ بیشتر مورد علاقه شماست، می‌توانید از رمزگشایی اشکال هندسی در «رئالیسم نقاشانه یک بازیکن فوتبال – توده‌های رنگ در بعد چهارم» اثر کازیمیر مالویچ لذت ببرید. حدس می‌زنم شکل کوچک نخود سبز توپ باشد.
اینها در هر صورت استثنا بودند. در سال ۱۹۵۳، انجمن فوتبال جایزه هنری را با حمایت شورای هنر تازه تأسیس راه‌اندازی کرد: آثار برنده شامل «رفتن به مسابقه» اثر ال. اس. لوری بود که جمعیت را به سمت استادیوم خانگی وقت بولتون واندررز، براندن پارک، سرازیر می‌کرد. نمایشگاهی از آثار ارسالی با نام «فوتبال و هنرهای زیبا» در سراسر کشور برگزار شد و دبیر انجمن فوتبال، سر استنلی راوس، گفت که امیدوار است این امر سرانجام مانع بین این دو جهان را بشکند.
خواننده عزیز، این اتفاق نیفتاد. اما این امر سابقه ای را ایجاد کرد که با شور و شوق احیا می شود. حتی این احتمال وجود دارد که پس از چندین دهه رنج، محبوب ترین ورزش جهان سرانجام سزاوار هنری خود را دریافت کند. سه دوره جایزه هنر فوتبال در ۲۰ سال گذشته برگزار شده است و آخرین دوره این ماه در موزه ملی فوتبال (از گالری هزاره شفیلد) با طیف وسیعی از آثار ارائه شده که نشان دهنده طنین انداز بودن موضوع است، برگزار می شود.
زندگی‌های بی‌حرکت دقیق - از توپ‌های ضربه خورده یا چکمه‌های در حال تمیز شدن - با خاطره درد می‌کشند. مستندنگاری‌های وهم‌آور وجود دارد: جوانان بنگلادشی در حال بازی در وسط یک زباله‌دان، زمین‌های تحت تأثیر تغییرات آب و هوایی. «شما کل طیف تجربه فوتبال را در معرض نمایش می‌بینید»، رئیس نمایشگاه‌های موزه، پیپ دیمنت می‌گوید. فرضیات او - او در ابتدا خود را در حال آویزان کردن پرتره‌هایی از لحظات معروف و بازیکنان نمادین تصور می‌کرد - وارونه شد. «تقریباً تمام هنرمندان نشان می‌دهند که فوتبال برایشان چقدر اهمیت دارد، اما آنها به روش‌های بسیار متفاوتی پاسخ می‌دهند و واکنش نشان می‌دهند.»
با این حال، چند چهره مشهور وجود دارد. یک هنرمند با زغال چوب برای خلق نیم‌تنه فوق‌واقع‌گرایانه از انگولو کانته کار کرده است. روی کین دو بار ظاهر می‌شود، یک بار بشقابی از ساندویچ‌های میگو به بیننده خود تعارف می‌کند، بار دیگر در یک دیپتیک با مایک ریچاردز. دومی اثر کانر راجرز است که مجموعه نقاشی‌های طنز او در مورد برگه‌های شرط‌بندی رها شده، جایزه دوم را دریافت کرد. آنها شامل تصویری تأثیرگذار از کریس وایلدر، سرمربی شفیلد یونایتد، با سر در دستانش، در کنار لوگوی شرط‌بندی بازسازی شده است که می‌پرسد: «لاد حالت خوبه؟»
دیمنت می‌گوید که فوتبال و هنر هنوز تقریباً به طور کامل حوزه‌های جداگانه‌ای تلقی می‌شوند، بنابراین جالب است که اثر برنده امسال - یک ویدئو از آلینا اکبر - ارتباط بین فرهنگ «سطح بالا» و «محبوب» را بررسی می‌کند. در «فوت‌ورک»، هنرمند چندرسانه‌ای بین مهارت‌های حفظ توپ و حرکات موزون کاتاک، یک سبک رقص کلاسیک هندی، جابجا می‌شود. ریتم‌ها و صداهای ترکیبی، مدیتیشن مسحورکننده‌ای را در مورد هویت ایجاد می‌کنند که به جامعه شمال آسیای جنوبی که او در آن بزرگ شده است، مربوط می‌شود.
او می‌گوید فوتبال، فرهنگ پسا مهاجرت است که ارزش آن گاهی اوقات توسط همان مردمی که آن را پذیرفته‌اند، نادیده گرفته می‌شود. اکبر می‌گوید: «هر وقت به خانه پدربزرگ و مادربزرگم می‌رفتم، فوتبال همیشه در تلویزیون بود و من در خیابانشان، در حال امتحان کردن ترفندها بودم. پدربزرگ و برادرانش وقتی من شروع به بازی کردم، خیلی هیجان‌زده شدند، زیرا آنها دوران نژادپرستانه‌تر دهه ۷۰ را پشت سر گذاشته بودند و هرگز به بازی‌ها نرفتند.»
با وجود تمام مضامین اجتماعی‌اش، اثر اکبر همچنان حرکت باله و وقار را که پیکاسو زمانی در فرم روان مجسمه سفالی خود «فوتبالیست» دنبال می‌کرد، بیان می‌کند. جالب است که چگونه بسیاری از آثار هنری در نمایشگاه به جای خود بازی، فرهنگ فوتبال را منعکس می‌کنند - تماشای از روی مبل، در میخانه، در کنار زمین یک بازی تفریحی. شاید رقابت با حجم محتوای بصری که بازی‌ها از قبل ارائه می‌دهند، برای هنرمندان دشوار باشد. و ما از شیفتگی کلاسیک‌گرایانه به اندام ورزشکاران بسیار دور شده‌ایم (برای مقایسه، به دروازه‌بان جهنده در نقاشی اواسط قرن بیستم سسیل بیتون، «فوتبالیست‌ها» ، با باسن بی‌شرمانه برجسته او نگاه کنید). im Marlow، مدیر موزه طراحی و رئیس هیئت داوران، خاطرنشان می‌کند که «هنرمندان امروزه بی شرمانه جایگاه تماشاگر یا هوادار را پذیرفته‌اند» و به ندرت آثاری یافت می‌شود که سعی در ورود به تجربه بازیکن فوتبال داشته باشند. یکی از استثنائات مورد علاقه او فیلم ۲۰۰۶، «زیدان: پرتره قرن بیست و یکم» است که او آن را «یک اثر عالی از هنر مفهومی» می‌نامد. «این یک مطالعه بسیار صمیمی از بازی است که در دوران کنونی، زمانی که داوران دوربین‌های سر دارند، ممکن است قدیمی به نظر برسد، اما هیچ چیز مانند آن قبلاً انجام نشده بود.»
و سپس گالری استادیوم تاتنهام، OOF، وجود دارد که نمایشگاه‌هایی از آثار مرتبط با فوتبال از عکاسی خیابانی راجر می 1950 تا مقاله بحث‌برانگیز AC Larsen در مورد ممنوعیت تراجنسیتی انجمن فوتبال را در بر گرفته است. این ماه شاهد افتتاحیه جشن فرهنگ Wag اثر Trackie McLeod بود. در همین حال، هنر تاریخی فوتبال در حال افزایش ارزش است. چهار سال پیش، «رفتن به مسابقه» لوری با قیمت ۷.۸ میلیون پوند در حراج فروخته شد، که رکورد قیمت آثار هنرمند سالفورد بود، و در سال ۲۰۲۲ یکی از سری‌های انتزاعی نیکلاس د استائل از پارک دو پرنس ۱۹۵۲ - بر اساس دیداری دوستانه که او بین فرانسه و سوئد تماشا کرد - گران‌ترین اثر هنری فوتبال شد و به قیمت ۱۶.۷ میلیون پوند فروخته شد.
پول همیشه یک عنصر کلیدی در دنیای هنر بوده است، و در حال حاضر کلکسیونرهای قابل توجهی در دنیای فوتبال وجود دارند، از صاحبان باشگاه‌های میلیاردر گرفته تا بازیکنان سابق فرهیخته. گفته می‌شود مجموعه دیوید بکهام شامل اندی وارهول، بنکسی و یایوی کوساما است؛ مایکل بالاک در نمایشگاه‌های بزرگ هنری در سراسر جهان دیده می‌شود. جی سنت جان، با نامی عجیب و غریب، که «فوتبال و هنرهای زیبا» را سازماندهی کرد، ۷۰ سال پیش به لیورپول دیلی پست گفت که هنر به شکل جدیدی از حمایت مالی نیاز دارد تا به مردم کمک کند تا بوم نقاشی شده را همانطور که هنر جو مرسر، فرانتس پوشکاش و استنلی متیوز را درک می‌کردند، قدر بدانند. آیا رویای او سرانجام به حقیقت می‌پیوندد؟