«I’ll love you even if you win»، قول داده بود هوادار تیم ونتزیا روی بنر خود نوشته بود. شوخی دیگری از سوی هوادارانی که مدت‌هاست نشان داده‌اند می‌توانند باخت را تحمل کنند. آن‌ها در شش بازی اول فصل جاری سری آ، شش شکست خورده بودند: تنها تیم بدون برد یا حتی یک امتیاز در این لیگ.
آخرین باری که آن‌ها در سری آ بودند، در فصل ۲۴-۲۰۲۳، ونتزیا در رده نوزدهم قرار گرفت. دفعه قبل از آن، در فصل ۲۲-۲۰۲۱، آن‌ها در انتهای جدول بودند. آیا دوباره تاریخ تکرار می‌شود؟ شکست ۳-۱ مقابل آتالانتا در اولین بازی پس از وقفه بازی‌های ملی در این ماه، ونتزیا را به نقطه شکست رساند. باشگاه جیووانی استروپا، سرمربی‌ای که فصل قبل آن‌ها را به قهرمانی سری B و صعود رسانده بود، اخراج کرد.
جانشین او، داویده نیکولا، متخصص شناخته‌شده‌ای در بقا است، هرچند آخرین انتصاب او در کرمونزه در ماه مارس گذشته با اخراجش به پایان رسید، زمانی که تیم در رده هجدهم بود. اگر تالاب ونیز عمق داشته باشد، نیکولا به درون آن پرتاب شد و این آخرین شغل خود را در خانه مقابل تیم دوم فصل گذشته، ناپولی، آغاز کرد.
اما مردی که فرارهای او از سقوط به لیگ پایین‌تر با هری هودینی مقایسه شده است، به سختی می‌تواند از آب بترسد. اولین تیم نیکولا در ونتزیا در یک بلوک دفاعی صبورانه قرار گرفت و از کشیده شدن به جلو خودداری کرد. و هنگامی که در ابتدای نیمه دوم فرصتی به آن‌ها داده شد، از آن استفاده کردند.
یک ضربه بلند از سیمون سوهم از سمت چپ، با برخورد به سر امیر رحمانی، مدافع ناپولی، که در هوا آن را گم کرد، به خوبی به زمین افتاد. آکور آدامز از ونتزیا با یک لمس به سمت راست خود توپ را گرفت و از لبه محوطه جریمه با ضربه‌ای به سمت مخالف دروازه‌بان ناپولی، الکس مرِت، گلزنی کرد.
ناپولی که از این ضربه جان گرفته بود، کوین دی بروینه، آلیسون سانتوس و راسموس هویلوند را از روی نیمکت به زمین فرستاد. هیچ‌کدام از آن‌ها نتوانستند از سد فیلیپ استانکویچ، دروازه‌بان ونتزیا، عبور کنند. او پنالتی دی بروینه را مهار کرد و یک مهار دیدنی تک‌دستی از استنیسلاو لوبوتکا انجام داد و سپس در دقیقه ۹۰ نیز آلیسون را ناکام گذاشت. بازی با نتیجه ۱-۰ به پایان رسید، اولین برد ونتزیا در این فصل.
شروعی رؤیایی برای نیکولا. و نتیجه‌ای که باعث شد برخی تعجب کنند که آیا این می‌تواند پایان کار ماسیمیلیانو آلگری، سرمربی ناپولی، باشد. او که در تابستان جانشین آنتونیو کونته شد، بر پنج شکست در نه بازی نظارت کرده است.
شکست مقابل اینتر و کومو ممکن است به تنهایی قابل توجیه باشد. عدم کسب امتیاز در خانه مقابل آرسنال یا در خارج از خانه مقابل ویارئال در مرحله گروهی لیگ قهرمانان، صعود به مرحله حذفی را در معرض خطر قرار داده است، اما کونته نیز در این زمینه ناکام بود. با این حال، تصویر بزرگتر زمانی که تمام این‌ها را با باخت به حریفان بدون امتیاز دنبال می‌کنید، رنگ دیگری به خود می‌گیرد.
می‌توان گفت ناپولی مقابل ونتزیا بدشانس بود. آن‌ها بیش از اندازه کافی برای گلزنی فرصت ایجاد کردند. استانکویچ در اوج آمادگی بود و خوان ژسوس یک تکل در آخرین لحظه عالی برای جلوگیری از ورود هویلوند به دروازه خالی انجام داد، لحظاتی پس از ورود مهاجم به زمین.
همچنین درست است که تعویض‌های آلگری بازی را تغییر داد. دی بروینه آن فرصت را برای هویلوند ایجاد کرد، توپ را از ریجچیانو هاپس در میانه میدان گرفت و به آلیسون پاس داد، که سانتر عالی او استانکویچ را از صحنه خارج کرد. اما چرا این بازیکنان در ابتدا روی نیمکت بودند؟ آیا ناپولی بیش از حد به خود مطمئن بود که می‌تواند ونتزیا را بدون استعداد خلاق برجسته خود، مهاجم اصلی و یکی از بهترین دریبل‌زن‌هایش شکست دهد؟
هر تیمی که در اروپا رقابت می‌کند باید تصمیمات سختی در مورد چرخش بازیکنان بگیرد. با این حال، در مورد آلگری، نادیده گرفتن زمینه انتصاب او دشوار است.
کونته تابستان گذشته ناپولی را ترک کرد و از سال سوم قرارداد پردرآمد خود کناره‌گیری کرد، زیرا ارزیابی او از ترکیب بازیکنان با مالک باشگاه، اورلیو دِ لورنتیس، متفاوت بود. پارتنوپی‌ها بیش از ۱۵۰ میلیون یورو بین پنجره‌های نقل و انتقالات تابستانی ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ هزینه کردند و بازیکنانی مانند لورنزو لوکا در خط حمله، سم بوکما در دفاع میانی و نوآ لانگ در بال را به خدمت گرفتند.
۶۰ میلیون یورو دیگر برای دائمی کردن قراردادهای قرضی اولیه هویلوند و آلیسون در تابستان امسال اختصاص یافت. برای دِ لورنتیس، این کافی بود.
انتخاب جانشین کونته نیز از همین خط فکری پیروی کرد. آلگری به شهرت خود در ایتالیا به عنوان یک «شرکت‌دار» - یک مرد شرکتی - پایبند بوده است. در کنفرانس مطبوعاتی معارفه خود، او گفت: «این کلمه برای من یک تعریف است» و بر اعتقاد خود به قدرت ترکیب موجود تأکید کرد.
او این حرف‌ها را با عمل ثابت کرده است. ناپولی تاکنون ۲۳ بازیکن در این فصل سری آ به کار گرفته است. لوکا، که مقابل ونتزیا شروع کرد، تقریباً نیمی از کل دقایق فصل گذشته خود را سپری کرده است. لانگ، که پس از درگیری با کونته در ژانویه به صورت قرضی به گالاتاسرای فرستاده شد، دوباره به ترکیب بازگشته و در پیروزی اخیر مقابل فروزینونه گلزنی کرد.
اما چه می‌شود اگر کونته از ابتدا در ارزیابی‌های خود درست بوده باشد؟ لوکا هنوز گلی نزده و روز شنبه در ایجاد هیچ تأثیری ناکام بود. لانگ، که در بازی مقابل ونتزیا بدون استفاده در نیمکت بود، در کنار زمین توسط هم‌تیمی‌اش فرانک انگیسا مورد سرزنش قرار گرفت، ظاهراً به دلیل پایان دادن زودهنگام به گرم کردن خود پس از اینکه آلگری تصمیم گرفت آلیسون سانتوس را قبل از او به زمین بفرستد.
یک حوزه که تصور می‌شد مدیر جدید در آن نسبت به سلف خود پیشرفت کرده بود، در مدیریت دی بروینه بود. این راز نبود که بلژیکی با کونته چشم در چشم نبود.
در مصاحبه‌ای با ایل کوریره دلو اسپورت در این ماه، دی بروینه، آلگری را «کمی آرام‌تر، کمی غیررسمی‌تر، و از آنچه دیده‌ام، او بیشتر به ارتباط شخصی با بازیکنان اهمیت می‌دهد» توصیف کرد. در طول بازی‌های ناپولی در این فصل، سرمربی چندین بار مشاهده شده است که با دی بروینه صحبت می‌کند و این تصور را تقویت می‌کند که این دو در حال ایجاد یک رابطه کاری قوی هستند.
با این حال، در جریان شکست مقابل ویارئال، دی بروینه به نظر می‌رسید که در برابر دستورات آلگری برای عقب‌نشینی به میانه میدان و ایجاد فضا برای پیشروی اسکات مک‌تامینی مقاومت کرد و هر دو با حرکات ناامیدکننده در جهات مخالف به یکدیگر واکنش نشان دادند. آلگری این حادثه را به دلیل مانع زبانی آن‌ها توجیه کرد. اما نشانه‌های کمی وجود دارد که دی بروینه به باور علنی مدیرش مبنی بر اینکه او ممکن است دوران حرفه‌ای خود را با بازآفرینی خود به عنوان یک خالق بازی در عمق زمین تمدید کند، گرم شود.
این وضعیت‌ها هنوز به نقطه شکست نرسیده‌اند. دِ لورنتیس می‌داند که بعید است مدیر دیگری با چنین تجربه‌ای و چنین تمایلی به پیروی از خط مشی پیدا کند. آلگری تاکنون در مورد این واقعیت که تنها بازیکنی که او در تابستان درخواست کرد - گابریل ژسوس، که با قیمتی نسبتاً مناسب در دسترس بود - به طور متوسط بهتر از یک گل در هر ۶۰ دقیقه در بارسلونا به ثمر رسانده است، سکوت کرده است.
شاید فشار حتی به میزان کمی با شکست ۳-۰ لاتزیو مقابل یوونتوس در شب یکشنبه کاهش یافت و توجه رسانه‌ها را به یکی دیگر از سرمربیان سابق قهرمان اسکودتو که در یکی از بزرگترین باشگاه‌های ایتالیا با مشکل مواجه است، جلب کرد.
لوچیانو اسپالتی، یک سال پس از شروع پروژه خود در یوونتوس، ممکن است در وضعیت ناپایداری قرار داشته باشد. بیانکونری‌ها یک امتیاز بدتر از فصل گذشته در همین مقطع تحت هدایت ایگور تودور، که پس از باخت در بازی هشتم (به طور تصادفی باز هم مقابل لاتزیو) اخراج شد، دارند.
این‌ها داستان‌های جداگانه‌ای هستند، هر کدام با پویایی خاص خود، اما به عنوان دو نفر از چهار سرمربی فعلی سری آ که قبلاً این رقابت را برده‌اند، اجتناب‌ناپذیر است که مقایسه‌ها انجام شود و این سوال پرسیده شود که آیا آلگری یا اسپالتی هنوز می‌دانند چگونه نتایج را کسب کنند. این گفتگو ممکن است به مائوریتزیو ساری نیز گسترش یابد، که چهار پیروزی از هفت بازی اول خود را با آتالانتا از دست داده است.
هوادار ونتزیا با آن تابلو ممکن است باشگاه خود را دوست داشته باشد، هر اتفاقی که بیفتد. برای مدیران فوتبال، هر کجا که کار می‌کنند، چنین محبتی به ندرت بدون قید و شرط است.