سیلویو
ممکن است او در این منطقه به خاطر دوران حضورش در آرسنال - و آن شلیک قدرتمند در استمفورد بریج - شناخته شده باشد، اما سیلویو موفقیت‌های زیادی در اسپانیا کسب کرد.
این مدافع کناری با ۲ میلیون یورو از سلتاویگو به بارسلونا پیوست و سه قهرمانی لالیگا و دو مدال قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا را با بارسا به دست آورد.
آخرین بازی او برای باشگاه در فینال سال ۲۰۰۹ مقابل منچستریونایتد بود، جایی که سیلویو ۹۰ دقیقه کامل بازی کرد و به خنثی کردن کریستیانو رونالدو کمک کرد.
جولیانو بلتی
بلتی در فصل اول خود در بارسلونا بازیکن ثابت بود و ۳۹ بازی انجام داد، در حالی که باشگاه اولین قهرمانی لالیگای خود را از سال ۱۹۹۹ به دست آورد.
اما مدافع کناری آینده چلسی با اولیگر برای پست خود رقابت شدیدی داشت و نتوانست پس از آن به طور مداوم بازی کند.
ورود جیانلوکا زامبروتا در سال ۲۰۰۶ عملاً دوران حرفه‌ای بلتی در نیوکمپ را پایان داد و او یک سال بعد به استمفورد بریج منتقل شد.
بلتی تنها یک گل برای بارسا به ثمر رساند - گل پیروزی در فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۰۶.
لودویک ژولی
ژولی در دوران اوج خود فوتبالیست دوست‌داشتنی بود و پس از صعود موناکو به فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۰۴ به اسپانیا نقل مکان کرد.
این برای بارسا کافی بود تا ۷ میلیون یورو برای این ملی‌پوش فرانسوی بپردازد و ژولی در اولین بازی خود مقابل راسینگ سانتاندر گلزنی کرد.
او در فصل اول خود ۱۱ گل به ثمر رساند، علی‌رغم اینکه از مصدومیت رنج می‌برد و به قول خود برای باشگاه جدیدش به رکورد دو رقمی دست یافت.
ژولی نقش مهمی در پیروزی بارسا در لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۰۶ ایفا کرد، تک گل نیمه‌نهایی مقابل آث میلان را به ثمر رساند و ۹۰ دقیقه کامل مقابل آرسنال در پاریس بازی کرد.
اما پیشرفت مسی حضور او در ترکیب اصلی را محدود کرد و ژولی در سال ۲۰۰۷ به رم منتقل شد.
ادمایلソン
ادمایلسون زننده یکی از تماشایی‌ترین گل‌های تاریخ جام جهانی بود و در سال ۲۰۰۲ با یک ضربه برگردان تماشایی برای برزیل مقابل کاستاریکا گلزنی کرد.
اما در نیوکمپ خبری از آن بازی‌های پرهیجان نبود، زیرا مدافع با رشته‌ای از مصدومیت‌ها دست و پنجه نرم می‌کرد.
در سال ۲۰۰۴، ۱۰ میلیون یورو مبلغ زیادی بود و ادمایلسون در فصل اول خود در اسپانیا تنها شش بازی انجام داد. اما او به اندازه کافی بهبود یافت تا در طول فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶ نقش مهمی ایفا کند.
ادمایلسون در فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۰۶ بازی کرد اما در نیمه دوم با توجه به اینکه بارسا برای پیروزی تلاش می‌کرد، تعویض شد. جانشین او چه کسی بود؟ آندرس اینیستا ۲۲ ساله.
این بازیکن برزیلی پس از فصل ناامیدکننده ۲۰۰۸-۲۰۰۷ آزاد شد.
دکو
در بارسا بسیار خوب بود. شاید حتی در برزیل بهتر بود…
ساموئل اتوئو
شاید دست‌کم گرفته‌شده‌ترین مهاجم نخبه نسل خود، اتوئو مدت‌ها قبل از اینکه بارسا در سال ۲۰۰۴ به سراغش بیاید، برای رئال مایورکا گلزنی می‌کرد.
و او آنقدر خوب بود که گذشته‌اش در رئال مادرید به زودی فراموش شد. اتوئو در ۱۹۹ بازی برای بارسلونا ۱۳۰ گل به ثمر رساند و هشت عنوان قهرمانی بزرگ را با این باشگاه کسب کرد.
این اسطوره کامرونی در سال ۲۰۰۹ به اینتر میلان رفت، اما همچنان در بین هواداران بارسا محبوب است.
دامی
دامی در کنار مسی از تیم دوم بارسا به تیم اصلی راه یافت، اما باید گفت که دوران حرفه‌ای او کمی متفاوت بود.
به دلیل تعدادی مصدومیت، دامی اولین بازی خود را به عنوان مدافع راست اضطراری در تساوی ۱-۱ مقابل اتلتیک بیلبائو در اکتبر ۲۰۰۴ انجام داد.
علی‌رغم انجام ۹ بازی در فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۴، او هرگز نتوانست به طور کامل به ترکیب اصلی راه یابد و در نهایت در سال ۲۰۰۶ به رئال بتیس منتقل شد.
دامی همچنین بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ دو سال را در میدلزبورو گذراند که ما قسم می‌خوریم که آن را به خاطر نمی‌آوریم.
روبن مارتینز
به عنوان دروازه‌بان سوم پشت سر ویکتور والدس و آلبرت خورکرا، مارتینز انتظار نداشت که در بارسلونا زیاد بازی کند.
اما این بازیکن پرورش‌یافته در آکادمی در بازی مهم خارج از خانه مقابل والنسیا در دسامبر ۲۰۰۴ پس از اخراج والدس به میدان فراخوانده شد.
پس از کمک به بارسا برای کسب تساوی ۱-۱، مارتینز جایگاه خود را برای پیروزی بعدی مقابل لوانته حفظ کرد، اما این نقطه اوج دوران حضور او با غول‌های لالیگا بود.
مارتینز در سال ۲۰۰۸ آزاد شد و با تیم‌هایی مانند مالاگا، رایو وایکانو، دپورتیوو لاکرونیا و اوساسونا دوران حرفه‌ای خود را سپری کرد.
هنریک لارسن
لارسن مدت طولانی در بارسلونا نماند، اما خود را به یک اسطوره بارسلونا تبدیل کرد…
خاویتو
دوران حرفه‌ای خاویتو هرگز پس از تشخیص زودهنگام ترومبوز به طور کامل بهبود نیافت.
اما این وینگر همچنان موفق شد یک بازی برای بارسا انجام دهد و در دسامبر ۲۰۰۴ در شکست لیگ قهرمانان اروپا مقابل شاختار دونتسک بازی کرد.
مشکلات سلامتی مانع از تبدیل شدن خاویتو به عضوی کامل از تیم بارسلونا شد و او در ۹ باشگاه در سراسر اسپانیا، یونان و ترکیه دوران حرفه‌ای پرباری داشته است.
رودی
نه، آن یکی که توپ طلا و جام جهانی را برده است.
این رودی فارغ‌التحصیل لاماسیا بود که تنها دو بازی برای تیم اصلی انجام داد. این مدافع میانی در پیروزی مقابل آلباسته سه دقیقه به عنوان یار تعویضی بازی کرد و تنها یک بار دیگر قبل از انتقال به دپورتیوو در سال ۲۰۰۶ بازی کرد.
او نتوانست در لاکرونیا تأثیر زیادی بگذارد و رودی در مقاصدی به تنوع مسکو و ماریتیمو حضور داشت.
آخرین بار رودی در لیگ‌های پایین‌تر اسپانیا با هاسپیتالت دیده شد.
خوان وردو
یکی دیگر از بازیکنانی که تنها چند بازی برای بارسا انجام داد، وردو با این حال به یک بازیکن ثابت لالیگا تبدیل شد.
دو بازی او برای بارسلونا شامل یک بازی کوپا دل ری و آن شکست لیگ قهرمانان اروپا در شاختار بود. وردو در سال ۲۰۰۶ به دپورتیوو رفت، جایی که با افول خوان کارلوس والرون، به بخشی مهم از تیمشان تبدیل شد.
این هافبک در اسپانیول نیز موفقیت مشابهی داشت و با استفاده از مصدومیت ایوان د لا پنا، دوران چهار ساله خود را با رقبای شهری بارسا سپری کرد.
ورود همچنین برای رئال بتیس، فیورنتینا و چینگدائو هوانگهای در سوپرلیگ چین بازی کرد قبل از اینکه به باشگاه فعلی خود مونتانسا منتقل شود.
ماکسی لوپز
پس از مصدومیت هنریک لارسن در ژانویه ۲۰۰۵، بارسلونا لوپز را با قیمت ۶.۲ میلیون یورو از ریور پلاته جذب کرد.
او بلافاصله تأثیرگذار بود و در اولین بازی خود در لیگ قهرمانان اروپا مقابل چلسی با اولین شوت خود برای باشگاه گلزنی کرد. متأسفانه، او تنها یک گل دیگر برای بارسا به ثمر رساند.
لوپز هرگز نتوانست به ترکیب اصلی باشگاه راه یابد و در سال ۲۰۰۶ به رئال مایورکا فرستاده شد و یک سال بعد به طور دائم به اف سی مسکو منتقل شد.
این مهاجم در سال ۲۰۱۲ در میلان حضور داشت، اما پربارترین دوران او با باشگاه‌های هم‌وطن ایتالیایی کاتانیا و تورینو بود.
باشگاه سری C سامبندتسه باشگاه لوپز در فصل ۲۰۲۱-۲۰۲۰ بود.
دیمتریو آلبرتینی
هیچ‌کس ۲۹۳ بازی برای آث میلان انجام نمی‌دهد مگر اینکه در فوتبال خوب باشد.
آلبرتینی در طول ۱۴ سال حضورش در سن سیرو به یک اسطوره باشگاه تبدیل شد و همچنین در چهار تورنمنت بین‌المللی نماینده ایتالیا بود.
اما این هافبک در ژانویه ۲۰۰۵ در سن ۳۳ سالگی به بارسلونا پیوست و تنها پنج بازی برای باشگاه انجام داد قبل از اینکه در پایان فصل بازنشسته شود.
با این حال، آلبرتینی موفق شد یک عنوان قهرمانی دیگر را کسب کند و برای یکی دیگر از غول‌های فوتبال جهان بازی کند.