روز هری کین مبارک! و باز هم روز هری کین مبارک. در روانشناسی بالینی پدیده‌ای وجود دارد که به آن «اشباع معنایی» می‌گویند. از آزمودنی‌ها خواسته می‌شود یک کلمه یا عبارت را آنقدر تکرار کنند که معنای خود را از دست بدهد. ناگهان «لاله» فقط مجموعه‌ای عبث و تهی از صداها می‌شود. این اتفاق در آستانه ۱۲۶مین بازی ملی هری کین، رکوردشکن تیم ملی انگلیس، در پایان دو هفته‌ای که به جایزه بالون دور هری کین اختصاص داشت، رخ داد. تیم ملی انگلیس به رهبری هری کین، بهترین گلزن تاریخ، در حالی وارد زمین شد که هفته‌ای پر از تجلیل، مونتاژ فیلم و ۲۶ صفحه مطلب درباره هری کین سپری شده بود... صبر کنید. کجا بودیم؟
این شب از ابتدا تا انتها از آن نوع بود که انتظار داشتید در میانه بازی از پشت میزتان بلند شوید و سر هری کین را که به شکلی مفید بالای شانه‌تان قرار گرفته بود، ببینید؛ یا در نیمه وقت به دستشویی ومبلی بروید و او را در حالی بیابید که بی‌صدا به شما نعنا و دستمال معطر تعارف می‌کند.
فوتبال عاشق رده‌بندی‌ها و امتیازاتش است. انگلیس عاشق تشریفات رسمی است. لحظه هری کین همیشه در ومبلی فرا می‌رسید. و با گذشت ۶۱ دقیقه و در حالی که بازی ۱-۱ در جریان بود، این لحظه فرا رسید. بازی‌ای که در میانه ماه نوامبر و در حد معمول تیم ملی انگلیس بود.
شاید راه‌های رضایت‌بخش‌تری برای تعیین نتیجه یک بازی فوتبال نسبت به پنالتی‌ای که با دخالت VAR به دلیل کشیدن بیش از حد یقه بازیکنی که قرار نبود به توپ برسد، اعلام شد، وجود داشته باشد. اما در حال حاضر به سختی می‌توان موارد بیشتری را تصور کرد.
این کافی بود. صدای غرش جمعیت در ومبلی بلند شد که از تماشای ضربه پنالتی کین لذت می‌بردند: نمای نزدیک قبل از ضربه، فک، خیره شدن، خط رویش موی نمادین. کین توپ را به مرکز دروازه غلتاند. فریادی از شادی، مشت کوبیدن به هوا، در آغوش گرفتن در مقابل پرچم بزرگ جورج کراس.
در چنین لحظاتی به سختی می‌توان زمانی را به یاد آورد که کین دقیقاً اینجا و دقیقاً این کار را انجام نمی‌داد، و پذیرفت که او برای همیشه در این زمین نخواهد بود. اگرچه خبر خوب این است که او اکنون رکورد بازی‌های ملی را هر بار که بازی می‌کند، دوباره خواهد شکست و بدین ترتیب مراسم، تشریفات و آن خستگی عصبی شیرین را تضمین می‌کند.
شکی نیست که بدخواهان خواهند گفت: مثل همیشه کین. ومبلی کم‌فروغ. یک پنالتی ارزان. اعداد در حال افزایش. اما این همان بدخواهان هستند، که به شیوه خودشان بی‌رحم‌اند، درست مانند خود کین. این گل نود و دومین گل او در ۱۲۶ بازی بود، که واقعاً از نظر تمرکز و طول عمر، اراده محض برای ادامه این کار، خیره‌کننده است. تصور کنید که کین را بهترین بازیکن انگلیس از زمان بابی چارلتون ندانید. دیگر چه کاری می‌توانید انجام دهید؟
ومبلی در شروع بازی سرد و دلپذیر بود، با پژواک آشنای سرمای وسط هفته، صدای بلند سیستم صوتی، هوای رقیق، مانند حضور در یک ارائه شرکتی عظیم یا افتتاحیه فروش بزرگ در بزرگترین انبار فروشگاه‌های لوازم خانگی خارج از شهر در جهان.
پرسنل نظامی پرچم عظیم را تکان دادند. زبانه‌های آتش در اطراف زمین به پرواز درآمدند. و هنگامی که تیم‌ها صف کشیدند، حضوری غافلگیرکننده از ستاره واقعی این صحنه، خود جایزه بالون دور، که با زرق و برق مراسم و درخشش ستاره‌ها همراه بود، رخ داد.
کین به سبک شاه آرتور، توپ طلا را از روی سکویش برداشت و سپس آن را کمی با دست دیگرش گرفت. شاهزاده ویلیام بیرون آمد و یک پیراهن قاب شده بزرگ به او داد، که در آن لحظه عجیب به نظر می‌رسید، مانند مدیر فروش منطقه‌ای که جایزه قرعه‌کشی کریسمس را اهدا می‌کند. آیا تا به حال از شاهزاده ویلیام خواسته شده است که چیزی را حمل کند؟
کمی قبل از آن، یک بنر عظیم هری کین در یک انتها ظاهر شد که کین را در حالت شیر خروشان نشان می‌داد. روی آن نوشته شده بود «بهترین انگلیس»، که شبیه نام یک نوع پنیر چدار است که می‌توانید از فروشگاه هدیه فرودگاه بخرید. اما این یک مصالحه خوب است. او واقعاً عالی است.
این یک تاج‌گذاری چشمگیر برای بازیکنی بود که ۱۱ سال پیش در اینجا اولین بازی خود را به عنوان یک بازیکن دیگر با استعداد زیر نظر روی هاجسون انجام داد. هنوز هم عنصری از شگفتی در مورد آن بالون دور وجود دارد. کین همیشه به نظر می‌رسید یکی از آن ورزشکارانی است که سرنوشتش رسیدن به چیزی است، دائماً در جستجوی تأیید نهایی. این نقطه قوت و انرژی او بوده است. خب، ما اینجا هستیم. کین جای خود را در درخت ابدیت پیدا کرده است. نهایی‌ترین لحظه در صحنه لندن با لباسی براق و کت و شلوار رسید.
این موضوع چیزی را تغییر می‌دهد. کل زندگی حرفه‌ای کین اکنون به دو بخش تقسیم می‌شود. همه چیز تا ۲۶ اکتبر ۲۰۲۶. و سپس ۱۷ روز گذشته. الان چه احساسی دارد؟ آیا فشار هوا متفاوت است، آیا صدا در سرش، تنش در گوش‌هایش فرق می‌کند؟
در اینجا کل تیم به آرامی شروع کرد. در چهار و نیم دقیقه اول کرواسی ۹۲ درصد مالکیت توپ را در اختیار داشت و انگلیس یک پاس داد. توماس توخل با کت زمستانی پف‌دار، شلوار مشکی تنگ و کفش‌های مشکی تجاری، مانند یک حسابدار که برای سورتمه‌سواری رفته است، زود بیدار شده بود. کین در یک موقعیت عمیق عجیب کمین کرده بود و یکی دو پاس بیش از حد بلند داد.
آیا این چیز جدیدی است؟ کین مغرور. کین خودخواه. آیا او رونالدوی ما شده است؟ شاید او باید بلافاصله پس از بازی با عصبانیت بازنشسته می‌شد و قول می‌داد حقیقت خود را در یک برنامه چت یوتیوب بیان کند.
در عوض، کین به گل اول مورگان راجرز کمک کرد، که با یک پاس مورب زیبا و یک برش عالی از جود بلینگهام آماده شد. انگلیس کمی افت کرد و حدود ساعت بازی عقب افتاد. لوئیس هال خوب بازی کرد. ترنت الکساندر-آرنولد تماشای جالبی داشت. آنها اکنون به طور قطعی به مرحله حذفی لیگ ملت‌ها صعود کرده‌اند، که قطعاً اتفاقی است. اما در نهایت این همیشه روز هری بود.