حتی پیش از جام جهانی ۲۰۲۶، فدراسیون فوتبال آمریکا اطمینان خود را از اینکه روزی جانشینی برای پپ گواردیولا
پیدا خواهد کرد، نشان می‌داد.
«ما به طور منظم فرآیند برنامه‌ریزی جانشینی برای تمام نقش‌های کلیدی در فوتبال آمریکا را بررسی می‌کنیم»، جی.تی. بتسون
، مدیرعامل فدراسیون، در ماه آوریل به ESPN گفت. «ما آماده هستیم هر اتفاقی که بیفتد، چه مدیر مالی، چه سرمربی یا هر چیز دیگری بین این دو، رخ دهد.»
حالا زمان آن است که این حرف‌ها را محک بزنیم. خروج پوچتینو اکنون ظاهراً رسمی شده است، زیرا منچستریونایتد با او برای جانشینی مایکل کریک که روز پنجشنبه اخراج شد، به توافق رسیده است.
هنگام استخدام پوچتینو، فوتبال آمریکا به خاطر جلب نظر چنین مربی محترمی مورد تحسین قرار گرفت. معدود مربیانی در فوتبال مردان با چنین احترامی مورد بحث قرار می‌گیرند: چنین جایگاهی نیازمند سابقه موفقیت، سابقه‌ای در ایجاد فرهنگی باثبات و هاله‌ای غیرقابل توصیف است. در طول دو سال حضورش در آمریکا، بازیکنان اصلی برنامه با شور و شوق در مورد اینکه چگونه پوچتینو فرهنگ تیم را پس از شش سال حضور گرگ برهالتر در این سمت تغییر داده بود، صحبت می‌کردند.
در مجموع، دوره نیمه‌تمام پوچتینو انتظارات از پروفایل ایده‌آل برای مربی تیم ملی آمریکا را تغییر داده است. این یک تحول پرهزینه است، اما با ورود آمریکا به چرخه جام جهانی ۲۰۳۰ نمی‌توان آن را نادیده گرفت.
دقیقاً چه کسی برای حفظ شتابی که او ایجاد کرده منطقی است؟
پپ گواردیولا
اولین نامی که به زبان بسیاری از هواداران می‌آید. او مدت‌هاست که در صدر فهرست آرزوهای فرضی قرار دارد و یک سال را بین ترک بایرن مونیخ و آغاز دهه خود با منچسترسیتی در شهر نیویورک گذرانده است. سال‌ها شایعاتی مبنی بر علاقه او به هدایت آمریکا در جام جهانی خانگی در صورت پایان یافتن زمانش با سیتی پیش از آن وجود داشته است. آن جدول زمانی کاملاً محقق نشد، اما او اکنون بدون تیم است و تنها مربی بیکاری است که به طور جهانی به عنوان ارتقاء نسبت به پوچتینو دیده می‌شود.
از طرف دیگر، دلایلی که باعث شد پوچتینو چهار سال کامل در این شغل دوام بیاورد، حتی مرتبط‌تر به گواردیولا هستند که تابستان امسال شغل ایتالیا را رد کرد. در حالی که کونکاکاف در دهه گذشته پیشرفت کرده است، هنوز هم در میان کم‌اعتبارترین کنفدراسیون‌های جهان قرار دارد و فاقد مسابقات قهرمانی قاره‌ای معتبر اروپا، آمریکای جنوبی، آفریقا و آسیا است. آیا سه سال و نیم بازی دوستانه، مسیر صعودی آسان‌تر از همیشه به جام جهانی و رویارویی‌های معمول با مکزیک و کانادا برای ارضای اشتهای رقابتی او تا سال ۲۰۳۰ کافی خواهد بود؟
به خاطر داشته باشید که گواردیولا – و یکی دیگر از مربیان مشهور در دسترس، آنتونیو کونته – تنها با کار سخت به این جایگاه رسیده‌اند. اینها وسواسی‌هایی هستند که در پای محراب کار بی‌وقفه زانو می‌زنند. با احترام به جام طلایی و لیگ ملت‌های کونکاکاف، این ممکن است استاندارد پروژه‌ای نباشد که بتواند چنین جاه‌طلبی را ارضا کند. جایگاه کمتر جهانی کونکاکاف همچنین می‌تواند نسل بعدی مربیان باتجربه بین‌المللی را که می‌توانند شامل رودی گارسیا، سباستین بساچه‌چه و دیگو آلونسو باشند، دفع کند.
آمریکایی‌های خارج از کشور
از نظر تاریخی، تیم ملی آمریکا با تکیه بر استخر مربیان داخلی از پاسخ به سوالات مربوط به تعهد اجتناب کرده است. هنگامی که بروس آرنا اولین بار در سال ۱۹۹۸ این سمت را بر عهده گرفت، او تازه اولین سلسله لیگ برتر آمریکا را آغاز کرده بود. هنگامی که باب بردلی در سال ۲۰۰۶ مسئولیت را بر عهده گرفت، او نیز در میان مربیان برنده لیگ بود. هنگامی که گرگ برهالتر پس از عدم صعود به جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه استخدام شد، او گزینه‌ای بود که به طور جهانی مورد تایید قرار گرفت و دوران او در کلمبوس به پایان رسیده بود.
صلاحیت‌دارترین آمریکایی برای این شغل، با تقریباً تمام معیارها، تقریباً مطمئناً خود را از رقابت کنار گذاشته است. نادر است که پنجره بین‌المللی باشد که سرمربی تیم ملی کانادا جسی مارش در مورد تیم ملی آمریکا، یا سیاست آمریکا، یا اینکه شکست دادن رقبای جنوبی کانادا چه معنایی برای او در سطح شخصی دارد، سوال نشود. حتی نادرتر است که پاسخی بدهد که باعث ایجاد تیترهای خبری فراوانی شود.
«بگذارید خیلی واضح بگویم: من هرگز تیم ملی آمریکا را مربیگری نخواهم کرد. هرگز»، جسی مارش ، سرمربی تیم ملی کانادا، در ماه جولای به مجله تایم گفت. «و مشکلی نیست. در مقطعی این امکان برای من وجود داشت، اما من از آن عبور کرده‌ام. دیگر حتی اهمیتی نمی‌دهم.»
اگر مارش رقیبی برای «بهترین مربی مردان آمریکایی فعال» داشته باشد، آن پلگرینو ماتارازو است. این بومی نیوجرسی از دانشگاه کلمبیا فارغ‌التحصیل شد و بلافاصله دوران بازی خود را در آلمان آغاز کرد، جایی که دوران مربیگری خود را نیز آغاز کرد. پس از دوره‌های موفق در اشتوتگارت و هوفنهایم، ماتارازو هدایت رئال سوسیداد را بر عهده دارد، جایی که او اولین مربی آمریکایی شد که در پنج لیگ برتر اروپا با قهرمانی در کوپا دل ری در بهار گذشته، جامی را کسب کرد. اگر آمریکا تماس بگیرد، سوسیداد احتمالاً برای حفظ او تلاش خواهد کرد.
گزینه‌های داخلی
بین دوره اول و دوم برهالتر، بی.جی. کالاهان آمریکا را به قهرمانی جام طلایی با بازی چشمگیر و کنترل تاثیرگذار بر بازی‌ها رساند. او اولین شغل سرمربیگری باشگاهی خود را در سال ۲۰۲۴ بر عهده گرفت و از آن زمان تیم فوتبال باشگاهی نشویل اس.سی. را به تیمی رکوردشکن تبدیل کرده است که شانس قهرمانی در دوگانه نادر داخلی در این فصل پس از فصل را دارد.
نشویل در ماه فوریه قرارداد جدیدی با کالاهان امضا کرد و او را تا فصل ۲۰۲۸-۲۹ لیگ برتر آمریکا در این سمت نگه داشت. سبک بازی او که مبتنی بر مالکیت توپ است، در فوتبال بین‌المللی همچنان رایج است. اما در این مرحله، این بازیکن ۴۵ ساله ممکن است برای مدتی بیشتر از پروژه فعلی خود لذت ببرد.
پس از کالاهان، گزینه‌ها تقریباً به طور کامل به سمت مربیان لیگ برتر آمریکا متمایل می‌شوند و تعداد کمی از آنها رزومه‌هایی دارند که بتوانند پس از خروج پوچتینو، اشتیاق بازیکنان را حفظ کنند. استیو چروندولو ، مدافع سابق آمریکا و سرمربی فعلی تیم‌های زیر ۲۳ سال، قهرمانی لیگ برتر را کسب کرده است، اما دوران حضور او در لس آنجلس اف سی بیشتر با عدم قاطعیت تاکتیکی و ناتوانی در دیکته کردن روند بازی در بزرگترین مسابقات مشخص شد.
حتی گسترش دامنه به مربیانی با موفقیت در لیگ برتر با وجود ملیتشان، کمکی به یافتن گزینه‌های واضح نمی‌کند. ویلفريد نانسی احتمالاً بهترین مربی لیگ برتر در این دهه بوده است، اما سبک بازی پیچیده او با توجه به ماهیت متوقف و شروع فوتبال بین‌المللی، در ترجمه با مشکل مواجه خواهد شد. همین امر در مورد جسپر سورنسن از ونکوور وایت‌کپس نیز صدق می‌کند.
کارت‌های وحشی
تیری هانری ممکن است یک نامزد جذاب باشد. هانری در پست‌های مربیگری باشگاهی با موناکو و مونترال دچار مشکل شد، اما در وظیفه هدایت تیم زیر ۲۳ سال فرانسه به مدال نقره در المپیک خانگی موفق بود. ماهیت نسبتاً گاه به گاه پنجره‌های بین‌المللی ممکن است مانعی نباشد، و او در گذشته از لیگ برتر و تیم ملی آمریکا ابراز تحسین کرده است. آنتونیو کونته هیچ ارتباطی با برنامه آمریکا نداشته است، اما در صورتی که فدراسیون پول اهداکننده برای استخدام یک مربی درجه یک را داشته باشد، همانطور که با پوچتینو داشتند، می‌تواند یک گزینه بالقوه باشد.
صرف نظر از اینکه به کدام سمت می‌روند، مسیر پیش رو بسیار نامشخص است.