توماس توخل، ما تو را نمی‌فهمیم. این را گفتیم. و ما حتی در مورد بازی آرژانتین صحبت نمی‌کنیم. یا حداقل، نه کاملاً.

او برای مدت زمان نسبتاً قابل توجهی مربی انگلیس بوده است، اما ما هنوز هم در درک او مشکل داریم. می‌گوییم که فهرست تحت گرت ساوتگیت بسیار آسان‌تر بود. با گرت ساوتگیت می‌دانستید کجا ایستاده‌اید. توخل در دوران مربیگری خود در انگلیس تا به امروز هم در مورد آنچه که او مهم می‌داند و تعهدش به حمایت از بازیکنانی که اخیراً انتخاب کرده است، کاملاً واضح و شفاف بوده و در عین حال کیفیتی شیطانی و موذیانه برای بیرون کشیدن نامی از هوا و پرتاب کردن آن به آخرین فهرست خود حفظ کرده است.

ما آن را بسیار تحسین می‌کنیم. اما این، همراه با یک وقفه بین‌المللی دیگر که مملو از انصراف و مصدومیت‌های واقعی و خیالی بود، به این معنی است که تشخیص واقعی فهرست انگلیس دشوارتر از همیشه است.

ما مطمئن هستیم که تا ماه مارس، شخص دیگری وجود خواهد داشت که اصلاً در این فهرست ۱۵ نفر برتر نیست، و حداقل یک بازیکن از ۳۰ نفر برتر این فهرست که چهار ماه دیگر به نظر می‌رسد مسخره است که حتی در مورد آن فکر کنیم، زمانی که انگلیس، با باد موافق، پیروزمندانه به نیمه نهایی لیگ ملت‌ها راه یافته و نزدیک‌تر از همیشه به کسب جایگاه واقعی در مسابقات در چشم هر کسی غیر از کریستیانو رونالدو خواهد بود.

آخرین به‌روزرسانی فهرست پس از وقفه بزرگ سپتامبر/اکتبر را اینجا بیابید ، با موقعیت‌های فهرست منسوخ شده در پرانتز در زیر.

۱) هری کین (۱) هنوز تعداد انگشت شماری انتخاب آسان در بالاترین پله‌ها (و بدون اینکه بخواهیم برای خوانندگان باتجربه چیزی را لو دهیم، پایین‌ترین پله) فهرست انگلیس وجود دارد، و صادقانه بگوییم که ما از این بابت بسیار سپاسگزاریم. زیرا در زیر آن، همه چیز خیلی سریع به هم می‌ریزد به لطف ترکیبی گیج‌کننده از اشتباهات قبلی خودمان، حدس‌ها و تغییر عقیده‌های توماس توخل، مشکلات مختلف مصدومیت، و اکراه عمیق از جانب ما برای پذیرش اینکه جان استونز دیگر جان استونز نیست.

اما آیا می‌دانید چه کسی هنوز هری کین است؟ هری ف*کین کین، اوست. دو بازی دیگر برای شکستن رکورد پیتر شیلتون، دروازه‌بان ترسو از ارتفاع. دو گل دیگر برای افزایش رکورد گلزنی مسخره‌اش. و هر دو پنالتی بودند تا حسگرهای تقلب کسانی را که هنوز به مهاجم ۹۳ گله اعتماد ندارند، قلقلک دهند با توپ طلای روی طاقچه‌اش.

بالاتر از همه، نحوه رهبری خط حمله مقابل اسپانیا خالص و بی‌نقص بود. در نقطه‌ای از زمان، او برای این کار خیلی پیر خواهد شد و شخص دیگری باید مسئولیت را بر عهده بگیرد. اما آن زمان هنوز دور به نظر می‌رسد. به طور متناقضی، او هنوز در حال بهتر شدن است در زمانی که به نظر می‌رسد به حداقل رساندن افت بهترین چیزی است که می‌توان واقع‌بینانه امیدوار بود. فوتبالیست مضحک.

۲) جود بلینگهام (۲) و شاید مضحک‌ترین چیز در مورد انگلیس در حال حاضر این است که آنها یک برنده شایسته توپ طلا در میان خود دارند، مردی که اکنون ادعاهای فزاینده‌ای برای بهترین شماره ۹ خالص دوران دارد، و کسی که رکوردهایی را ثبت می‌کند که می‌تواند فراتر از دسترس آینده هر کسی گسترش دهد، اما او بهترین بازیکن آنها نیست. جود بلینگهام بهترین بازیکن آنهاست.

خدا می‌داند که ما در مورد بسیاری از بازیکنان قبلاً اشتباه کرده‌ایم و دوباره اشتباه خواهیم کرد. فهرست یک تجارت بی‌رحمانه است و هیچ جایی برای پنهان شدن ندارد. اما تصور کنید اگر شما یکی از آن روزنامه‌نگارانی بودید که واقعاً فکر می‌کردند انگلیس بهتر است بدون جود بلینگهام به جام جهانی برود زیرا او بازی مطبوعاتی بریتانیا را واقعاً بازی نمی‌کند و هیچ چشم‌انداز واقعی برای دریافت قرارداد پردرآمد نوشتن خاطرات او در پایان آن وجود ندارد.

واقعاً نمی‌دانم آن پسرها چگونه روز را بدون به یاد آوردن آنچه در مورد او نوشتند و فقط از ریه خود خجالت می‌کشند به جای اینکه وانمود کنند که آنها باعث انگیزه او شده‌اند می‌گذرانند.

بازی نسبتاً آرامی در برابر کرواسی داشت اما در برابر اسپانیا فوق‌العاده بود .

۳) دکلان رایس (۴) برای اولین بار در آنچه به نظر می‌رسد سال‌ها و سال‌ها طول کشیده است، از سه نفر برتر خارج شد، پس از اینکه وقفه سپتامبر/اکتبر را به دلیل مصدومیت/خستگی مفرط از دست داد.

اما او اینجا بود و فوراً به همه ما یادآوری کرد که چقدر برای این تیم انگلیس ضروری است. در بازی کرواسی بی‌نقص کنترل کرد، و ما فکر نمی‌کنیم که در پیشنهاد اینکه انگلیس بدون هوش و تلاش رایس از نیمه آخر مقابل اسپانیا جان سالم به در نمی‌برد، بی‌جا صحبت کنیم.

او اکنون به ۸۲ بازی رسیده است که قابل توجه به نظر می‌رسد. انگلیس یک تیم فوق‌العاده خوب است اما در دفاع در وضعیت نوسانی قرار دارد. ما دیگر نمی‌دانیم که دروازه‌بان اصلی آنها مردی با بیش از ۹۰ بازی است، و ما به نظر می‌رسد که در دنیای شجاعانه پس از استونز، پس از مگوایر در دفاع هستیم. ستون فقرات باتجربه و جنگ‌دیده این تیم اکنون رایس-بلینگهام-کین است. که اکنون بهترین، مهم‌ترین و باتجربه‌ترین انتخاب‌های بدون چون و چرای آنها نیز هستند.

۴) الیوت اندرسون (۳) کمی بدشانس بود با کارت قرمز و در هر صورت مقصر اصلی نبود. اما کاری که او اکنون انجام داده این است که به کسی فرصتی در وقفه بین‌المللی بعدی و مسابقات مهم یک چهارم نهایی لیگ ملت‌ها داده است.

این یک ضربه است، زیرا تا قبل از کارت قرمز، او این وقفه بین‌المللی را به گونه‌ای گذرانده بود که هر اینچ از بازیکنی که می‌شناسیم باشد، زمانی که فقط لازم بود کار یک هافبک با کیفیت بالا را به جای دو نفر انجام دهد ، و به نظر می‌رسید که از آن بسیار لذت می‌برد.

۵) آنتونی گوردون (۵) بیایید بیش از حد در مورد اشتباه در گل دوم اسپانیا غرق نشویم، زیرا خوشبختانه برای همه درگیر، همه چیز در نهایت خوب پیش رفت. بنابراین آنچه مهم‌تر شد، همه کارهایی بود که گوردون تا آن زمان انجام داده بود، که همه آنها درجه یک بودند.

سه تا از چهار پست شروع کننده در «۳-۱» در بالای ۴-۲-۳-۱ انگلیس اکنون کاملاً تثبیت شده‌اند. این به اعتبار عظیم گوردون است که نام خود را در کنار هری کین و جود بلینگهام حک کرده است. واقعاً به نظر نمی‌رسد که مدت زیادی از زمانی که او در نبردی برای پست شروع کننده با مارکوس رشفورد بود که خیلی نزدیک به قضاوت بود، گذشته باشد.

۶) ازری کنساه (۹) پس از غیبت در بازی کرواسی به دلیل مصدومیت جزئی زانو، با اثربخشی عالی به برابر اسپانیا بازگشت، و ما همچنان راحت هستیم که ایده کنساه و گوهی ترکیب ترجیحی توماس توخل در این روزها باشد. ترکیبی از غیبت گوهی از این دو بازی و فرم باشگاهی هر دو بازیکن در ماه‌های اخیر به این معنی است که تغییر در ترتیب فهرست آنها منصفانه به نظر می‌رسد، حتی اگر عمدتاً برای نمایش باشد.

۷) لوئیس هال (۱۰) به نظر می‌رسد مدت زمان طولانی از زمانی که او برای جام جهانی نادیده گرفته شد، می‌گذرد. انگلیس در آن مسابقات تا حدودی از آن گذشت، اما چیزهای زیادی در مورد سمت چپ هال-گوردون وجود دارد که زمان آنها با هم در فوتبال باشگاهی مزیت آشکاری دارد. آنها درک خوبی دارند، اما حتی بدون گوردون برای تأکید بر نکته، هال در حال حاضر یک مورد قانع‌کننده برای تثبیت پستی که سال‌ها پس از اشلی کول برای انگلیس مشکل‌ساز بوده است، ارائه می‌دهد.

ما برای خوشحالی خود از ایده اینکه مدافع چپ انگلیس یک مدافع چپ تخصصی باشد و نه یک هافبک تبدیل شده یا یکی از هفت مدافع راست گرت ساوتگیت که در جناح مخالف به خدمت گرفته شده است، عذرخواهی نمی‌کنیم. ما زمان و احترام زیادی برای کیرن تریپیر قائل هستیم، اما خسته‌کننده بود.

۸) مارک گوهی (۶) این اردو را به دلیل مصدومیت لگن پس از تعویض در نیمه اول بازی آخر منچسترسیتی قبل از وقفه بین‌المللی از دست داد. فصل همواری در سطح باشگاهی نداشته است، اما مدتی است که تقریباً بازیکن ثابت انگلیس بوده است، و هیچ اتفاقی در غیبت او در هفته گذشته نشان نمی‌دهد که اگر او سالم و در دسترس باشد، این وضعیت تغییر کرده است.

۹) جردن پیکفورد (۷) قبلاً اینقدر آسان بود. پیکفورد خود را به عنوان شماره ۱ انگلیس در جام جهانی ۲۰۱۸ تأیید کرد، زیرا انقلاب خاموش گرت ساوتگیت در حال شکل‌گیری بود. و از آن زمان تاکنون هیچ چالشی معناداری برای ادعای پیکفورد برای دستکش‌ها وجود نداشته است. تا الان.

پیکفورد و جیمز ترافورد مسئولیت‌ها را در شش بازی لیگ ملت‌ها تقسیم کرده‌اند و هر دو تمام آنچه از آنها خواسته شده بود را انجام داده‌اند. اما در حالی که اظهارات عمومی توخل محتاطانه و سنجیده بوده است، خواندن زیاد در این واقعیت که ترافورد برای هر دو بازی مقابل اسپانیا در گروهی که کیفیت آن بسیار بالا بود، مورد اعتماد قرار گرفت، دشوار نیست.

صادقانه بگویم، اینکه چه کسی در بازی کرواسی و چک در دروازه بود، واقعاً اهمیتی نداشت. ما هنوز فکر می‌کنیم که این فقط مربوط به پیکفورد در جلو است، اما با اعتماد به نفس رو به کاهش. حداقل این دو وقفه آخر در مورد توخل بود که زمینه را برای یک تغییر نسل باوقار و محترمانه با احترام به همه کارهایی که پیکفورد در طول هشت سال ثبات بی‌سابقه در مسابقات بزرگ برای سه شیرها انجام داده بود، فراهم کرد.

زمان پیکفورد به عنوان دروازه‌بان اصلی انگلیس در مسابقات بزرگ ممکن است به پایان رسیده باشد. اما دیدن او که به رکورد ۱۰۰ بازی و ۵۰ کلین شیت می‌رسد، خوب خواهد بود. هر دو خیلی نزدیک هستند.

۱۰) بن وایت (RE) «مدافع راست اصلی» ممکن است شگفت‌انگیزترین پیچ و خم در یک دوران حرفه‌ای غیرمعمول انگلیس باشد. ممکن است زیاده‌روی کنیم، چون فقط یک بازی بود. اما چه بازی‌ای. مطمئناً هیچ‌کس نمی‌تواند مشکلی با وایت پس از آن عملکرد نداشته باشد. خب، آنها خواهند داشت، خیلی‌ها، اما به آن افراد اهمیتی ندهید، آنها احمق‌هایی هستند که فکر می‌کنند او به ملکه مادر یا چیز دیگری بی‌احترامی کرده است.

چه بازگشتی برای مردی که در فهرست قبلی زیر فیل نویل سقوط کرد.

۱۱) بوکایو ساکا (۸) شواهد همچنان پابرجاست که وقتی ساکا در دسترس است، توخل معمولاً او را برای شروع در سمت راست چهار نفره حمله انگلیس با سه نفره کاملاً تثبیت شده هری کین، جود بلینگهام و آنتونی گوردون انتخاب می‌کند.

با این حال، هرچند عجیب به نظر می‌رسد که در مورد مردی با پنج گل در چهار بازی اخیرش برای انگلیس صحبت کنیم، احساس ناراحتی فزاینده‌ای وجود دارد که او بین غیبت‌های مصدومیت، آن را کاملاً تثبیت نکرده است.

او جام جهانی عجیبی داشت، هرگز واقعاً چشمگیر نبود اما با هت‌تریک در پیروزی ۶-۴ مقابل فرانسه در منطقه تفریحی بدون فشار بازی رده‌بندی به پایان رسید. او در پیروزی ۷-۰ مقابل کرواسی دو گل به ثمر رساند، اما با وجود همه اینها، کم‌اهمیت‌ترین عضو حمله انگلیس در آن روز بود.

و اکنون او دوباره مصدوم شده است و به دیگران فرصت می‌دهد تا ادعای پستی را داشته باشند که دیگر به نظر نمی‌رسد کنترل کاملی بر آن داشته باشد. همه اینها کمی پیچیده است، اما در حال حاضر شما او را در ترکیب اصلی قرار می‌دهید در حالی که ما به طور اتفاقی فکر می‌کنیم میکل آرتتا چه مجازاتی را برای شکستن او به این بی‌رحمی در طول دو سال گذشته می‌پردازد.

۱۲) جیمز ترافورد (۱۳) اگر نه الان، پس به زودی. به زودی او شماره ۱ جدید انگلیس خواهد بود. پیروزی انگلیس در اسپانیا کاملاً یک بازی دو نیمه نبود، اما یک بازی دو مرحله‌ای بود. سهم ترافورد در مرحله دوم قهرمانانه به زودی فراموش نخواهد شد. او اولین دروازه‌بانی است که پیکفورد را تحت هیچ فشاری قرار می‌دهد، و اکنون به نظر می‌رسد که او را در ۱۲ ماه آینده کاملاً جایگزین خواهد کرد.

ما فکر می‌کنیم ترافورد دروازه‌بان انگلیس در یورو خواهد بود. ما هنوز مطمئن نیستیم که اگر مسابقات در ماه آینده برگزار می‌شد، اینطور بود، نه ۱۸ ماه دیگر. ما انتظار داریم این تقسیم وظایف فعلی حداقل برای چند وقفه بین‌المللی دیگر ادامه یابد. اما تغییر در راه است و به نظر اجتناب‌ناپذیر می‌رسد.

۱۳) مورگان راجرز (۱۲) قاطعانه نبرد با جود بلینگهام را برای پیراهن شماره ۱۰ از دست داده است، که در قلمرو «هیچ شرمی» قرار دارد. از سمت راست مؤثر نیست، اما با این حال تلاش خوبی می‌کند.

او اکنون حداقل به عنوان اولین ذخیره در دو پست کلیدی حمله انگلیس تثبیت شده است که او را در موقعیت نسبتاً محکمی از نظر ترکیب گسترده‌تر قرار می‌دهد.

۱۴) ریس جیمز (۱۱) ما هنوز فکر می‌کنیم که او در دنیای ایده‌آل، اولویت توماس توخل در پست مدافع راست خواهد بود. اما این یک دنیای ایده‌آل نیست و جیمز نفرین‌شده‌ترین مرد است. در حال حاضر سه هفته از دوره استراحت پیش‌بینی شده سه ماهه پس از جراحی زانو گذشته است، امید است که برای انگلیس و چلسی و خود جیمز تا زمانی که فهرست بعدی انگلیس در ماه مارس گرد هم آیند، او بتواند بخشی از آن باشد.

زیرا ما واقعاً مطمئن نیستیم که چقدر دیگر می‌توانیم او را در اینجا نگه داریم، زیرا ما واقعاً مطمئن نیستیم که توخل چقدر دیگر منتظر خواهد ماند. خواندن او سخت است و تصمیمات او در مورد اینکه چه زمانی بازیکنان را نگه دارد، چه زمانی کنار بگذارد، چه زمانی آنها را ارتقا دهد و غیره می‌تواند به سختی به طور کامل درک شود؛ اما آنچه ما به طور قطع می‌دانیم این است که او چقدر بر زمان و کار انجام شده با گروه در اردو تأکید دارد.

جیمز پرمخاطب‌ترین بازیکن چلسی نیست که بسیاری از این لحظات را از دست داده است، اما او ممکن است مهم‌ترین باشد.

۱۵) جارل کوانسا (۲۴) همچنان انتخاب می‌شود. همچنان برای بخش‌های زیادی خوب بازی می‌کند، تا لحظه‌ای که یک اشتباه بزرگ رخ می‌دهد و همه چیز را خراب می‌کند. اما «همچنان انتخاب می‌شود» در حال حاضر آموزنده‌ترین بخش به نظر می‌رسد، به خصوص در ترکیب با اینکه انگلیس شاید از نسل قدیمی دفاعی خود قاطعانه عبور کرده و نسل جدید نسبتاً شکننده است.

بهترین توانایی اغلب در دسترس بودن است و جارل کوانسا آنجاست. او همیشه آنجاست. و اکنون به نظر می‌رسد که او مدافع میانی سوم انگلیس شده است. که واقعاً وضعیت آزاردهنده‌ای است، به خصوص وقتی با ازری کنساه جفت می‌شود. این فقط خیلی گیج‌کننده است.

۱۶) دومینیک کالورت-لوین (۲۳) در نیمی از بازی‌های لیگ ملت‌های انگلیس بازی کرده است که خوب است. آن سه حضور مجموعاً ۲۲ دقیقه بود که کمتر خوب است. اما در حالی که ممکن است برای بقیه ما خوب نباشد که ببینیم چه فشاری در حال حاضر بر وضعیت کالورت-لوین به عنوان ذخیره کین وارد می‌شود، تقریباً معادل فشاری است که DCL در حال حاضر بر جایگاه اصلی کین وارد می‌کند، این وضعیت وجود دارد و همین است. چه می‌خواهید به جای آن؟ لیام دلاپ؟ ویل لنکشیر؟ اولی واتکینز در نیمه بازنشستگی؟

کالورت-لوین اکنون در فضایی عجیب قرار دارد، نه به مهاجم جلوی خود چالش می‌کند و نه از سوی کسانی که پشت سر او هستند مورد چالش قرار می‌گیرد. به نظر می‌رسد که این وضعیت نسبتاً نادری برای غیر دروازه‌بان است.

۱۷) مایلس لوئیس-اسکلی (۱۹) جایگزینی هری کین برای ۱۲ دقیقه پایانی یک کار دفاعی معنی‌دار، اگر هیچ چیز دیگری نباشد، نشان‌دهنده اعتماد قابل توجهی از سوی مربی است. او در دایره اعتماد است.

۱۸) ترنت الکساندر-آرنولد (۲۵) او هنوز سفر را از مدافع راست ضروری برای باشگاه که نتوانست آن را در سطح بین‌المللی به خوبی اجرا کند، به مدافع راست ضروری در سطح بین‌المللی که نتوانست آن را در سطح باشگاه به خوبی اجرا کند، کامل نکرده است، اما در حال رسیدن به آن است. او مدافع راست انگلیس در سه بازی از این شش بازی لیگ ملت‌ها بود که بیش از هر کس دیگری می‌توان گفت.

۱۹) نیکو اورلی (۱۴) در سطح باشگاه از درد بازی می‌کرد و برنامه استراحت و بهبودی در طول وقفه بین‌المللی تقریباً مطمئناً برای بلندمدت درست بود. اما از زمانی که او دو بازی آخر وقفه قبلی را از دست داد، منصفانه است که بگوییم وضعیت مدافع چپ تغییر کرده است، و نه به نفع اورلی.

هر زمان که بازی‌های انگلیس را از دست می‌دهید، نه تنها خودتان را از فرصت محروم می‌کنید، بلکه این شانس را به دیگران می‌دهید. لوئیس هال از فرصت خود استفاده کرده است، و کاملاً ممکن است با آن، پست مدافع چپ اصلی را برای مدت طولانی به دست آورده باشد.

تنها دلگرمی در اینجا برای اورلی این است که هال تقریباً چهارمین یا پنجمین بازیکنی است که به نظر می‌رسد پست مدافع چپ را تثبیت کرده است. این تنها پستی در انگلیس است که تاریخ طولانی و پرافتخاری از باز شدن دارد.

۲۰) الکس اسکات (۱۵) از زمان آخرین وقفه بین‌المللی به دلیل مصدومیت همسترینگ از میادین دور بوده است، زمانی که بیشتر وقت خود را صرف تماشای بورنموث کرد و متوجه شد که شاید بهتر باشد او را به قیمت صد میلیون پوند بفروشند زیرا آنها به نظر می‌رسد بدون او نسبتاً خوب عمل می‌کنند.

به نظر می‌رسید که او در حال آماده شدن برای تبدیل شدن به مدعی بعدی برای هر زمان که رایس یا اندرسون در دسترس نباشند، است. کارت قرمز دومی در برابر اسپانیا به این معنی است که هر فرصتی که در ماه مارس دوباره پیش بیاید.

۲۱) دین هندرسون (۱۶) به دروازه کریستال پالاس بازگشته اما هنوز به فهرست انگلیس نه. او در پنج بازی لیگ برتر این فصل ۱۳ گل دریافت کرده است – هر بار حداقل دو گل – و این قطعاً ایده‌آل نیست. اما همچنین، ما مطمئناً می‌توانیم موافق باشیم که تقصیر او نیست.

قطعاً بازی‌های زیادی وجود داشته است که او توانسته است آن را به دو یا سه گل خورده کاهش دهد. اما همچنان. ما واقعاً ممکن است به نقطه‌ای برسیم که نشستن روی نیمکت برایتون و تماشای تمام فوتبال زیبای آنها ممکن است از هر نظر انتخاب بهتری باشد، از جمله دعوت‌های بین‌المللی، تا ایستادن در دروازه پالاس و تماشای مزخرفات مطلق هر هفته.

۲۲) جان استونز (۱۷) در اولین بازی خود برای اینتر در سپتامبر مصدوم شد و از آن زمان تاکنون به زمین بازنگشته است. او تا نیمکت ذخیره برای پیروزی ۲-۰ مقابل کومو درست قبل از وقفه بین‌المللی رسید، بنابراین شاید شانسی وجود داشته باشد که او کاملاً در گذشته نباشد. ما نمی‌خواهیم او را رها کنیم. اما، مانند پیکفورد اکنون و کایل واکر قبل از او، این احتمال واقعی وجود دارد که دوران حرفه‌ای او در انگلیس کمی کمتر از رکورد سه رقمی باشد.

ما فکر می‌کنیم همه در این مرحله نسبتاً با جفت اولویت گوهی-کنساه راحت هستند. اما ما هنوز ترجیح می‌دهیم حتی یک استونز رو به افول را در زمین ببینیم تا تقریباً هر کس دیگری که انگلیس در غیبت آنها در چند ماه گذشته امتحان کرده است.

۲۳) مارکوس رشفورد (۱۸) فصل حتی قبل از یک دوره طولانی مصدومیت از ناحیه لگن طبق برنامه پیش نمی‌رفت. اما او ممکن است به زودی برای منچستریونایتد به میادین بازگردد – شاید حتی در آنفیلد در آخر هفته – و جای تعجب نخواهد بود که او به سرعت به عنوان یکی از برندگان بزرگ ورود موریسیو پوچتینو به اولد ترافورد ظهور کند.

اکنون تا وقفه بعدی راه طولانی در پیش است و اوضاع ممکن است تا آن زمان بسیار متفاوت به نظر برسد. به روشی خوب. ما فکر می‌کنیم.

۲۴) دید اسپنس (۲۰) این بار پس از مصدومیت به فهرست بازگشته و برای مراحل پایانی دفاع در برابر اسپانیا درگیر شد. اما آیا همه چیز در هر صورت احساس می‌شود که جام جهانی فقط یک لحظه عالی در زمان بوده است؟

او واقعاً در میان گزینه‌های دفاعی انگلیس در کناره‌ها در چه رتبه‌ای قرار دارد؟ ما می‌ترسیم که در دو نفر اول در هیچ کدام نباشد.

۲۵) کوبی میننو (۲۱) در اعماق ناامیدی منچستریونایتد مقداری فوتبال را از دست داده بود، اما به نظر می‌رسد که این پوشش بوده است نه دلیلی برای غیبت او از این آخرین فهرست انگلیس. او ۳۰ دقیقه از بازی چلسی و ۹۰ دقیقه کامل از آن مزخرفات مقابل استون ویلا را بازی کرد، بنابراین به نظر می‌رسد اگر توخل می‌خواست او را انتخاب کند، می‌توانست و انجام می‌داد.

توخل هنگام توضیح دلیلش به فوتبال از دست رفته میننو اشاره کرد، اما همچنین به اندازه کافی راحت به نظر می‌رسید که بگوید جوب بلینگهام بین وقفه‌های بین‌المللی از میننو بهتر عمل کرده است.

بیشتر شبیه یک اخراج بود تا یک کنار گذاشتن اجباری.

۲۶) ابرچی ازه (۲۲) در طول هر دو بازی این هفته روی نیمکت نشست. همه ازه را دوست دارند، و این به وضوح شامل توخل نیز می‌شود. اما مطمئناً در مقطعی او واقعاً باید دوباره خوب باشد؟ مگر نه؟ مگر نه که او واقعاً باید دوباره در جایی فوتبال خوب بازی کند؟ انگلیس بازیکنان زیادی دیگر برای این نقش‌ها دارد.

۲۷) دن برن (۴۱) دوران حرفه‌ای دن برن در انگلیس با روش‌های متعارف قابل کشتن نیست. صادقانه بگوییم، فکر می‌کردیم که این موضوع در گذشته است، اما مصدومیت مارک گوهی دری را باز کرد و واقعاً جای تعجب نبود که توماس توخل در برابر تهدید فیزیکی کرواسی در روز پنجشنبه، برن را به دلیل تجربه و بزرگی‌اش انتخاب کرد، و سپس او را برای انجام کارهای دن برن در لحظات پایانی بازی اسپانیا در بازسازی کوچک اما هیجان‌انگیز عملکرد فراموش نشدنی‌اش در آزتکا به کار گرفت.

۲۸) جیمز گارنر (۲۸) یک فرد قابل اعتماد و مطمئن که به وضوح اعتماد توماس توخل را جلب کرده است. اما به نظر می‌رسد که این به نوعی «در هر فهرست بین مسابقات نام برده می‌شود، اما نه برای خود مسابقات» خواهد بود. او یک فوتبالیست بسیار توانا و به وضوح یک فرد قابل اعتماد برای حضور در اطراف است، اما همه اینها فقط فریاد می‌زند «فهرست رزرو».

۲۹) ریو نگوموها (۳۱) توماس توخل به وضوح طرفدار بزرگی است و گوش کنید، خوب است.

۳۰) ترووه چالوبا (۲۶) داستان این روند فعلی برای بازیکنان مورد علاقه توخل در دفاع چیست که به ایتالیا می‌روند و بلافاصله مصدوم می‌شوند؟ ما شایسته پاسخ هستیم.

۳۱) مورگان گیبس-وایت (۳۰) نقش‌های جزئی در چهار بازی اول لیگ ملت‌ها. تماشای کوتاه برای این دو. او درخشان است، اما او جود بلینگهام نیست. این یک معمای دشوار برای حل است. دیدن اینکه گیبس-وایت چگونه می‌تواند بیش از یک فکر ثانویه برای انگلیس در این نقطه شود، بسیار دشوار است، هرچند که ممکن است سخت باشد.

۳۲) تینا لیورامنتو (۲۷) چه تعداد مدافع راست با استعداد اما با مصدومیت‌های دائمی می‌تواند یک فهرست انگلیس را در خود جای دهد قبل از اینکه یکپارچگی ساختاری خود را از دست بدهد؟ حداقل دو نفر هستند.

۳۳) لیام دلاپ (۴۴) چه می‌شد اگر او دو گل مقابل منچسترسیتی در هفته قبل به ثمر می‌رساند. شاید حتی در فهرست واقعی بود. این قابل فکر کردن نیست، و ما فقط باید امیدوار باشیم که دو گل او مقابل منچسترسیتی یک اتفاق گذرا بود تا همه ما بتوانیم به عدم فکر کردن به آن بازگردیم. ما قبلاً آن را گفته‌ایم و دوباره خواهیم گفت: اگر جواب لیام دلاپ است، پس ما نمی‌خواهیم سوال را بدانیم.

۳۴) نونی مدوئکه (۳۴) توخل آن را «تصمیم دشوار» توصیف کرد که مردی را که در میان مورد اعتمادترین بازیکنان مربی انگلیس بوده و فرصت بیشتر او در سمت راست در هفته‌های اخیر برای آرسنال در غیبت بوکایو ساکا به نظر می‌رسید که می‌تواند مستقیماً به انگلیس نیز منتقل شود، کنار بگذارد.

اما چنین شانسی وجود نداشت، و ما اکنون خود را متعجب می‌یابیم که آیا مدوئکه ممکن است به بازیکنی تبدیل شود که بین مسابقات از رده خارج می‌شود و از خاطره‌ها می‌رود، اما هنگامی که زمان تعهد واقعی و نامگذاری یک فهرست مسابقات فرا می‌رسد، ناگهان او آنجاست.

۳۵) جیسون استیل (۳۵) ممکن است به شغل رویایی نزدیک شود. بیشتر عمر خود را صرف تماشای یک تیم باشگاهی بسیار خوب که فوتبال زیبایی بازی می‌کند از روی نیمکت می‌گذراند، و بقیه عمر خود را صرف تماشای یک تیم بین‌المللی بسیار خوب که فوتبال زیبایی بازی می‌کند از روی نیمکت می‌گذراند. خوب انجام شد، آقا.

۳۶) جوب بلینگهام (NE) من اینجا دارم دو تا می‌بینم. چهار بلینگهام.

۳۷) جارارد برانتویت (۲۹) عدم دریافت حتی یک دقیقه بازی در زمانی که مارک گوهی کل وقفه بین‌المللی را از دست داد و ازری کنساه بازی اول را از دست داد، نشانه کاملاً واضحی از جایگاه او در تفکر توخل در این زمان است. و صادقانه بگوییم، لزوماً جایی نیست که ما دوست داریم او باشد. توخل با دقت اما کاملاً صریح در مورد اینکه چگونه سبک انگلیس با سبکی که برانتویت با اورتون عادت دارد متفاوت است، صحبت کرده است. ما با نگه داشتن او بالاتر از جیمز هیل، صادقانه بگوییم، یک آزادی کوچک می‌گیریم، با توجه به اینکه هیل در فهرست روز بازی مقابل اسپانیا نام داشت و برانتویت نام نداشت.

۳۸) کول پالمر (۳۲) شروع به شبیه شدن به یک کارت مشخص کرده است. آیا پالمر در یک فهرست کامل که کاملاً بر اساس توانایی فوتبالی انتخاب شده باشد، حضور خواهد داشت؟ بله. آیا این به تنهایی با توجه به کیفیت و عمق جایگزین‌های انگلیس کافی است؟ نه.

انگلیس فقط بازیکنان خوب زیادی در پست‌های حمله دارد که فضایی برای کسی که به هر دلیلی با این مربی هماهنگ نیست، پیدا شود. واقعاً مطمئن نیستم چه اتفاقی می‌تواند بیفتد که این پویایی را تغییر دهد.

۳۹) آدام وارتون (۳۶) ما باید حداقل کمی واقع‌بین باشیم و به سادگی این واقعیت را بپذیریم که اکنون تعداد زیادی هافبک وجود دارند که از زمانی که توخل آخرین بار به وارتون فرصت داد، توسط او فراخوانده شده‌اند. او در حال حاضر پشت زوج شروع کننده آشکار، و کوبی میننو، و الکس اسکات، و مایلس لوئیس-اسکلی قرار داشت. اکنون باید جیمز گارنر و جوب بلینگهام را نیز بالاتر از او بدانیم. این خیلی زیاد است.

۴۰) جیمز هیل (NE) ما دوست داشتیم او را ببینیم که فرصتی پیدا کند، زیرا انگلیس در حال شروع به کمبود مدافع میانی است. دن برن، دن برن است و فقط تحت شرایط خاص و به شدت تنظیم شده می‌تواند به طور قانونی به کار گرفته شود و جارل کوانسا به ما ترس می‌دهد.

دوست داشتنی است که فکر کنیم ممکن است یکی دیگر از آن بازیکنان وجود داشته باشد که به آرامی می‌آید و به نظر می‌رسد فوتبال بین‌المللی جایی است که او همیشه قرار بود باشد، همانطور که الیوت اندرسون چند سال پیش در خط میانی بود. ما باید منتظر بمانیم، و چه کسی می‌داند که تصویر تا ماه مارس چگونه خواهد بود. ما که مطمئن نیستیم. ما نمی‌توانیم بفهمیم که اکنون چگونه به نظر می‌رسد.