اندی رابرتسون اصرار دارد که رسیدن به رکورد بازی ملی با پیراهن اسکاتلند که در اختیار کنی دالیگلیش است، به هیچ وجه او را در جایگاه اسطوره‌ای هم‌رده دالیگلیش قرار نمی‌دهد.
چهار دهه پس از آنکه دالیگلیش، که به طور گسترده به عنوان بهترین بازیکن تاریخ کشورش شناخته می‌شود، دوران بازی ملی خود را با ۱۰۲ بازی به پایان رساند، رابرتسون با بازی مقابل مقدونیه شمالی در ورزشگاه هامپدن پارک در روز جمعه به همین تعداد بازی خواهد رسید.
رابرتسون، مدافع کناری تیم ملی، به طور قابل درکی از این آمار شخصی خود خوشحال است – و انتظار می‌رود در بازی روز دوشنبه در سوئیس از دالیگلیش عبور کند – اما در عین حال ادای احترام ویژه‌ای به کسی کرد که در طول ۹ سال حضورش در لیورپول به خوبی او را می‌شناسد.
رابرتسون گفت: «به خاطر مدت زمانی که این رکورد پابرجا بود، به خاطر دستاوردهایش در دوران حرفه‌ای‌اش، به خاطر شخصیتی که دارد. فردا دلیل دیگری است که کشورمان باید یکی از بزرگترین بازیکنانی را که تا به حال بازی کرده است، تجلیل کند. او قطعاً بزرگترین بازیکن اسکاتلند است. فکر می‌کنم این دلیل دیگری است که همه باید درباره او صحبت کنند و دستاوردهای او را در دوران حرفه‌ای فوتبال‌اش درک کنند. و همچنین شخصیتی که او در تمام طول زندگی‌اش بوده است.»
او ادامه داد: «البته، از نظر تعداد بازی، من در کنار او خواهم ایستاد، اما نمی‌خواهم مردم فراموش کنند که این مرد چقدر برای کشورمان مهم بوده است.»
ارتباط لیورپولی بین رابرتسون و دالیگلیش، بُعد شخصی و دلگرم‌کننده‌ای به این موضوع می‌بخشد. رابرتسون با لبخند گفت: «او همیشه به من یادآوری می‌کند که رسیدن به ۱۰۰ بازی ملی در آن زمان بسیار سخت‌تر از امروز بود. من هرگز اهداف شخصی برای خودم تعیین نمی‌کنم. برای من همیشه تیم در اولویت است و اینکه چگونه بهترین عملکرد را برای تیم داشته باشم و چیزهایی از این قبیل.»
«وقتی از دارن فلچر عبور کردم، زمانی که در دهه ۸۰ بازی ملی بودم، احساس می‌کردم که رسیدن به رکورد جیم لیتون [۹۱ بازی] چقدر طول کشید. سپس فکر کردم: «فقط یکی دیگر مانده است.» آن زمان بود که کمی بیشتر به آن فکر کردم، شروع به باور کردم که ممکن است کمی بیشتر اتفاق بیفتد، و شروع به اذیت کردن کنی کردم که این اتفاق قرار است بیفتد. امروز اینجا نشسته‌ام، اگر این اتفاق بیفتد، چیزی است که نمی‌توانم بیشتر به آن افتخار کنم.»