وقفههای بینالمللی معمولاً با خمیازه و نفس عمیق همراه است؛ مگر اینکه هوادار منچستریونایتد باشید که به دنبال آرامش هستید، این میتواند یک وقفه ناخوشایند به نظر برسد.
اما یکشنبه شب، بازی انگلیس و اسپانیا متفاوت بود.
نه کاملاً متفاوت از بازی انگلیس ۵-۱ آلمان، اما در خاطرهها خواهد ماند. اسپانیا از مارس ۲۰۲۴ در هیچ دیداری شکست نخورده بود و قبل از بازی با افتخار جام جهانی را به نمایش گذاشت.
این ممکن است چیزی را در انگلیس برانگیخته باشد، که برای ۶۰ دقیقه قهرمانان فعلی جهان و اروپا را در هم کوبید، جنگید و کاملاً مانور داد.
در نیم ساعت پایانی، به دلیل اخراج الیوت اندرسون و پنالتی همراه آن، انگلیس در ۱۰ نفره شدن، برای حفظ برتری خود به حالت «مکزیک» تغییر وضعیت داد و در بلوک پایین قرار گرفت.
اما آنچه واقعاً مهم است، آن ساعت اول است. اگر انگلیس بتواند به این کار ادامه دهد، و در برابر تیمی مانند اسپانیا که به وضوح برای بازی اهمیت قائل بود، مؤثر بود، چیزی برای هیجانانگیز شدن وجود دارد.
پس چه چیزی مرا به وجد آورده است؟
انگلیس برای غلبه بر حریفی قدرتمند چه کرد، و آیا این همان چیزی است که در آینده خواهیم دید؟
پرس شدید انگلیس انگلیس کاری که به طرز فوقالعادهای و جسورانه انجام داد، بازپسگیری توپ از اسپانیا در بالای زمین بود.
پرس انگلیس در مقابل اسپانیا
دستور دادن به مدافع میانی برای خروج از خط دفاعی و علامتگذاری هافبک، چه رسد به هافبک تیم ملی اسپانیا، پرخطر است. اما دقیقاً کاری بود که ازری کنسa انجام داد، و به همین دلیل، هر سه هافبک اسپانیا علامتگذاری شدند.
همانطور که انگلیس هری کین، جود بلینگهام، اندرسون و دکلان رایس را برای پرس به جلو فرستاد، این منجر به از دست دادن توپ و موقعیتهای خطرناک شد.
اسپانیا در پاسخ، شروع به بازی به کنارهها برای رساندن توپ به فولبکهای خود کرد. اما باز هم، لوئیس هال برای پرس کردن مهاجم، جلو میرفت، و آنتونی گوردون برای پرس کردن فولبک اسپانیا جلو میرفت.
انگلیس اسپانیا را در گوشه زمین گیر انداخت
نتیجه این شد که چیزی را دیدیم که معمولاً از اسپانیا نمیبینیم: توسل به بازی بلند برای مهاجم.
سبک اسپانیا از جوانی در بازیکنان نهادینه شده است. تیکیتاکا: توپ دوست شماست، منتظر فضاها باشید، حریف را با در اختیار داشتن توپ در بیشتر بازی خسته کنید.
انگلیس راهی برای وادار کردن آنها به بازی متفاوت پیدا کرد. و آنها ناراحت بودند.
فولبکها و چرخشهای انگلیس موقعیت هال و بن وایت در طول بازی جذاب بود و باعث شد انگلیس چندین بار تغییر شکل دهد.
انگلیس اغلب با سه بازیکن در دفاع بازی میکرد، که یکی از هافبکهای میانی بین دو مدافع میانی (کنسa و جریل کوانسا) قرار میگرفت، و هافبک دیگر به عنوان محور تنها در مرکز عمل میکرد.
این بدان معنا بود که هال و وایت برای حفظ عرض زمین جلو میرفتند، اما یکی از آنها میتوانست در زمانهای دیگر به مرکز زمین برگردد.
چرخشهای انگلیس در مقابل اسپانیا
این اساساً به این معنی بود که در مالکیت توپ، موقعیتها قابل تعویض بودند. گاهی رایس برای خروج از پرس با هال به عنوان هافبک، به کنارهها میآمد.
با پایین آمدن کین و بلینگهام از حمله، آنها همیشه گزینهای در مرکز داشتند زیرا فولبکها جای مهاجمان را میگرفتند.
این چرخشها به این معنی بود که همیشه بازیکنانی بودند که میتوانستند به انتقال توپ از دفاع به حمله کمک کنند، اما شما هرگز تعداد بازیکنان در حمله را از دست نمیدادید زیرا فولبکها برای اضافه شدن به مورگان راجرز و گوردون، برای غلبه بر اسپانیا جلو میرفتند.
تنها ضعف جزئی در این بخش، به نظر من، این واقعیت است که با غیبت بوکایو ساکا و مارکوس رشفورد، گوردون تنها بازیکنی بود که میتوانست به عنوان وینگر کناری بازی کند و از بازیکنان عبور کند.
آزادی که انگلیس در مالکیت توپ داشت دوستداشتنی بود؛ آنها به سرعت توپ را از دوئل هوایی پس میگرفتند یا در بالای زمین پرس میکردند و به شکل ۳-۱-۶ خود با بازیکنانی که موقعیتهایشان را عوض میکردند، بازمیگشتند.
شکلگیری انگلیس در مقابل اسپانیا
این باعث شد بلوک اسپانیا به کنارهها کشیده شود، بازیکنان را بیرون بکشد و سپس برای بهرهبرداری از شکافهای مرکزی حرکت کند.
من واقعاً باید تأکید کنم که آنها در آن ساعت اول با استفاده از این تاکتیکهای مالکیت توپ چقدر مسلط بودند. برخی ممکن است بگویند که این فقط یک بازی لیگ ملتهای یوفا بود، اما اگر به نحوه تلاش عجولانه اسپانیا برای نجات بازی پس از اخراج اندرسون نگاه کنید، مشخص بود که تلاش از هیچ طرفی نیمهکاره نبود.
این سوال را پیش میآورد: آیا آلمانها اگر انگلیس به فینال میرسید، این تاکتیکها را به کار میبردند؟
هیچ تیم دیگری به اندازه کافی شجاع نبود که اسپانیا را در جام جهانی پرس کند، بنابراین هیچ مدرکی نداریم که نشان دهد اسپانیا میداند چگونه از یک پرس تهاجمی خارج شود.
نکته طنزآمیز این است که اگر انگلیس در نیمهنهایی مقابل آرژانتین اینگونه بازی میکرد، احتمالاً با پاسهای خطشکن آرژانتین راحتتر از هم میپاشید.
اما اسپانیا صبورتر است؛ آنها آنقدر بیاحتیاط نیستند. این مؤثر بود.
و اگر انگلیس بتواند به قهرمانیهای دفاعی که در مقابل مکزیک دیدیم، با آنچه در مالکیت و خارج از مالکیت در مقابل اسپانیا دیدیم، اضافه کند، ممکن است طرح استادانه توخل در نهایت در حال تکمیل باشد.
