موضوع قبل از شروع بازی، ناکامی در گلزنی بود. یا دقیق‌تر بگوییم، اینکه آیا هر دو تیم می‌توانند در ورزشگاه سیتی گراند از ناکامی در گلزنی دست بردارند. این جزئیاتی است که اولیور گلاسنر را به شدت ناراحت می‌کند که تیم ناتینگهام فارست او هنوز در ورزشگاه خانگی خود گلی نزده بود. در همین حال، آرسنال در دو دیدار قبلی خود در این منطقه از میدلندز شرقی، دو بار با نتیجه مساوی بدون گل متوقف شده بود.
ناکامی‌های فارست تحت هدایت سرمربی جدیدش ادامه دارد. این یک نمایش پرشور دیگر از سوی آنها بود، با نکاتی که می‌شد دوست داشت، به خصوص عملکرد پرانرژی لیام دلاپ در پست شماره ۹. اما برای پنجمین بار تحت هدایت گلاسنر در تمام رقابت‌ها، هیچ گلی برای جشن گرفتن در مقابل هواداران خانگی باشگاه به ثمر نرسید.
این بازی‌ای بود که به طور فزاینده‌ای برای سرود معروف هواداران آماده می‌شد: «یک-صفر به آرسنال». یا همانطور که جمعیت حاضر در ورزشگاه می‌خواندند، «یک-صفر به قهرمانان». آرسنال خوب بازی نکرد. آنها موقعیت‌های کمی ایجاد کردند و تنها یک شوت در چارچوب داشتند. نونی مادوئکه چگونه از آن استفاده کرد.
این بازیکن که در نیمه دوم به عنوان یار تعویضی وارد زمین شد، در دقیقه ۸۰ پاسی از دکلان رایس دریافت کرد و تنها یک چیز در ذهن داشت: از سمت چپ به داخل بزند و شوت کند. ضربه او دقیق بود و در آن لحظه خوش‌شانس بود، شانسی که پس از شروع دشوار فصل برای کسب آن تلاش کرده بود. توپ به جایر کونا برخورد کرد و از کنار ماتز سلز، دروازه‌بان فارست، گذشت.
فارست تسلیم ناپذیر بود. کریس وود، که به عنوان یار تعویضی وارد شده بود، بیش از حد تعلل کرد و رایس مانع او شد. مورلو، از بین همه بازیکنان، از سمت چپ به داخل رقصید و ضربه‌ای را زد که کمی از هدف دور شد. و دلاپ در لحظات پایانی توسط تکل قدرتمند ازری کنساه رد شد. اما این حس اجتناب‌ناپذیر بود. آرسنال اولین بازی خارج از خانه خود را فراموش نکرده بود – شکست ۳-۰ در برایتون. این تنها لکه ننگ فصل آنها باقی مانده است.
آرسنال با شش امتیاز کمتر از منچسترسیتی، که در این فصل در لیگ بی‌نقص بوده است، بازی را آغاز کرد. آیا وقتی محرومیت‌های آنها به دلیل نقض قوانین اعمال شود، این موضوع اهمیت خواهد داشت؟ تمام کاری که آرسنال می‌تواند انجام دهد این است که وضعیت را همانطور که هست بازی کند و در اینجا با افتادن لیست تیم‌ها، که تقریباً همزمان با رانندگی مورگان گیبس- وایت با پورشه خود به پارکینگ ورزشگاه بود، آنها تقویت شدند. هافبک کلیدی تهاجمی فارست به دلیل مصدومیت از ناحیه ساق پا غایب بود. او یک غایب بزرگ بود.
گلاسنر گفت که تمرین شوت‌زنی بخش مهمی از جلسات تمرینی او در طول هفته بوده و اینکه هواداران خانگی می‌خواستند چیزی از تیم خود در مقابل دروازه ببینند. این بازی از دیدگاه فارست با تعداد فوق‌العاده موقعیت‌هایی که در شکست ۳-۱ مقابل کریستال پالاس در آخر هفته گذشته از دست داده بودند، قاب‌بندی شد؛ طبق آمار، آنها ۸ موقعیت بزرگ داشتند. آنها هرگز قرار نبود در مقابل آرسنال به این تعداد موقعیت دست یابند.
تیم آرتتا توپ را در اختیار داشت. همانطور که همیشه انتظار می‌رفت. برونو گیماریش در ابتدا به جلو رفت و با مارتین اودگارد، که در پست شماره ۱۰ بازی می‌کرد، ترکیب شد. رایس هافبک دفاعی اسمی بود. آرسنال مصمم بود صبور باشد اما قبل از استراحت، بازی از سوی آنها کند و قابل پیش‌بینی بود. فقدان حرکت قاطع آشکار بود. با این حال، فارست در زمان نداشتن توپ فشرده بود و در یک سیستم ۵-۴-۱ بازی می‌کرد و شکستن دفاع آنها دشوار بود. آنها مصمم بودند هیچ یاردی را به راحتی از دست ندهند.
آرسنال الگوهای خود را بازی کرد. آنها سعی کردند جان هواداران خانگی را بگیرند و بر این اصل کار کردند که اگر تیمشان توپ را نداشته باشد، هواداران نمی‌توانند هیجان‌زده شوند. نیمه اول در مه یک بعدازظهر یکشنبه تنبل گذشت، بدون هیچ شوت در چارچوب برای هیچ یک از طرفین.
دلاپ مبارزه فیزیکی را حمل کرد؛ مهاجم نوک فارست یک دونده مشتاق و مستقیم بود و او در دقیقه ۴۴ از رایس درست بیرون محوطه جریمه آرسنال یک ضربه آزاد گرفت. نیکو ویلیامز به سمت گیماریش شوت کرد که به زمین افتاد و همانجا ماند. هواداران فارست از آنچه که به نظر آنها استفاده از فنون غیراخلاقی توسط آرسنال بود، ناراضی بودند. آنها شعار می‌دادند: «آیا شما سیتی در لباس مبدل هستید؟»
آیا یک ضربه ایستگاهی می‌توانست راهگشا باشد؟ به نظر می‌رسید محتمل‌ترین راه است. مورلو در دقیقه ۲۰ از روی کرنر فارست با سر ضربه زد و در این میان خونین شد؛ در ازدحام بدن‌ها در داخل محوطه شش یاردی، سوت خطا به صدا درآمد. در سمت دیگر، کای هاورتز در دقیقه ۳۷ از روی ضربه آزاد رایس با سر به بالای دروازه زد. او به توپ نگاه خوبی داشت و در موقعیت خوبی قرار داشت. این یک شانس خوب بود.
آرسنال در نیمه‌های اول این فصل کمی ناکام بوده است. این هفتمین بار در ۱۰ بازی از زمان جام خیریه بود که آنها نتوانستند گلزنی کنند. این مشکلی نبوده است. آنها نیاز داشتند سطح بازی خود را برای نیمه دوم بالا ببرند.
اولین تعویض آرتتا، مادوئکه به جای ابرچی ازه در بال چپ بود؛ اعترافی مبنی بر اینکه دومی نتوانسته تأثیر بگذارد. همچنین در دقیقه ۶۶ یک تعویض سه‌گانه انجام شد، سرمربی آرسنال یورین تیمبر، میکل مرینو و ویکتور گیورکس را به جای بن وایت، گیماریش و هاورتز وارد زمین کرد. او نیاز داشت اوضاع را تغییر دهد زیرا هیچ اتفاقی برای تیمش نمی‌افتاد. این فارست بود که پس از شروع مجدد فشار آورد، با دلاپ که به خود ادامه داد. او سوالاتی را برای گابریل ماگالائس مطرح کرد، هرچند مدافع آرسنال معمولاً پاسخ‌ها را داشت.
دقایق گذشت، رقابت به نقطه باریکی رسید و ما منتظر بودیم ببینیم آیا لحظه‌ای، یک شانس بزرگ وجود خواهد داشت یا خیر. اودگارد در دقیقه ۷۲ تقریباً آن را فراهم کرد، زمانی که تیمبر را با یک پاس زیبا در سمت راست داخلی آزاد کرد. وقتی تیمبر عقب کشید، رایس با بی‌دقتی به بالا شوت کرد.
تصمیم گلاسنر برای معرفی ابراهیم سانگاره به جای دان اندویه کمی بعد از آن گویا بود. مأموریت سانگاره تقویت خط میانی فارست بود و با این حال او در واکنش به یک توپ نیمه دفع شده کند بود. وقتی رایس پاس داد، مادوئکه کار را تمام کرد.