مگنوسون: و زمان شما شروع می‌شود... حالا! دیرینه‌شناسی چیست؟ اسمیترز: بله، کاملاً درست است. مگنوسون: نام فهرستی که اعضای اشراف را فهرست می‌کند چیست؟ اسمیترز: مطالعه فسیل‌های قدیمی. مگنوسون: درست است. لِن موری و سر جفری هاو چه کسانی هستند؟ اسمیترز: بورک. مگنوسون: درست است. تفاوت الاغ و قاطر چیست؟ اسمیترز: یکی رهبر اتحادیه کارگری است، دیگری عضو کابینه است...
یکی از مشهورترین طرح‌های کمدی «دو رونی» درباره شركت‌كننده مسابقه «Mastermind» است که موضوع تخصصی او پاسخ به سوال قبلی است. تاریخ تکرار می‌شود: بار اول به صورت کمدی، بار دوم به صورت منچستریونایتد، که به نظر می‌رسد دائماً نه به سوال بهترین مربی در دسترس در حال حاضر، بلکه به سوال بهترین مربی در دسترس چند سال پیش پاسخ می‌دهد.
مشکل فوتبال این است که هرگز ثابت نمی‌ماند. آنچه زمانی درست بود لزوماً اکنون درست نیست. آنچه اکنون درست است لزوماً در یک یا دو فصل آینده درست نخواهد بود. تقریباً هیچ چیز مطلق نیست. آنچه یک بار کار می‌کند ممکن است در یک زمینه متفاوت کار نکند. کلید استخدام خوب، شناسایی این است که موفقیت گذشته فرد تا چه حد به محیط او بستگی داشته است و چگونه ممکن است در شرایط متفاوت عمل کند. و این بسیار دشوار است، به همین دلیل است که تنها چهار مربی توانسته‌اند عنوان قهرمانی لیگ انگلیس را با بیش از یک باشگاه کسب کنند.
امکان مربیگری ژوزه مورینیو در یونایتد اولین بار در سال ۲۰۱۳، زمانی که سر الکس فرگوسن بازنشسته شد، مطرح شد. مورینیو اخیراً ادعا کرده است که این شغل را رد کرده است؛ نسخه‌های دیگر وقایع او را در حالی که از استخدام دیوید مویس مطلع شده بود، در هتلی در مادرید عصبانی نشان می‌دهند، ظاهراً به این دلیل که سر بابی چارلتون، که در آن زمان یکی از اعضای ارشد هیئت مدیره بود، نگران تأثیر او بر تصویر باشگاه بود.
البته، گفتن اینکه آیا مورینیو در صورت پذیرش شغل در آن زمان موفق می‌شد یا خیر، غیرممکن است. اما او آنقدر خودشیفته بود که اطمینان حاصل کند در سایه فرگوسن زندگی نخواهد کرد و اگرچه از تجربه رئال مادرید آسیب دیده بود، فوتبال انگلیس همچنان هاله‌اش را تشخیص می‌داد. او هنوز به اندازه کافی ماهر بود که سومین عنوان قهرمانی لیگ را در چلسی کسب کند.
اما تا زمانی که مورینیو در سال ۲۰۱۶ سرانجام هدایت یونایتد را بر عهده گرفت، اتفاقات ماه‌های پایانی او در استمفورد بریج او را تضعیف کرده بود. او خسته و بدخلق به نظر می‌رسید، تردیدهای تاکتیکی که در سال آخر حضورش در مادرید مطرح شده بود، گسترش یافته بود و این حس در حال افزایش بود که روش‌های او با بازیکنان نخبه مدرن چندان کارساز نبود.
صحبت‌های زیادی در مورد او به عنوان یک برنده تضمین شده وجود داشت، اما چنین چیزی در فوتبال وجود ندارد. تعداد بسیار کمی از مربیان بیش از یک دهه در بالاترین سطح دوام می‌آورند. تنها با انگیزه‌ترین شخصیت‌ها، خلاق‌ترین ذهن‌ها، می‌توانند فرآیند تکامل مداوم لازم برای پیشی گرفتن از رقبا را برای بیش از چند سال تحمل کنند.
به راحتی می‌توان فهمید که چرا هیئت مدیره به لیست افتخارات او نگاه کرده و تحت تأثیر قرار گرفته است، اما یونایتد در حال استخدام مربی‌ای بود که در سراشیبی قرار داشت. آیا در آن زمان واضح بود؟ شاید نه، اما نشانه‌های هشداردهنده‌ای وجود داشت، و وظیفه کسانی که مسئولیت استخدام را بر عهده دارند، شناسایی آنهاست.
با هر انتصاب، توجیهاتی وجود دارد. با توجه به قدرت عظیمی که فرگوسن داشت، رد کردن مویس در حالی که او از او حمایت کرده بود، دشوار بود. با این حال، اگر زمانی وجود داشت که او می‌توانست مرد مناسبی برای یونایتد باشد، قطعاً شش یا هفت سال قبل از آن بود؛ مربیان مدرن تمایل دارند در اواسط تا اواخر دهه ۴۰ زندگی خود به اوج برسند.
لوئی فان خال در ۶۲ سالگی هدایت یونایتد را بر عهده گرفت و پس از قهرمانی در لیگ هلند با آزد آلکمار و کمپین چشمگیر جام جهانی ۲۰۱۴ با هلند، دوران دوم خود را تجربه کرد. شاید این مقایسه منصفانه نباشد زیرا او به عنوان یک چهره برجسته وارد شد؛ هیچ‌کس، جز شاید خود فان خال، فکر نمی‌کرد که او یک انتصاب بلندمدت باشد. اما این ایده که او آرامش را پس از دوره‌ای پرآشوب به ارمغان می‌آورد، نادیده گرفتن تمام کارهایی بود که او قبلاً انجام داده بود. فان خال چیزهای زیادی است، اما او یک حضور آرامش‌بخش نیست.
اما باز هم، زمان‌بندی اشتباه به نظر می‌رسید. با توجه به اینکه او در حال آماده‌سازی تیمی برای جام جهانی بود، هرگز نمی‌توانست موفق شود، اما اگر در سال ۲۰۱۳ به جای فرگوسن می‌آمد، به عنوان چهره‌ای بسیار مورد احترام با اعتماد به نفس قوی که هرگز به شکستن تابوهای فرگوسی اهمیتی نمی‌داد، شاید مردی بود که یونایتد را از این انتقال ناخوشایند عبور می‌داد.
اریک تن هاگ و روبن آموریم قرار بود مردان آینده باشند، مربیانی که در مسیر صعود شناسایی شده بودند. هر دو منطقی به نظر می‌رسیدند. تیم تن هاگ در لیگ قهرمانان اروپا، یوونتوس و رئال مادرید را با هیجان شکست داده بود و با هت تریک باورنکردنی لوکاس مورا تا آستانه فینال لیگ قهرمانان اروپا پیش رفته بود. آموریم به ۱۹ سال انتظار برای قهرمانی اسپورتینگ پایان داده بود.
اما معلوم شد که آنها درست نبودند. تن هاگ، با وجود مهارتش در مدیریت خروج کریستیانو رونالدو، تحت تأثیر این شغل قرار گرفته بود؛ اصرار آموریم بر بازی با سیستم ۳-۴-۲-۱ با تیمی که برای این سبک مجهز نبود، یکی از دلایلی بود که دن اشورث ابراز تردید کرد و منجر به جدایی او به عنوان مدیر ورزشی شد.
البته، شاید تا این مرحله حتی محتمل باشد که هیچ پاسخ درستی وجود ندارد، که آشفتگی یونایتد حل‌نشدنی است، اولدترافورد آسیاب گوشتی است که به طور ابدی شهرت مربیان را می‌جود. اما تلاش‌های هیئت مدیره یونایتد برای شناسایی ستاره نوظهور، موفقیت‌آمیزتر از عادت آنها در استخدام اسطوره‌های رو به زوال نبوده است.
که ما را به موریسیو پوچتینو می‌رساند. او کارهای قابل توجهی انجام داده است: ممکن است هنوز در انگلیس جام نبرده باشد، اما چنین تحول خارق‌العاده‌ای در تاتنهام ایجاد کرد که به نظر نمی‌رسید غیرمنطقی باشد که آنها بخشی از پروژه سوپرلیگ باشند. او در پاری سن ژرمن و چلسی با مشکل مواجه شد، اما اکثر مردم اینطور هستند. خروج در مرحله یک هشتم نهایی جام جهانی در خانه با تیم ملی آمریکا در حد انتظار بود. سوال این است که آیا در حالی که او ۵۴ ساله است، حس سردرگمی در مورد دوران حرفه‌ای او یک وضعیت ناخوشایند و موقتی است، یا شواهدی که او دیگر آن بازیکن سابق نیست.
شاید شغل یونایتد او را احیا کند و او آنها را احیا کند. اما این احساس مانند انتصاب دیگری است که بهتر بود چند سال پیش انجام می‌شد؛ که یونایتد، یک بار دیگر، به سوال قبلی پاسخ می‌دهد.