بحث‌ها درباره تیم ملی فوتبال زنان آمریکا ممکن بود بسیار تندتر از اینها باشد، اگر نه برای جهش در نیمه چهارم مقابل اسپانیا.
در آخرین بازی از دو بازی پیاپی که تیم اما هیزز دو بار با همان حریف روبرو شد، اسپانیا بسیار با اعتماد به نفس‌تر و مؤثرتر از چهار قهرمان جهان به نظر می‌رسید. هر دو تیم تعدادی از بازیکنان کلیدی خود را از دست داده بودند؛ نامی گیرما و سم کافی در صدر غایبان آمریکا بودند، در حالی که آیتانا بونmati، ماریا کالدنتی و کلودیا پینا در میان غایبان اسپانیا بودند.
با این حال، اسپانیا بازی را کنترل کرد و آمریکا را مجبور کرد در یک سوم پایانی به تکه‌های باقی‌مانده بسنده کند. در بازی اول، اسپانیا در ۱۵ دقیقه اول با نتیجه ۲-۰ پیش افتاد و این اختلاف را تا پایان بازی حفظ کرد. در روز سه‌شنبه، آمریکا دوباره با همین اختلاف در پایان نیمه اول روبرو شد.
این وضعیت تا زمانی که هیزز پنج تعویض همزمان انجام نداد، ادامه داشت و آنها توانستند در بازی دوم با حملات مستقیم و دقیق دو گل را جبران کنند. این یک نقشه راه برای قهرمانی نیست، و نه فقط به این دلیل که جام جهانی تیم‌ها را به پنج تعویض محدود می‌کند، برخلاف هشت تعویضی که تیم‌ها برای این بازی‌ها توافق کرده بودند.
این ماه، بازیکنان جایگزین اسپانیا در ترکیب قرار گرفتند و به دلیل آشنایی جامع، مدل بازی را اجرا کردند. هر بازیکن به دلیل اصلاح دقیق، نقش خود را می‌دانست و تیم اطراف آنها در نتیجه به کار خود ادامه داد. این نوع هم‌افزایی می‌تواند برای شکست دادن یک تیم با استعدادتر کافی باشد، و روزهایی که آمریکا انتظار داشت صرفاً با استعداد از یک تیم ملی برتر زنان دیگر شکست دهد، به پایان رسیده است.
هیزز در هیچ مقطعی خلاف این را نگفته است. و بنابراین، کارکنان او در تلاش برای ساختن بهترین ترکیب ۲۶ نفره ممکن، بسیار دقیق بوده‌اند.
امسال، مانند سال ۲۰۲۵، سال ارزیابی عمیق استعدادها بود. پنجره اکتبر شاهد حضور چهار بازیکن بدون سابقه قبلی بود، و همچنین بازگشت به زمین برای مدت طولانی غایبان، مالوری سوانسون و اشلی سانچز، که گل‌هایشان تساوی آمریکا را در روز سه‌شنبه به ارمغان آورد. کیت دل فاوا و پیتره توردین سی و سومین و سی و چهارمین بازیکنانی شدند که از زمان انتصاب هیزز در اواسط سال ۲۰۲۴ اولین بازی خود را انجام دادند. این تلاش‌ها باعث عمیق‌تر شدن ذخیره بازیکنان شده است، اما مدت زمان و تراکم این جستجو ممکن است به قیمت آن هم‌افزایی حیاتی تمام شود.
یک خط هافبک سازمان‌یافته برای قهرمانی در جام جهانی تقریباً اجباری است. اسپانیا در سال ۲۰۲۳ با بازی خیره‌کننده در قلب میدان قهرمان شد. ایالات متحده نیز در طول تلاش موفق خود برای تکرار قهرمانی در سال ۲۰۱۹ چنین کرد. شاهکارهای مگان راپینو و الکس مورگان با یکی از متعادل‌ترین سه‌تایی‌های هافبک در حافظه اخیر ممکن شد: سم میویس به عنوان یک هافبک مرکزی ایده‌آل همه‌کاره، جولی ارتز به عنوان یک هافبک دفاعی سرسخت و تسهیل‌گری رز لاول برای ارتباط با حمله.
پس از اینکه مصدومیت‌ها میویس را مجبور به بازنشستگی زودهنگام کرد و ارتز پس از سال ۲۰۲۳ به دوران حرفه‌ای خود پایان داد، هیزز وظیفه دشواری در ساختن یک جانشین شایسته داشته است. بهترین تیم‌های چلسی او با هافبک‌هایی ساخته شده بودند که توانایی فنی آنها با تعهد بی‌امانشان به عقب‌گرد و پرس تقویت شده بود. انجام مداوم این کار نیازمند درک غریزی از هم‌تیمی‌هایتان و نحوه عملکرد آنها، با توپ و به‌ویژه بدون آن است. این هم‌افزایی را نمی‌توان عجله کرد، و هیزز سعی کرد برای شروع این کار به خود مهلتی بدهد.
هیزز به سی‌بی‌اس گفت: «می‌خواهم تا پایان ژوئن به جایی برسم که حس بسیار قوی از گروه اصلی بازیکنانی داشته باشم که بخشی از ساختار تیم برای جام جهانی خواهند بود، اما همچنین بدانم که نیاز به ثبات در روابط و ارتباطات در زمین داریم و باید فعلاً از آن صرف نظر کنیم در حالی که هنوز در حال ارزیابی بازیکنان در سطح فردی هستیم.»
این هدف اعلام شده قبل از پنجره دوستانه آوریل ۲۰۲۵ بیان شد، به امید ایجاد یک مسیر دو ساله برای اصلاح شراکت‌ها قبل از بازی‌های بزرگ در برزیل. مصدومیت‌ها تا حدی مقصر این تأخیر هستند، و دعوت‌های جدید برای اولین بار (مانند پنجره فعلی) با نگاهی به المپیک ۲۰۲۸ انجام شده است. اما آمریکا همچنان از کمبود شفافیت مشخص در میانه میدان رنج می‌برد.
بازی دوستانه سه‌شنبه، بیست و هفتمین بازی ایالات متحده از ابتدای سال ۲۰۲۵ بود، و هفت هافبک حداقل در سه ترکیب اصلی در این بازه زمانی حضور داشته‌اند. کافی و کلیر هتن ترجیح داده شده‌اند به عنوان هافبک‌های دفاعی؛ لیندسی هیپس، لیلی یوهانس و اولیویا مولتری مصدوم به عنوان هافبک‌های مرکزی؛ و رز لاول و جیدن شاو در هافبک هجومی. هیپس به طور منظم بین هر سه نقش شناور بوده است، تنها بازیکنی که در هر پست شروع کرده است. در حالی که شش بازی از ۱۲ بازی او به عنوان شماره ۸ همه‌کاره‌تر بوده است، شش بازی دیگر او به طور مساوی بین هافبک دفاعی و هافبک هجومی تقسیم شده است.
علیرغم این ثبات پرسنلی، هیزز از ۱۷ ترکیب مختلف سه نفره هافبک در این بازه زمانی استفاده کرده است. سه‌شنبه تنها دومین بار بود که هتن، هیپس و لاول با هم بازی را شروع کردند. سه‌تایی اجماع شده «اولین انتخاب» یعنی کافی، هیپس و لاول نیز فقط دو بار در ۲۰ ماه با هم شروع کرده‌اند. رایج‌ترین ترکیب، بازی لاول در جلوی یک دوگانه دفاعی کافی-هتن در چهار موقعیت بوده است.
متأسفانه، آزمایش هر یک از این سه‌تایی‌ها در مقابل اسپانیا غیرممکن بود زیرا کافی با مچ پای چپ مصدوم از اردو خارج شد. اشکالات درک شده این ترکیب این است که هم کافی و هم هتن در استقرار عقب‌تر شکوفا می‌شوند، که می‌تواند شکاف بین بلوک دفاعی و حمله را افزایش دهد. این امکان وجود دارد که فول‌بک‌ها (امیلی فاکس در سمت راست و به طور فزاینده‌ای، ژیزل تامپسون در سمت چپ) بتوانند پیشرفت کافی را برای کاهش آن فراهم کنند، اما این دلیلی است که نقش شماره ۸ هنوز یکی از نقش‌هایی است که هیزز می‌خواهد آن را بگنجاند.
همچنین عاملی است که مصدومیت پارگی رباط صلیبی مولتری در ماه اوت را حتی تأثیرگذارتر می‌کند. در حالی که هیپس کاپیتان هیزز باقی مانده و یوهانس با مجموعه مهارت‌های رو به رشد خود شروع‌های منظمی کسب کرده است، مولتری احتمالاً طبیعی‌ترین مکمل کافی بود، که او چهار فصل در پورتلند با او هم‌بازی بود. با این حال، او از ژانویه ۲۰۲۵ فقط سه بازی شروع کرد و هیچ کدام در کنار کافی.
مصدومیت‌ها بی‌طرف هستند و هیچ بازیکنی را نمی‌توان فرض کرد که در اوج سلامتی به اردوی جام جهانی برسد. اما تنظیم مداوم در خط هافبک – هم به دلایل شرایط و هم آزمایش – و عدم شفافیت سیستم متناظر در تمام فازها، تهدید می‌کند که یک مدعی قابل دوام را از حداکثر کردن پتانسیل خود در برابر تیم‌های قدرتمند دیگر مانند اسپانیا باز دارد.