از زمانی که موریسیو پوچتینو در سال ۲۰۲۴ با هدایت تیم ملی مردان ایالات متحده موافقت کرد، او به شغل‌های دیگری مرتبط بوده است. بازگشت به تاتنهام هاتسپر در سال ۲۰۲۵ شایعه شده بود. درست قبل از جام جهانی ۲۰۲۶، پوچتینو در تماس با آث میلان بود.
اما اکنون اجتناب‌ناپذیر رخ داده است: او ایالات متحده را ترک می‌کند تا به منچستریونایتد بپیوندد. چرخه جدید تحت هدایت پوچتینو قرار بود چهار سال طول بکشد. حتی چهار ماه هم دوام نیاورد. اکنون فدراسیون فوتبال ایالات متحده باید برای یافتن جایگزینی برای آنچه که به نظر می‌رسد یکی از مهم‌ترین دوره‌های تاریخ تیم ملی مردان ایالات متحده باشد، تلاش کند.
نکات مثبت
قبل از اینکه به پیامدهای نگران‌کننده جدایی پوچتینو بپردازیم، بیایید به جنبه‌های روشن آن نگاه کنیم. چند نکته مثبت در این انتقال وجود دارد. پس از جام جهانی، پوچتینو بازیکن آزاد بود. مربی آرژانتینی می‌توانست به راحتی استعدادهای خود را به دنیای باشگاهی بازگرداند و هیچ‌کس اهمیتی نمی‌داد. در عوض، او با فدراسیون فوتبال ایالات متحده قرارداد جدیدی امضا کرد. اگرچه او تنها حدود ۱/۱۶ آن قرارداد را سپری کرد، اما این واقعیت که او زمانی که منچستریونایتد او را مرد مورد نظر خود دانست، مشغول به کار بود، برای فدراسیون بسیار خوب بود. غول‌های انگلیسی باید ۱۰ میلیون دلار غرامت فسخ قرارداد پوچتینو را به فدراسیون فوتبال ایالات متحده و همچنین ۲ میلیون دلار دیگر برای کادر فنی او بپردازند. این بازدهی نسبتاً خوبی برای کسی است که تنها چند ماه در این شغل بود.
زمان‌بندی این اعلامیه نیز می‌تواند یک نکته مثبت تلقی شود. ممکن است استدلال شود که شروع تمام این درام در میانه وقفه بین‌المللی حواس‌پرت‌کننده است. این ممکن است درست باشد، اما پوچتینو تا بازی‌های یک‌چهارم نهایی لیگ ملت‌های کونکاکاف مقابل هائیتی، تیم ملی مردان ایالات متحده را همراهی خواهد کرد. حضور او بسیار مهم خواهد بود، حتی اگر تنها به این دلیل که گزینه دیگر به نظر می‌رسید سرمربی تیم زیر ۲۰ سال ایالات متحده، گونزالو سگارس، به عنوان مربی موقت باشد، زیرا تیم زیر ۲۰ سال اردوی خود را در همان مکانی برگزار می‌کند که تیم بزرگسالان برگزار می‌کند. صادقانه بگویم، سگارس در شغل فعلی خود، چه برسد به هدایت تیم ملی مردان ایالات متحده، از توانایی‌های خود فراتر رفته است. اکنون بازیکنان می‌توانند پشت پوچتینو جمع شوند و با شکست دادن هائیتی در خانه و خارج از خانه، خداحافظی خوبی به او بدهند.
دلیل دیگر ایده‌آل بودن زمان‌بندی این است که پس از این پنجره بین‌المللی، تیم ملی مردان ایالات متحده تا ماه مارس اردوی جدی دیگری ندارد. اردوی سالانه مبتنی بر بازیکنان داخلی در ماه دسامبر برگزار خواهد شد، اما یک مربی موقت می‌تواند با سهولت نسبی آن را مدیریت کند. فدراسیون فوتبال ایالات متحده اکنون چهار ماه کامل فرصت دارد تا جایگزینی پیدا کند. این بیشتر از زمانی است که او در این چرخه واقعاً ماند! جدایی پوچتینو در نهایت رخ می‌داد و این بهترین زمان ممکن بود. نه تنها فدراسیون زمان کافی برای یافتن یک مربی مناسب دارد، بلکه آن مربی هنوز بخش عمده‌ای از چرخه را برای اجرای ایده‌های خود در اختیار دارد. این مانند زمانی نیست که پوچتینو جایگزین برهالتر شد و تنها دو سال تا جام جهانی فرصت داشت. سرمربی جدید، هر کسی که باشد، زمان در اختیار دارد.
حالا چه؟
بدیهی است که در تاریکی چند نقطه روشن وجود دارد. اما فدراسیون فوتبال ایالات متحده و هواداران تیم ملی اکنون با واقعیت تلخی روبرو هستند که تمام پیشرفت دو سال گذشته ممکن است از دست رفته باشد. آوردن موریسیو پوچتینو یک حرکت جسورانه بود و فدراسیون با موفقیت آن را به سرانجام رساند.
با این حال، چه کسی می‌تواند بگوید که آنها دوباره این کار را خواهند کرد؟ پس از آخرین مربی خارجی، یورگن کلینزمان، که حتی نامی به بزرگی پوچتینو نداشت، فدراسیون فوتبال ایالات متحده تعداد زیادی مربی داخلی ناموفق را به خدمت گرفت. بروس آرنا بازگشت و نتوانست به جام جهانی صعود کند. دیو ساراچان یک سال مربی موقت بود. سپس گرگ برهالتر، مربی ناموفق دسته دوم سوئد، آمد. برای فدراسیون فوتبال ایالات متحده بسیار آسان خواهد بود که یک «انتخاب امن» داشته باشد و یک مربی داخلی متوسط دیگر را منصوب کند.
هر کسی که سرمربی جدید باشد، چالش بزرگی پیش رو دارد. آغاز چرخه جدید بسیار موفقیت‌آمیز بوده است. چهار پیروزی از چهار بازی در اردوی سپتامبر/اکتبر، از جمله بازی‌های بدون گل مقابل رقبای مکزیک و کانادا. ادغام چندین ستاره جوان با پتانسیل بالا که هم تیم و هم هواداران را پس از خروج ناامیدکننده از جام جهانی احیا کرده‌اند. پوچتینو دو فهرست تقریباً بی‌نقص نامزد کرد و نتایج تقریباً بی‌نقصی به دست آورد. فشار بر روی مربی جدید برای ادامه جنبش جوانان وجود خواهد داشت. با عمق جدید در استخر بازیکنان تیم ملی مردان ایالات متحده، رئیس بعدی می‌تواند در جهات مختلفی حرکت کند. اگر این مسیر درست نباشد، آینده برنامه به شدت آسیب خواهد دید.
میراث پوچتینو
پس موریسیو پوچتینو با تیم ملی مردان ایالات متحده واقعاً چه دستاوردی داشت؟ فقط با نگاه کردن به نتایج، چیز زیادی نیست. اولین آزمون رقابتی او لیگ ملت‌های کونکاکاف ۲۰۲۴-۲۵ بود. ایالات متحده در نیمه‌نهایی مغلوب پاناما شد و سپس بازی رده‌بندی را به کانادا واگذار کرد. این اولین دوره لیگ ملت‌های کونکاکاف بود که توسط تیم ملی مردان ایالات متحده برده نشد. سپس تابستان ۲۰۲۵ فرا رسید. دو شکست مقابل تیم‌های اروپایی با یک کمپین متوسط جام طلایی دنبال شد که شامل مبارزات سخت با تیم‌هایی مانند کاستاریکا و گواتمالا بود. مکزیک در فینال کاملاً بر ایالات متحده غلبه کرد. پوچتینو در کونکاکاف ۰/۲ شد.
البته، تنها آزمون واقعی برای پوچتینو جام جهانی بود. یک جام جهانی موفق در خانه، کوتاهی‌های کونکاکاف را بی‌اهمیت می‌کرد. ایالات متحده به مرحله یک‌هشتم نهایی رسید، همان مرحله‌ای که این برنامه در سه جام جهانی قبلی که در آن شرکت کرده بود، ناکام ماند. در ظاهر، رزومه پوچتینو شبیه بسیاری از مربیان سابق تیم ملی مردان ایالات متحده است، شاید حتی بدتر.
با نگاهی عمیق‌تر به دوره او، من استدلال می‌کنم که موفقیت‌آمیز بود. مطمئناً، باختن در هر دو تورنمنت کونکاکاف نقطه پایینی بود. بله، همیشه این احساس وجود داشت که او تنها یک فرصت شغلی دیگر با ترک بدون فکر دوم فاصله دارد. بسیار خوب، شاید باخت به بلژیک فاجعه‌بار بود. با این حال، برخی از نمایش‌هایی که ایالات متحده تحت هدایت پوچتینو ارائه داد، واقعاً ویژه بود. بازی افتتاحیه جام جهانی مقابل پاراگوئه، شروعی عالی برای این تورنمنت بود. تسلط کامل در نیمه اول که به بقیه جهان نشان داد که ایالات متحده برای شوخی اینجا نیست. بازی بعدی مقابل استرالیا یک موفقیت چشمگیر دیگر بود. تیم ملی مردان ایالات متحده ۲-۰ پیروز شد و هواداران در سیاتل در طول هر دو گل، فعالیت لرزه‌ای ایجاد کردند. آن کمپین جام جهانی ۲۰۲۶ ملت را به گونه‌ای پشت تیم ملی مردان ایالات متحده قرار داد که قبلاً دیده نشده بود. دیدن اتحاد کشور زیبا بود و سبک و باور پوچتینو که به بازیکنان القا کرده بود، بخش بزرگی از آن بود.
چه کسی باید جایگزین پوچتینو شود؟
اکنون فدراسیون فوتبال ایالات متحده باید به فصل بعدی تیم ملی مردان نگاه کند. این جستجوی مربیگری پیامدهای ماندگاری بر آنچه که برنامه در نهایت در این چهار سال آینده به دست خواهد آورد، خواهد داشت. گزارش‌هایی مبنی بر اینکه یک نام در صدر فهرست نامزدها قرار دارد: پپ گواردیولا. سرمربی سابق بارسلونا، بایرن مونیخ و منچسترسیتی یکی از بزرگترین تاکتیک‌دانان تاریخ است. او اکنون انتخاب اول فدراسیون فوتبال ایالات متحده برای جایگزینی موریسیو پوچتینو است.
ممکن است در نگاه اول غیرمنطقی به نظر برسد، اما گواردیولا برای ایالات متحده منطقی خواهد بود. او رابطه خوبی با رئیس سابق فدراسیون فوتبال ایالات متحده، سونیل گولاتی، داشت. حتی برنامه‌ای برای هدایت تیم ملی مردان ایالات متحده توسط پپ در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶ وجود داشت. البته، همه اینها زمانی از بین رفت که گولاتی تصمیم گرفت در سال ۲۰۱۸ برای دوره دیگری نامزد نشود.
با این حال، ارتباطات وجود دارد. گواردیولا یک سال در نیویورک زندگی کرد و پس از ترک بارسلونا در سال ۲۰۱۲ به مرخصی رفت. او از زمان خود در بیگ اپل لذت برد و در گمنامی نسبی در کشوری که هنوز شیفته فوتبال نبود، زندگی می‌کرد. پپ با نیویورک سیتی اف سی و فدراسیون فوتبال ایالات متحده برای ساخت ۵۰ زمین کوچک در شهر کار کرد که در سال ۲۰۲۱ تکمیل شد. او اخیراً به عنوان مهمان افتخاری برای نیویورک سیتی اف سی در طول دربی رودخانه هادسون مقابل رد بول نیویورک حضور داشت. پپ حتی در سال ۲۰۲۴ از پوچتینو حمایت کرد و در مورد جذابیت پروژه تیم ملی مردان ایالات متحده صحبت کرد. شاید شانس اینکه گواردیولا بله بگوید کم باشد، اما تا زمانی که امیدی وجود دارد، فدراسیون فوتبال ایالات متحده باید همه آنچه را که می‌خواهد و بیشتر از آن را به او پیشنهاد دهد.