روزهایی هستند که طرفداران فوتبال امیدوارند هرگز فرا نرسند. برای پرتغال، این یکی از آن روزهاست. به مدت ۲۳ سال، کریستیانو رونالدو بیش از بزرگترین فوتبالیست کشورش بوده است؛ او چهره ورزشی تعیین‌کننده آن بوده، نمادی از غرور ملی و حضوری دائمی در زندگی هواداران. پس از ۲۳۴ بازی و ۱۴۶ گل، شماره ۷ این فصل را به پایان رساند و امشب تیم اولین بازی خود را بدون او برگزار خواهد کرد.
این تیم ملی بیش از یک فوتبالیست بزرگ را از دست می‌دهد؛ آنها همچنین یکی از بزرگترین برندهای جهان را از دست می‌دهند. دنیل سا، مدیر اجرایی موسسه بازاریابی پرتغال، معتقد است پرتغال برای جذب حداقل بخشی از میلیون‌ها بیننده‌ای که به خاطر CR7 جذب می‌شدند، نیاز به بازسازی دارد.
او می‌گوید: «طبق آخرین ارزیابی ما، برند او به تنهایی ۸۵۰ میلیون یورو ارزش دارد. مردم با داستان او همذات‌پنداری می‌کنند: پسری جوان که تنها به لیسبون سفر کرد، پدرش را از دست داد و از طریق تلاش سخت خود به موفقیت رسید. پرتغال تاریخ طولانی از بازیکنان بزرگ دارد اما هیچ‌کس هرگز این نوع پوشش جهانی را نداشته است. از دیدگاه بازاریابی، من هیچ شکی ندارم که بیشتر دنیا به خاطر کریستیانو رونالدو بازی‌های پرتغال را تماشا می‌کردند.»
لیونل پونته، مدیر فنی شانگهای شنهوا، این واقعیت را در زندگی روزمره خود می‌بیند. پونته نقش مهمی در شکل‌گیری دوران حرفه‌ای رونالدو در آکادمی اسپورتینگ داشت و به مربی تبدیل شد و به نوجوان اهل مادیرا کمک کرد تا با دلتنگی خانه کنار بیاید. او بعداً به عنوان دستیار مربی پرتغال، رونالدو را هدایت کرد و از سال ۲۰۲۳ در چین بوده است.
پونته می‌گوید: «وقتی در چین به مردم می‌گویم پرتغالی هستم، اولین چیزی که صحبت می‌کنند کریستیانو است. همین اوایل این هفته، من از نمایشی درباره دوران حرفه‌ای او در اینجا در شانگهای بازدید کردم. فکر می‌کنم جدایی او از تیم ملی، که همیشه دیر یا زود اتفاق می‌افتاد، به درستی مدیریت نشد. اشتباهاتی از هر دو طرف [از سوی بازیکن و مربی] وجود داشت اما کشور فرصتی را برای ادای احترام به تمام آنچه که او به ما داده است، از دست داد.»
پس تیم ملی که دانمارک را در براگا پذیرایی می‌کند، چه چیزی در اختیار دارد؟ قطعاً استعدادهای فراوانی. ویتینیا، برونو فرناندز، ژائو نوس، نونو مندس و دیوگو کاستا از برجسته‌ترین نام‌ها در تیمی پر از کیفیت فنی و هوش تاکتیکی هستند.
پتیت، که بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸ با رونالدو برای پرتغال بازی کرد و باشگاه سانتا کلارا در آزورس را مدیریت می‌کند، می‌گوید که استعداد باید مسئولیت را بپذیرد. «رونالدو می‌توانست به تنهایی یک بازی دشوار را در محوطه جریمه، با یک ضربه آزاد یا یک ضربه ایستگاهی دیگر حل کند. ما به عنوان هم‌تیمی از آن آگاه بودیم. اما اکنون ما بازیکنان بزرگی از باشگاه‌های برتر داریم، آنها باید خود را نشان دهند. برای برخی از آنها، این ممکن است آخرین شانس [برای موفقیت بین‌المللی] باشد. ما اکنون بازیکنان جوان‌تری داریم. اما پرتغال سبک و ایده‌های بازی برای رسیدن به موفقیت را دارد.»
جایگزینی رونالدو بیش از یافتن کسی است که قادر به زدن گل‌های او یا پوشیدن پیراهن شماره ۷ باشد. او بخشی از معنای حمایت از پرتغال بوده است. هواداران با تماشای او بزرگ شدند، با او جشن گرفتند و از میان ناامیدی‌ها و پیروزی‌ها، باور داشتند که تیم ملی آنها می‌تواند با رهبری او به چیزی خارق‌العاده دست یابد. کشور به راه خود ادامه خواهد داد اما دورانی که او پشت سر می‌گذارد، تکرار آن فوق‌العاده دشوار خواهد بود.
پونته که بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ دستیار پائولو بنتو در پرتغال بود، می‌گوید: «او فداکاری زیادی برای تیم ملی انجام داد. او با مصدومیت بازی کرد، او زمانی که کاملاً آماده نبود بازی کرد، اما همیشه آنجا بود. او همیشه بهترین خود را ارائه داد.»
تعهد رونالدو به بازی و عشق او به پرتغال برای دنی موتا، مهاجم مونزا که با او در یوونتوس و تیم ملی تمرین کرده بود، روشن بود. «وقتی به یوونتوس رسیدم، این ضرب‌المثل را شنیده بودم: «اولین نفری که به زمین تمرین می‌رسد، آخرین نفری که می‌رود.» می‌خواستم خودم ببینم. بنابراین، یک صبح، خیلی زود رسیدم، به باشگاه رفتم و او آنجا بود، در حال تمرین. پس از چند روز به خصوص سخت، شما به طور طبیعی شروع به احساس خستگی یا انگیزه کمتر می‌کنید اما این هرگز برای او اتفاق نمی‌افتاد. او هنوز در حال شنا، دویدن یا وزنه زدن در باشگاه بود. او یک ماشین بود و عشق بی‌پایانی به تیم ملی داشت.»
پرتغال قبل از رونالدو از استعداد بهره‌مند بود اما افتخارات بزرگ دست‌نیافتنی باقی ماند. نسل طلایی معروف، با حضور لوئیس فیگو، روی کاستا و ژائو پینتو، به نیمه‌نهایی یورو ۲۰۰۰ رسید و با رونالدوی جوان، به فینال یورو ۲۰۰۴، اما در نهایت شکست خورد. برای هواداران پرتغال، این احساس فزاینده‌ای وجود داشت که اگر کشور قرار است پیروز شود، باید با رهبری رونالدو باشد. او شکست در فینال یورو ۲۰۰۴ در خانه مقابل یونان را به سوخت تبدیل کرد.
مانیچه، که در بزرگترین ناکامی فوتبال پرتغال در کنار رونالدو بود، می‌گوید: «او توانایی بسیار خاصی برای تبدیل ناامیدی به میل به پیشرفت داشت. «این ویژگی در طول دوران حرفه‌ای او با او باقی مانده است. استعداد می‌تواند درهای زیادی را باز کند، اما این ذهنیت است که به شما اجازه می‌دهد سال‌ها در اوج بمانید.»
پس از اشک‌های ناامیدی رونالدو در سال ۲۰۰۴، اشک‌های شادی ۱۲ سال بعد آمد، زمانی که پرتغال در مسابقات یورو پیروز شد، که شاید تعیین‌کننده‌ترین لحظه دوران حرفه‌ای بین‌المللی او بود. رونالدو در بازی مقابل فرانسه به دلیل مصدومیت مجبور به ترک زمین شد اما از کنار زمین هم‌تیمی‌هایش را تشویق می‌کرد، هر مداخله را جشن می‌گرفت و فینال را با شدتی که کسی که معنای پیروزی را برای کشورش می‌دانست، تجربه کرد.
میلیون‌ها نفر در سراسر جهان عمیقاً با سفر رونالدو همذات‌پنداری کرده‌اند. او تجسم این واقعیت است که صرف نظر از اینکه از کجا آمده‌اید یا شرایط شما چقدر دشوار است، فداکاری، خودباوری و اراده تزلزل‌ناپذیر می‌تواند شما را فراتر از آنچه هر کسی تصور می‌کرد، ببرد. او از یک پیشینه فروتنانه، با پدری که با اعتیاد به الکل دست و پنجه نرم می‌کرد، به اوج فوتبال رسیده است.
پونته به یاد می‌آورد: «وقتی او را برای اولین بار به فرودگاه بردم تا به مادیرا برای کریسمس پرواز کند، ترسیدم که برنگردد. اما او برگشت. من بچه‌های زیادی را مربیگری کرده‌ام اما کریستیانو دو ویژگی داشت که هرگز در هیچ‌کس دیگری ندیده بودم. اول، او توانایی رهبری طبیعی و نفوذ خارق‌العاده‌ای بر هم‌تیمی‌هایش داشت که ناشی از کیفیت فنی و بی‌باکی او بود. دوم، او درک مکانیکی استثنایی از بدن خود داشت. او دقیقاً می‌دانست چگونه خود را در موقعیتی قرار دهد تا به آنچه می‌خواهد برسد، چه به معنای تنظیم حرکتش باشد و چه ضربه زدن به توپ.»
در ۴۱ سالگی، دوران حرفه‌ای باشگاهی او – با النصر در عربستان سعودی – هیچ پایانی در چشم ندارد. چه چیزی هنوز او را به پیش می‌راند، جدا از هدف زدن ۱۰۰۰ گل در دوران حرفه‌ای؟
مانیچه می‌گوید: «این یک ذهنیت رقابتی است که عمیقاً در شخصیت او ریشه دوانده است. «این درباره چالش اثبات مداوم به خودتان است که به اندازه کافی خوب هستید، که می‌توانید از محدودیت‌های خود فراتر بروید و سطح عملکرد خارق‌العاده‌ای را حفظ کنید.»
پرتغال با رونالدو خارق‌العاده بود. آیا بدون او هم می‌تواند؟