هیئت مدیره منچستریونایتد بار دیگر امیدوار است که یک نفر بتواند شکاف‌های متعدد آن‌ها را پر کند، اما کدام مدیران واقعاً یک باشگاه رو به زوال را نجات داده‌اند؟
مائوریسیو پوچتینو مرد بعدی است که وظیفه دارد منچستریونایتد را درست کند ، علیرغم اینکه بسیاری از مشکلات خارج از کنترل او هستند، اما هواداران اولدترافورد که هنوز کاملاً تسلیم نشده‌اند، می‌توانند تسلی خاطر داشته باشند که پوچتینو یکی از پنج نفری است که قبلاً این کار را انجام داده است.
اونای امری در استون ویلا ویلا در اکتبر ۲۰۲۲ حال و روز خوبی نداشت.
استیون جرارد به تازگی پس از شکست ۳-۰ مقابل فولام اخراج شده بود، نتیجه‌ای که آن‌ها را فقط به دلیل تفاضل گل بالاتر از منطقه سقوط نجات می‌داد.
ویلا پس از بازگشت از فصل قهرمانی در فصل ۲۰۲۰-۲۰۱۹، پیشرفت کندی داشت؛ آن‌ها در سه سال اول بازگشت خود نتوانسته بودند وارد ۱۰ تیم برتر شوند و شروع فصل ۲۰۲۳-۲۰۲۲ چیزی کمتر از فاجعه نبود.
برای نجات آن‌ها از وضعیتشان، ویلا به سراغ اونای امری رفت.
این از جهات زیادی یک تطابق کامل بود؛ امری با باشگاه‌های کوچکتر از ویلا جام برده بود و عادت داشت در لیگی رقابت کند که غول‌ها در آن سلطه دارند.
از نظر شخصی نیز امری نکته‌ای برای اثبات داشت. به دلایل متعددی، در آرسنال موفق نشده بود، اما این مدیر خوش‌پوش به وضوح از آن تجربه درس گرفته بود و با توجه به خطری که ویلا در آن قرار داشت، توانست کنترل بیشتری بر باشگاه نسبت به آنچه معمولاً به یک مدیر داده می‌شود، به دست آورد.
امری که ویلا را با همان تیمی که جرارد در آن شکست خورده بود از سقوط نجات داد، مونچی، مشاور دیرینه‌اش را به عنوان رئیس عملیات فوتبال خود انتخاب کرد. این دو در سویا با هم کار کرده بودند و مونچی شهرت خوبی در کشف استعدادهای پنهان داشت.
در تابستان ۲۰۲۳، ویلا یووری تیلمانس را به صورت رایگان از لستر سقوط کرده جذب کرد. در پنجره نقل و انتقالات زمستانی، مورگان راجرز با ۸ میلیون پوند به خدمت گرفته شد. پیشرفت ویلا نه با خرج پول زیاد، بلکه با اعتماد زیاد به مربیگری امری حاصل شد.
امری پس از فرار از سقوط، سال بعد آن‌ها را به رده چهارم رساند و برای اولین بار از سال ۱۹۸۲ به لیگ قهرمانان اروپا/جام باشگاه‌های اروپا راه یافت.
قوانین بازی جوانمردانه مالی و عوامل دیگر هنوز آن‌ها را به طور منظم در رقابت‌های برتر اروپا حاضر نکرده است، اما پیروزی در لیگ اروپا جام را به ویلا پارک بازگرداند.
باشگاهی که امری چهار سال پیش تحویل گرفت، اکنون کاملاً متفاوت به نظر می‌رسد و بخش بزرگی از اعتبار به او تعلق دارد.
شان دایچ در برنلی شان دایچ قربانی ناخواسته یکی از تغییرات مدیریتی عجیب واتفورد بود، زمانی که آن‌ها مدیری را اخراج کردند که به تازگی آن‌ها را به بهترین جایگاهشان در چهار فصل رسانده بود تا جانشین او جیانفرانکو زولا شود. اوضاع طبق انتظار پیش رفت.
اما باخت واتفورد، برد برنلی بود.
برنلی پس از سقوط در فصل ۱۰-۲۰۰۹، هنوز به لیگ برتر نزدیک نشده بود و وقتی دایچ هدایت را بر عهده گرفت، گل‌های زیادی دریافت می‌کردند.
آن‌ها در ۱۳ بازی لیگ ۲۹ گل خورده بودند، بدترین آمار در لیگ، و دایچ توجه اولیه خود را به آن معطوف کرد.
برنلی در بقیه فصل فقط ۳۱ گل دیگر دریافت کرد و او با ۱۱ برد، ۱۱ تساوی و ۱۱ شکست فصل را در رده یازدهم به پایان رساند.
پیش از سال بعد، برنلی با توجه به بودجه کمشان، شانس سقوط داشت، اما در عوض دایچ آن‌ها را به لیگ برتر رساند. حتی با از دست دادن چارلی آستین، بهترین گلزن فصل قبل، برنلی از طریق زوج جدید دنی اینگز و سم ووکس گلزنی کرد.
این باشگاه فقط یک انتقال پولی داشت، ۴۰۰ هزار پوند برای اشلی بارنز، زیرا آن‌ها ۹۳ امتیاز کسب کردند.
بازگشت آن‌ها به لیگ برتر فقط یک سال طول کشید، اما برنلی عاقلانه بود که به مرد خود پایبند بماند، زیرا دایچ آن‌ها را دوباره به عنوان قهرمان به لیگ برتر بازگرداند.
برنلی با درس گرفتن از اولین بار، در فصل ۱۷-۲۰۱۶ از سقوط اجتناب کرد و حتی در فصل ۱۸-۲۰۱۷، بهترین جایگاه خود در دوران لیگ برتر، هفتم شد.
دایچ آن‌ها را به یک تیم ثابت در لیگ برتر تبدیل کرد، پس از اینکه هدایت باشگاهی را بر عهده گرفت که بیشتر احتمال داشت به لیگ یک سقوط کند.
یورگن کلوپ در لیورپول لیورپول قبل از او، ناجیان زیادی داشت.
رافائل بنیتز در اروپا موفق بود، اما هرگز در لیگ نه. روی هاجسون بهتر است در محله لیورپول ذکر نشود. کنی دالگلیش قهرمان بازگشته بود. حتی برندان راجرز هم خیلی نزدیک شده بود.
۲۵ سال از آخرین باری که لیورپول قهرمان لیگ شد می‌گذشت که یورگن کلوپ در اولین کنفرانس مطبوعاتی خود به عنوان سرمربی جدید نشست. او در اشاره به ورود فروتنانه تر ژوزه مورینیو گفت: «من معمولی هستم.»
آنچه کلوپ به لیورپول آورد، این حس بود که یک بزرگسال در باشگاه حضور دارد. راجرز تسلیم انتظارات سرمربی آنفیلد شده بود؛ کلوپ آن‌ها را نادیده گرفت.
سرمربی سابق دورتموند انرژی تازه‌ای به باشگاه آورد، زیرا او زخم‌های تلاش ناموفق برای قهرمانی را نداشت. او فوتبال با شدت بالا را به ارمغان آورد که در ابتدا منجر به تعداد زیادی گل در هر دو دروازه شد، اما آن‌ها به زودی به یکی از بهترین تیم‌های فوتبال اروپا تبدیل شدند.
در فصل اول او دو فینال برگزار شد که هر دو را باخت، اما هواداران لیورپول دوباره باور خود را به دست آورده بودند.
کلوپ نظر زیادی در مورد نقل و انتقالات نداشت – او ظاهراً جولیان برانت را به محمد صلاح ترجیح می‌داد – اما بازیکنانی که داشت، کلوپ آن‌ها را به ستاره‌های جهانی تبدیل کرد.
آن‌ها یک سبک بازی لذت‌بخش و پر جنب و جوش بازی می‌کردند و بازی‌های یین و یانگ مقابل پپ گواردیولا احتمالاً بالاترین کیفیت دوران لیگ برتر بودند.
ابتدا قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا به دست آمد و سپس در فصل ۲۰-۲۰۱۹ بالاخره طلسم قهرمانی لیگ برتر شکسته شد.
لیورپول از باشگاه «همیشه سال بعد» به یکی از تنها دو تیمی تبدیل شده بود که همیشه احتمال قهرمانی‌اش وجود داشت.
سم آلاردایس در بولتون واندررز بیگ سم اغلب به ناحق در دسته دایناسورهای فوتبال قرار می‌گیرد. تاکتیک‌های او ۴-۴-۲ و ارسال توپ بلند بود.
اما آلاردایس قبل از اینکه xG مد شود، xG را داشت. آلاردایس به دنبال بهبودهای جزئی بود. آلاردایس مانی بال بود.
تولد بیگ سم به عنوان یک مربی مدت‌ها قبل از اینکه او روی نیمکت مربیگری باشد، اتفاق افتاد. در مراحل پایانی دوران بازیگری‌اش، آلاردایس به تامپا بی روودیز پیوست که با تیم فوتبال آمریکایی تامپا بی باکینرز هم‌خانه بود. توجه به جزئیات در فوتبال آمریکایی، آلاردایس را تحت تأثیر قرار داد و او اعتراف کرد که فلسفه مربیگری‌اش از آنجا آغاز شد.
آلاردایس یکی از اولین مشتریان پروزون بود، نوعی تحلیل داده که اکنون در باشگاه‌ها رایج است، و اولین بهره‌مند از آن بولتون بود.
باشگاه در آن زمان در وضعیت بدی قرار داشت. برای تأمین مالی استادیوم جدیدشان، باشگاه پر فراندسن را فروخته بود، که باعث شد کالین تاد، سرمربی وقت، استعفا دهد. پسرش نیز پس از ضربه زدن به فیل براون در جلسه تیم، رفت.
اما آلاردایس تیم خوبی برای کار داشت. ایدور گودیانسن و یوسی یاسکلاینن از بازیکنان ثابت تیم بودند و رویکرد جزئی‌نگر آلاردایس منجر به حضور در پلی‌آف در فصل اولش شد.
آن‌ها شکست خوردند و گودیانسن در تابستان رفت، اما آلاردایس ظاهراً پشت تصمیم برای هزینه کردن پول برای بهبود امکانات تمرینی به جای بازیکنان بیشتر بود.
نتایج فوری بود. بولتون به پلی‌آف رسید و این بار در سال ۲۰۰۱ با موفقیت به لیگ برتر بازگشت.
بولتون پس از بازگشت به سطح اول، به تیمی تبدیل شد که هیچ‌کس دوست نداشت مقابلش بازی کند.
آن‌ها فیزیکی و اغلب مستقیم بودند، اما تقلیل دادن آن‌ها به یک تیم «توپ را بلند بزن» منصفانه نبود. پس از بقا، آن‌ها تابستان بعد جی-جی اوکوچا را جذب کردند و دوباره توانستند از سقوط اجتناب کنند .
آلاردایس که عمدتاً به تیمی که آن‌ها را به لیگ برتر رسانده بود وفادار بود، در تابستان ۲۰۲۳ با جذب کوین دیویس به عنوان برجسته‌ترین بازیکن جدید، هزینه کرد و این منجر به کسب رتبه هشتم و رسیدن به فینال جام اتحادیه شد.
آلاردایس به بهبود تلاش‌های نامزدهای سقوط کرده در چمپیونشیپ ادامه داد و کار او مورد توجه قرار گرفت، زیرا او یکی از چهار نفری بود که برای جانشینی اسون-گوران اریکسون به عنوان سرمربی انگلیس مورد بررسی قرار گرفت.
در نهایت، آلاردایس در آوریل ۲۰۰۷ با قرار گرفتن تیم در رده پنجم لیگ برتر، باشگاه را ترک کرد، بسیار دور از جایی که وقتی او هدایت را بر عهده گرفت.
مائوریسیو پوچتینو در تاتنهام هاتسپر چگونه باشگاهی را که تمام هویتش به سه کلمه خلاصه شده بود، درست می‌کنی؟
«بچه‌ها، این تاتنهامه» کلیشه اسپرز را خلاصه می‌کرد. فوتبال زیبا اما هرگز در لحظات حساس جدی گرفته نمی‌شد.
هری ردنپ آن‌ها را به اروپا رسانده بود، اما مدیران متوالی کلیشه اسپرزی را تقویت کرده بودند. پوچتینو به عنوان دهمین مدیر در ۱۲ سال گذشته وارد شد، نشانه هرج و مرج آن‌ها.
پوچتینو در ساوتهمپتون کار خوبی انجام داده بود، اما ارتقا به اسپرز چالشی دیگر بود. دنیل لوی و هیئت مدیره خود را یکی از غول‌های لیگ برتر می‌دانستند، علیرغم تمام شواهد موجود، و می‌خواستند بالاخره برای کسب جام‌های بزرگ تلاش کنند.
بهترین کار پوچتینو ایجاد یک فلسفه تاکتیکی و یافتن بازیکنان مناسب بود. پوچتینو به پرس شدید علاقه دارد و ساختارها بیشتر راهنما هستند تا ساختارهای سفت و سخت.
او از نسل عالی بازیکنان جوان که در حال پیشرفت بودند، به ویژه دله آلی و هری کین، بهره‌مند شد، اما او بازیکنان را در سراسر تیم بهبود بخشید.
نتیجه این شد که اسپرز به یک مدعی واقعی قهرمانی تبدیل شد، حتی اگر هرگز نتوانستند آن را به دست آورند. فینال لیگ قهرمانان اروپا آخرین درخشش بود قبل از اینکه امتناع لوی از هزینه کردن باعث بازگشت اسپرز به میانگین شود.
پوچتینو با قرار گرفتن تیم در رده چهاردهم باشگاه را ترک کرد، اما آن‌ها از آن زمان هرگز به اوج دوران او نزدیک نشده‌اند.