آنفیلد از منچسترسیتی در واقعیت جدیدشان استقبال کرد؛ مکانی آلوده که در آن هر لمس توپ با فریاد «کلاهبردار» همراه است، هر تصمیم مطلوب توطئه‌ای بیشتر تلقی می‌شود و هر پیروزی توخالی است. اما اینجا «به جهنم خوش آمدید» نبود. تنها مدرک انکارناپذیر به نفع سیتی از زمان اعلام احکام گناهکار بودنشان این است که صدرنشینان لیگ تحت هدایت انزو مارسکا به نظر مصون از پیگرد قانونی و آزار هستند.
این موضوع ممکن است بسته به نتیجه تجدیدنظر سیتی و هرگونه مجازات احتمالی، و همچنین شایستگی و ارزش یک پیروزی قاطع ۳-۰ در خانه لیورپول، تغییر کند. تماشای ارلینگ هالند که پس از سوت پایان، پیروزی قاطعانه‌ای را در مقابل چشمان هواداران سیتی جشن می‌گرفت، در حالی که شعارهای «سقوط می‌کنید» در سراسر ورزشگاه طنین‌انداز می‌شد، شکاف عمیق در قلب این فصل لیگ برتر را به تصویر می‌کشید.
سیتی با ورود جرمی دوکو و اخراج رایان خاவரைخ، هافبک لیورپول، متحول شد. آن‌ها هرگز مرعوب نشدند، همیشه آرام بودند و تهدیدی واقعی برای دفاع آرسنال در راه قهرمانی محسوب می‌شوند. با این حال، این ممکن است آخرین حضورشان در لیگ برتر در آنفیلد برای آینده قابل پیش‌بینی باشد.
با دانستن اینکه سقوط به دسته پایین‌تر در انتظارشان است، حفظ این سطح از انگیزه و اشتیاق ممکن است دشوار، و حتی نزدیک به غیرممکن باشد. دانستن اینکه هیچ‌کس خارج از باشگاه سیتی برای قهرمانی دیگر به آن‌ها اعتبار نخواهد داد، در اینجا تأثیری بر آن‌ها نداشت.
در ۱۷ روزی که از انتشار خبر گناهکار بودن سیتی گذشت و دوره استراحت بین‌المللی طولانی، بازگشت آن‌ها به رقابت‌ها در لیگ برتری که با ۱۱۴ تخلف آن‌ها تضعیف و تحریف شده بود، به عنوان روز حسابرسی سختی برای شاگردان مارسکا ساخته شده بود. اما این‌طور نبود.
آنفیلد هنوز هم می‌تواند صدای خود را با تأثیر زلزله‌وار به گوش برساند و در شروع پرجنب‌وجوش که لیورپول با قدرت به سمت سیتی حمله کرد، با تشویق‌های آتشین رونالد آراخو پس از پیروزی در دوئل مقابل آنتوان سمینیو، حس مشترک بی‌عدالتی در باشگاهی که سه بار قهرمانی را به رقیب آبی آسمانی واگذار کرده بود، بازیکنان آندونی ایرائولا را الهام بخشید. اما گودال‌های خشم به ندرت در دنیای بسته‌بندی شده تجاری سرگرمی لیگ برتر در سال ۲۰۲۶ یافت می‌شوند.
«کمیته استقبال» از اتوبوس تیم سیتی قبل از بازی، مملو از هوادارانی بود که چوب سلفی و کیسه‌های خرید باشگاه را حمل می‌کردند، نه یک گروه خشمگین و برآشفته. در نیمه وقت، از تماشاگران کوپ خواسته شد تا برای مهمانان شرکتی حامی مالی باشگاه، استاندارد چارترد، که در یک ضربات پنالتی شرکت می‌کردند، تشویق کنند؛ بسیاری از آن‌ها به وضوح اولین بار بود که توپ را لگد می‌زدند.
شعارهای بی‌پایان «شما حرامزاده‌های کلاهبردار» و بنرهای مختلف با قضاوت‌های کوبنده، که بسیاری از آن‌ها با پیچشی از سبک موسیقی Oasis همراه بود که شاید توسط نوئل گالاگر در سکوی میهمان مورد تحسین قرار می‌گرفت، شنیده می‌شد. یکی از بنرها می‌خواند: «و بعد از همه شما واقعاً همه چیز را از ما دزدیدید». دیگری می‌خواند: «همه ستاره‌های شما در حال محو شدن هستند». «نسلی از هواداران فریب خورده‌اند»، که به قلب مسئله‌ای که نه تنها لیورپول بلکه خود لیگ برتر با آن روبرو بود، اشاره داشت.
هواداران سیتی نیز متقابلاً پاسخ دادند. پرچم‌های میهمانان اعلام می‌کردند: «ما به خالدون اعتماد داریم – ما همه چیز را برده‌ایم!» بازدیدکنندگان، در حالی که قبل از شروع بازی «پوزنان» را اجرا می‌کردند، یکی از پرچم‌های «کلاهبردار» را که قبل از بازی در بیرون زمین به وفور فروخته می‌شد، پس گرفتند. موزهای بادی که زمانی بخشی از منظره هواداران سیتی بودند نیز بازگشتند، یادآور روزهای بی‌گناهی بیشتر که باشگاهشان به دلیل باد کردن قراردادهای اسپانسرینگ در دادگاه نبود. درگیری‌های بیشتری نسبت به خصومت ملموس وجود داشت. چهار مردی که قبل از شروع بازی با تابلوهای لیگ برتر روی زمین راه رفتند، نسبت به بازیکنان سیتی که برای گرم کردن ظاهر شدند، با استقبال خصمانه‌تری روبرو شدند.
تصمیم برای اینکه اتوبوس تیم سیتی از مسیری متفاوت عبور کند، باعث استقبالی آرام از سوی میهمانان شد. همه چشم‌ها به ورودی معمول در جاده آنفیلد دوخته شده بود، در حالی که سیتی از سمت مخالف استادیوم هدایت می‌شد. این بدان معنا بود که حتی هاوارد وب، رئیس داوران، تقریباً بدون جلب توجه وارد شد. خصومت به محض شروع مسابقه افزایش یافت و سیتی با استفاده مؤثر از تجربه گسترده خود، به تدریج زهر را از جو ورزشگاه و تهدید تیم تضعیف شده لیورپول تخلیه کرد. اما اخراج ۶۲ دقیقه‌ای خاوریخ بود که بیشترین تأثیر را بر نتیجه داشت.
دوکو جایگزینی ویرانگر برای ایلیمان ندیايی بود و لیورپول را از سمت چپ مورد آزار قرار داد و نه تنها در صحنه کارت قرمز، بلکه در هر سه گل سیتی نقش داشت. میزبانان، بدون دو تن از قدرتمندترین بازیکنان هجومی خود در این فصل، کودی خاکپو و الکساندر ایساک، به علاوه دومینیک سوبوسلای که دچار مصدومیت همسترینگ شده بود، پاسخی نداشتند و فلوریان ویرتس و بردلی بارکولا عمدتاً گمنام بودند.
تماشاگران کوپ هیچ درخواستی برای دریافت جام‌هایی که به سیتی باخته بودند، مطرح نکردند – و این دیگر چه معنایی داشت؟ – اما با این خواسته که مجازات به شکل سقوط در این فصل اجرا شود، تسلی یافتند. جمعیت میزبان شعار می‌دادند: «۵۰ سال بدون جام، هر چه بادا باد». اما در اینجا هیچ تلافی فوری برای لیورپول وجود نداشت. سیتی با آرامش با آشوب و جنجال کنار آمد.