پس از یک هیجانانگیز پنج گله در ورزشگاه ومبلی در شب شنبه، بسیاری از منتقدان در حال کالبدشکافی شکست دیگر انگلیس هستند. افراد در اردوگاه مثبت به سرعت به این نکته اشاره میکنند که سه شیرها در حال بازی با قهرمانان اروپا و جهان بودند. بدون اشتباه زودهنگام مارک گوئهی که در همان ابتدای بازی، دقیقه ۲، لامین یامال را صاحب گل اول کرد و یک پنالتی هری کین از دست رفته، نتیجه میتوانست بسیار متفاوت باشد. منتقدان منفی از همین اشتباهات علیه مردان توماس توخل استفاده خواهند کرد. در بازی با اسپانیا میتوان استدلال کرد که اشتباهات قابل اغماض نیستند. حاشیه سود در این بازی بسیار کم است و اگر کین نتیجه را ۳-۱ میکرد، شانس به شدت در favor انگلیس بود. استدلالهای دیگر شامل این واقعیت است که انگلیس همیشه در مقابل ملتهای بزرگ جهان کم میآورد. در ۱۵ بازی گذشته خود در مقابل تیمهای ردهبندی شده در ۱۰ رده برتر فیفا، انگلیس تنها شش پیروزی کسب کرده است. بازجویی اسپانیایی شنبه گذشته یک بازجویی شدید از کیفیت تیم انگلیس بود، و بسیاری نیز بازیکنانی را که از تیم ملی کنار کشیدند زیر سوال بردند. انگلیس در مقاطعی همچنان چشمگیر بود و جود بلینگهام خط میانی را مانند یک رولز رویس تنظیم شده اداره میکرد. با این حال، با بازیکنانی مانند دکلان رایس، مارکوس رشفورد، کول پالمر، رابی مین و تینا لیورامنتو که از تیم کنار کشیدند، این سوال پیش میآید که آیا انگلیس با حضور برخی از این ستارهها میتوانست پیروز شود؟ اگر مصدومیتها دلیل واقعی عدم حضور در بازیهای ملی باشد، هیچکس نمیتواند شکایت کند، اما احساس عمومی این است که برخی از بازیکنان به سادگی بازی برای کشورشان را در اولویت قرار نمیدهند. مدیریت بار تمرینی عبارتی در بازی مدرن که به نظر میرسد در حال حاضر نسبتاً زیاد مورد استفاده قرار میگیرد، «مدیریت بار تمرینی» است. این عبارت در رسانهها برای توصیف غیبت کول پالمر و دکلان رایس استفاده شد. این استدلال وجود دارد که این موضوع در مورد هافبک آرسنال صدق میکند. او فصل گذشته ۶۹ بازی برای باشگاه و کشورش انجام داد و بسیاری از آن با مصدومیت همسترینگ همراه بود که عملکرد او را در جام جهانی مختل کرد. او همچنین در این فصل ۵۴۹ دقیقه از ۶۳۰ دقیقه ممکن را برای توپچیها بازی کرده است. با پالمر، او حتی در جام جهانی هم حضور نداشت. او در طول فصل ۲۵-۲۰۲۴ با مصدومیت مکرر کشاله ران دست و پنجه نرم کرد، اما با دقایق بسیار کمتر برای باشگاهش، چرا او مشتاق نیست تا پس از حذف از جام جهانی، خود را ثابت کند؟ فقدان شور و شوق هواداران و کارشناسان همیشه ذکر کردهاند که برخی از بازیکنان به اندازه باشگاهشان برای بازی برای کشورشان ارزش قائل نیستند. به هر حال، این باشگاه است که دستمزد آنها را میپردازد و شاید تیمهای پزشکی در سراسر کشور تأثیر بیشتری بر اینکه آیا داراییهای ارزشمندشان در صحنه بینالمللی بازی میکنند یا خیر، داشته باشند. موارد مختلفی از بازیکنانی وجود داشته است که نخواستهاند در طول سالها صلیب سنت جورج را نمایندگی کنند. یک مورد قابل توجه در دوران اخیر، بن وایت، مدافع آرسنال بود. FA به طور رسمی «دلایل شخصی» را برای خروج وایت از اردوی تمرینی در طول جام جهانی ۲۰۲۲ قطر اعلام کرد. گزارشهای متعدد در واقع نشان میداد که وایت در مقابل کل تیم، مشاجرهای آتشین با استیو هالند، دستیار مربی، بر سر تاکتیکهای تیمی داشته است. در نتیجه، بازیکن ۲۸ ساله خود را برای انتخاب در دسترس قرار نداد، قبل از اینکه در ماه مارس امسال تحت هدایت توخل بازگردد. به نظر میرسد در این شرایط نوعی غرور و بیاحترامی وجود دارد. انتخاب شدن برای بازی برای کشورتان بازتابی از فرم خوب است و باید بالاترین افتخار در ورزش تلقی شود. این به نظر نمیرسد احساسی باشد که با «حرفهایهای» مختلف به اشتراک گذاشته شده باشد. سخت بود، اما نشد اگرچه به نظر میرسید دکلان رایس غیبت خود را از آخرین تیم ملی موجه کرده است، اما در همان روزی که او از وظایف بینالمللی کنار کشید، تصویری از او در مهمانی مارک نوبل، با یک سیگار در دست، منتشر شد. فشار فیزیکی بر بدن قطعاً بیش از هر زمان دیگری است، اما شاید بازیکن ۲۷ ساله به جای مدیریت بار تمرینی، از مدیریت آبجو رنج میبرد. با گوش دادن به استوارت پیرس، اسطوره انگلیس، در یکی از قسمتهای اخیر پادکست پیتر کروچ، به نظر میرسد برخی چیزها هرگز تغییر نمیکنند. او اشاره کرد که بازیکنان در دوران حرفهای او همیشه تمایلی به بازی برای انگلیس نداشتند. این شخصیت از نوع پریما دونا ترجیح میدهد به جای زمین، در ساحل باشد. شاید این نیمی از مشکل انگلیس باشد. برای کشوری که هوادارانش از سال ۱۹۶۶ برای اولین بار به شدت خواهان موفقیت هستند، تیم قطعاً به شخصیتهای بیشتری مانند استوارت «سایکوی» پیرس نیاز دارد.
