به قلم چارلز بوهم
روی کاغذ، آخرین هدیه مائوریسیو پوچتینو به تیم ملی مردان ایالات متحده، شکست ۲-۰ برابر هائیتی در شامگاه سهشنبه بود.
این یک پیروزی ساده در ورزشگاه تیکیال افسی سینسیناتی بود که یانکیها را با نتیجه قاطع ۸-۰ در مجموع دو بازی رفت و برگشت این مرحله یکچهارم نهایی، به نیمهنهایی لیگ ملتهای کونکاکاف ۲۰۲۶-۲۷ رساند، پیش از آنکه او و کادر اصلیاش هدایت منچستر یونایتد را بر عهده بگیرند.
اما از نظر روحی – و سرمربی آرژانتینی بدون شک موجودی روحی است – سی و هفتمین و آخرین بازی او در دو سال حضورش در رأس تیم ملی مردان ایالات متحده، به عنوان نمادی مناسب برای پیشرفت رو به جلویی که او آغاز کرد، به یادگار خواهد ماند؛ یک رشته پیروزی شش بازی که با طلوع سبک بازی جسورانه و تهاجمی، دوران جدیدی را نوید میدهد.
پوچتینو پس از بازی در مصاحبهای دروننگرانه به خبرنگاران گفت: «از نظر نحوه بازی، فکر میکنم این همان چیزی است که هنگام ورود به آن رویا میدیدیم. میدانستیم که بازیکنان با استعدادی داریم، و از نظر اصولی که برای بازی تعیین کردیم، فکر میکنم در شش بازی اخیر بدون شکست بودیم و مقابل حریفان سرسخت بازی کردیم، تیم واقعاً لذت برد.»
هال و پولیشیچ درخشیدند
جولیان هال، ستاره نوظهور ردبول نیویورک، دوباره گلزنی کرد – به طرز شگفتانگیزی، پنجمین گل او در شش بازی ملی اولش، که او را به اولین نوجوان در تاریخ تیم ملی مردان ایالات متحده تبدیل کرد که در سال اول خود پنج گل به ثمر رسانده است و چهارمین بازیکن در هر سنی است که تا کنون به این موفقیت دست یافته است.
چنین نقاط عطفی، نشاندهنده سال موفقی برای این مهاجم بومی است، و هال به سرعت از مربی فعلی خود در RBNY، اسطوره تیم ملی مردان ایالات متحده، تشکر کرد.
هال پس از سوت پایان به TNT Sports گفت: «هر گلی که میزنم نوعی رهایی از دوشم است، زیرا من برای تأثیرگذاری برای تیم سخت تلاش میکنم و شما میتوانستید ببینید که تیم امروز چقدر برای پایان دادن به این بازی تلاش کرد.»
«من این را به مایکل بردلی و باشگاهم، ردبولز، برای کمک به من و توسعه من و دادن فرصتهای فراوان به من برای نشان دادن تواناییهایم نسبت میدهم – و البته به مائوریسیو، برای قرار دادن من در زمین و اعتماد به من برای دادن آزادی برای انجام بهترین کارم.»
هجده دقیقه قبل از آن، بازیکن ۱۸ ساله در ساختن یک گل قیچی برگردان فوقالعاده توسط کریستین پولیشیچ، که هم ستاره درخشان فعلی این تیم و هم هدف اصلی چالش پوچتینو برای سلسله مراتب موجود هنگام ورودش در سال ۲۰۲۴ بود، نقش داشت.
«پوچ» میخواست هر بازیکن با تمام وجود در پیراهن ایالات متحده حمله کند، گویی آخرین بازی اوست، تا فوریت و شدتی را نشان دهد که حرفه خودش را با آرژانتین و برخی از برترین باشگاههای اروپا آمیخته بود، و در تردید نکرد که هر کسی – حتی پولیشیچ – را که از این استاندارد پایینتر بود، کنار بگذارد.
پوچتینو با افتخار دوباره خاطرنشان کرد که در دوران مربیگری خود نزدیک به ۱۰۰ بازیکن را فراخوانده بود: «من مطمئن هستم که این گروه از بازیکنان در آینده به موفقیتهای بزرگی دست خواهند یافت. شکی ندارم.» «بازیکنان باتجربه با ترکیبی از جوانان، با استعدادی که در راه است، فکر میکنم ترکیبی عالی است.»
«فکر میکنم شما در دستان بسیار خوبی هستید.»
بنیان گذاشته شد
روند ورود استعدادهای جدید به برنامه ادامه دارد، با رید بیکر-ویتینگ از نشویل اسسی جدیدترین بازیکنی که اولین بازی ملی بزرگسالان خود را انجام داد، و هشت بازیکن در طول دو بازی این ماه ملی پوش شدند، از جمله استعدادهای برجسته MLS هال، همکارش در ردبولز آدری مهتی، زوج بومی فیلادلفیا یونیون کاوان سالیوان و نیل پیر، و دیگران.
این ممکن است جنبه کلیدی میراث پوچ باشد: نه تنها راهی جسورانهتر برای بازی، بلکه دری باز به روی نسلی تازه از استعدادهای جوان که قادر به رساندن آن به ارتفاعات جدید هستند.
پولیشیچ گفت: «ما میخواهیم این جام، این لیگ ملتها را ببریم، و ما یک مربی جدید خواهیم داشت، و ما فقط باید آماده باشیم و به این شکل بازی کنیم.» او ابراز امیدواری کرد که جانشین پوچتینو «بیاید و همان شور و اشتیاق» را تا آخر هفته قهرمانی لیگ ملتها در ماه مارس حفظ کند.
«این تیم، ما یک بنیان بسیار خوب داریم، فکر میکنم، هیچ چیز دیوانهواری قرار نیست تغییر کند. فکر میکنم هر کسی که بیاید، راهی برای موفقیت پیدا خواهیم کرد.»
پوچ به شعار معروفی اشاره کرد که در ایالات متحده از برخورد با دن کتی، مدیرعامل سابق چیک-فیل-ای، یکی از چهرههای کلیدی در توسعه مرکز تمرین ملی جدید فدراسیون، آموخته بود. این شعاری است که به نظر میرسد او هر کجا که سفر مدیریتی پرماجرایش او را ببرد، با خود حمل خواهد کرد: «فرهنگ استراتژی را برای صبحانه میخورد.»
این مربی در درجه اول برای جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ استخدام شده بود، با وظیفه هدایت یانکیها به مرحله یک هشتم نهایی که بارها آنها را در گذشته ناکام گذاشته بود. در این هدف، او به طرز دردناکی کوتاه آمد؛ روند پیروزیبخش تابستان در خاک خود با شکست تلخ ۴-۱ مقابل بلژیک در سیاتل پس از اصرار او بر اینکه معتقد بود واقعاً میتوانند تا انتها پیش بروند، پایان یافت.
به طرز طعنهآمیزی، با این حال، پوچتینو با وجود این، به دلیل جذبهای که با آن ملت را در آغوش گرفت و کارش در ایجاد آن زمینه فرهنگی برای آیندهای روشنتر، با حسن نیت جدا میشود.
پوچتینو گفت: «ما یک ساختار، یک ساختار بسیار مستحکم، با امکان و اعتقاد به اینکه همه چیز ممکن است داریم.» «رویای ما قهرمانی در جام جهانی بود، اما درست است که وقت کافی نداشتیم… [من] کمی در این مورد ناامید هستم. اما در عین حال، خوشحالم که میتوانیم این ایده را که میتوانیم پیروز شویم، که ما یک تیم ملی خوب هستیم، منتقل کنیم. بازیکنان معتقدند که میتوانند با بهترین تیمهای جهان رقابت کنند، و این همان راه است.»
