رئال مادرید، آرسنال، چلسی، منچستریونایتد و اتلتیکو مادرید همگی بازیکنانی دارند که دوست دارید در تیم خودتان باشند و از بازی کردن در مقابلشان متنفر باشید. این زیبایی هنرهای تاریک فوتبال است. روزگار سرخیو راموس، پپه و مارک فان بومل گذشته است، اما تعداد قابل توجهی از فوتبالیستهای امروزی مشعل را حمل میکنند. بسیاری حرفهای خوبی میزنند، اما تمرینکنندگان واقعی دقیقاً میدانند چگونه حریف را عصبانی کنند بدون اینکه از خط عبور کنند (یا حداقل بدون اینکه گیر بیفتند). با در نظر گرفتن این موضوع، ما ۱۰ «شیتهاوس» بزرگ فوتبال جهان در سال ۲۰۲۶ را رتبهبندی کردهایم. ۱۰. جود بلینگام اینکه بلینگام هیچ تردیدی در مورد توهین به لیونل مسی نداشت، همه چیز را در مورد اعتماد به نفس او میگوید. این بخش بزرگی از چیزی است که او را به چنین فوق ستارهای در رئال مادرید تبدیل کرده است. به وضوح دیده میشود که او به شدت از باختن متنفر است. اما در زیر این هاله، کمی شرارت وجود دارد. هرگز از پرتاب یک نارنجک و شیرجه زدن سر به جلو در میان پیامدهای آن نترسیده است. شما حدس میزنید که بلینگام از چیزهای کمی بیشتر از اذیت کردن اعصاب حریف لذت میبرد. ۹. برونو گیماریش هواداران نیوکاسل یونایتد نه تنها به خاطر کیفیت و تعهد، بلکه به خاطر اینکه چقدر از تحریک بازیکنان و هواداران حریف لذت میبرد، این برزیلی را میپرستیدند. ما مطمئن هستیم که هواداران آرسنال نیز به همین ترتیب او را دوست خواهند داشت. گل عالی او مقابل ساندرلند کمک خواهد کرد، و پس از اینکه تمام شب توسط هواداران الومینیوم استادیوم مورد آزار و اذیت قرار گرفت، شیرینتر خواهد بود. بعداً در همان شب او در اینستاگرام خود نوشت: «موش چاق برایتان آخر هفته خوبی آرزو میکند». همه بخشی از بازی هستند. ۸. والنتین بارکو بارکو در مجموع ۱۹ دقیقه در کمپین جام جهانی آرژانتین بازی کرد. همه آنها در یک بازی تشریفاتی بیاهمیت در مرحله گروهی مقابل اردن. انجام این کار و مهر تأیید بر وضعیت او به عنوان بزرگترین شخصیت شرور پانتومیم در فصل ۲۰۲۶-۲۷، کار بزرگی بود. نداشتن هیچ نقشی و با این حال جسارت جشن گرفتن در مقابل بلینگام، نیاز به نوع خاصی از وقاحت دارد. به نظر میرسد خرید تابستانی چلسی شخصیتی تندخو دارد و قبلاً با دریافت ضربه زانو به پشت سر توسط هری ویلسون و کشیده شدن توسط کوین شاده، تشویقهای عظیمی دریافت کرده است. فصل میتواند طولانی باشد. ۷. ماتیاس گالارزا صادق باشیم. گالارزا که تقریباً تمام دوران حرفهای خود را در آمریکای جنوبی گذرانده است - الیمپیا، واسکو دا گاما، تالرس، ریور پلاته - تا قبل از جام جهانی واقعاً در رادار ما نبود. اما او تأثیر بزرگی گذاشت. پاراگوئه یکی از بهترین نمایشهای «شیتهاوس» تمام دوران را در حذف خود از جام جهانی مقابل فرانسه ارائه داد که بهترین نمونه آن هافبک جنگنده بود. شما تقریباً مجبور بودید دستهایتان را بالا ببرید و برای گستاخی محض این نمایش تشویق کنید. به فرانسه تبریک میگوییم که به آن واکنش نشان نداد. ۶. کریستین رومرو ما در تلاشیم تا انتقال – در هر کجا، تا کنون، در تاریخ فوتبال – کاملتر از پیوستن رومرو به اتلتیکو مادرید دیگو سیمئونه را به یاد بیاوریم. یک ازدواج در بهشت. ۵. برناردو سیلوا مارتین اودگارد میتواند این را توضیح دهد. سیلوا در میکسد زون بعداً گفت: «این فوتبال است، دوست من». ما این را قبول نداریم. یک ترفند بزدلانه. ۴. مارک کوکورلا مانند چند نام دیگر در این لیست، ما هیچ شکی نداریم که کوکورلا یک انسان واقعاً دوستداشتنی است… خارج از زمین. به نظر میرسد که در زمان پپه نیز همینطور بوده است. پس از سوت آغاز، کوکورلا هنر آزار دادن حریف را کامل کرده است. او آن را انکار نمیکند. او در مورد درگیری مشهور و خندهدار خود با آدام ترائوره در فصل گذشته گفت: «بازی رو به پایان بود». «ما به هم برخورد میکردیم و من خودم را خیلی نزدیک به او احساس کردم، و من فکر کردم، خب، من سرم را اینجا فرو میکنم تا ببینم آیا میتوانم اوضاع را کمی آشفته کنم. «او مرا گرفت، مرا به جایی که میتوانست پرتاب کرد، و یک درگیری بزرگ رخ داد.» چگونه هیچکس کوکورلا را که توسط آدام ترائوره به زمین انداخته شده بود، در این گیف ویرایش نکرده است، برای ما قابل درک نیست. ۳. برونو فرناندز شما میدانستید که او جایی در نزدیکی بالا ظاهر خواهد شد، درست است؟ انواع مختلفی از «شیتهاوس» وجود دارد. شما تاجران قدیمی که اعصاب را به هم میریزند، مردان سرسخت اصیل و موشهای کوچک موذی خود را دارید. برونو فرناندز قاطعانه در دسته دوم قرار میگیرد. اشاره مداوم. غر زدن بیپایان. هرگز در گوش داور نیست. نقش او در اخراج اخیر فیل فودن در دربی منچستر – لگد زدن به او قبل از واکنش نمایشی به تلافی او – او را خلاصه میکند. باهوش. بیشرم. صادقانه بگویم کمی شرمآور. ۲. گابریل آیا در حال حاضر محبوبترین فوتبالیست در لیگ برتر وجود دارد؟ گابریل باید این را به عنوان یک تعریف بپذیرد. اگر او یکی از بهترین مدافعان میانی کشور نبود، اینقدر مردم را عصبانی نمیکرد. اما تمایل او به زمین افتادن با کمترین تماس، آزاردهنده است. به خصوص وقتی در نظر بگیرید که او یک واحد مطلق است. او میداند چگونه بازی کند و آن را به کمال انجام میدهد. این بدان معنا نیست که ما باید آن را دوست داشته باشیم. شاتنفرویده شیرینتر از پنالتی از دست رفته او در فینال لیگ قهرمانان نمیشود. ۱. لئاندرو پاردس با توجه به اینکه جام جهانی ۲۰۲۶ هنوز تازه در خاطرهها بود، انتخاب شخص دیگری غیرممکن بود. پاردس در روزهای خوبش یک فوتبالیست بسیار خوب بود – و هنوز هم هست. او از آن دسته از فرماندهان میانی با تعهد بیپایان است که دوست دارید اگر نماینده تیم شما باشد، او در گوشه شما بجنگد و اگر برای تیم حریف بازی کند، از او متنفر باشید. جوهر خالص آنچه این رتبهبندی همه چیز در مورد آن است. کسب کارت زرد در عرض چند ثانیه پس از ور
