آرسنال پس از دریافت گل اول، با نتیجه‌ای قوی بر حریف غلبه کرد و پس از وقفه طولانی بین‌المللی، روند خود را اصلاح کرد. توپچی‌ها مقابل لیدز بازی خوبی ارائه ندادند و خط دفاعی همچنان آسیب‌پذیرتر از فصل گذشته به نظر می‌رسید، اما تأثیرگذاری بازیکنان تعویضی و باوری که پس از به ثمر رساندن گل تساوی در تیم شعله‌ور شد، نشان داد که آنها استقامت قهرمانان را کسب کرده‌اند. یا به قول هواداران میزبان: «ما می‌دانیم که چه کسی هستیم.»
توپچی‌ها پنج بازیکن انگلیسی در ترکیب اصلی خود داشتند که اولین بار از سال ۱۹۹۹ این اتفاق رخ داده بود. در همین حال، دنیل فرکه همان ترکیب لیدز را که برای سه بازی قبلی انتخاب کرده بود، برگزید. برخی گل‌بازی پر گل را پیش‌بینی کرده بودند و برخی دیگر یک شگفتی دیگر برای قهرمانان. با شروع این بازی، احساس عدم اطمینان واقعی نسبت به نتیجه وجود داشت.
نیمه اول نزدیک بود، اما نیمه‌ای که به هر دو تیم اجازه می‌داد برای بیشتر امیدوار باشند. لیدز معمولاً مقاوم بود، اما قادر بود با دو لمس توپ به زمین حریف برسد. آرسنال بیش از حد پیچیده بازی می‌کرد و گاهی اوقات به طرز نگران‌کننده‌ای آسیب‌پذیر بود، اما همچنین به باز کردن دفاع حریف نزدیک بود.
لیدز بهترین موقعیت‌ها را داشت و ارسال‌ها از هر دو جناح زمین، خط دفاعی سرسخت آرسنال را بر هم می‌زد. در دقیقه ۲۵، ارسال گابریل گودموندسون با ضربه خوب جی‌دن بوگل روبرو شد اما به طور تصادفی توسط آنتون اشتوخ مسدود شد. دو دقیقه بعد، بوگل دوباره ناکام ماند، این بار توپ برگشتی از ارسال آئو تاناکا را گرفت و از زاویه‌ای بسته به سمت رایا شوت زد. تنها یک دقیقه مانده به پایان نیمه، دروازه‌بان آرسنال با سیوی مشابه، گودموندسون را ناکام گذاشت.
آرسنال اگر در نیمه اول گل خورده بود، نمی‌توانست اعتراضی کند. همچنین مقداری سرخوردگی در ورزشگاه وجود داشت، جایی که به نظر می‌رسید بازگشت اجراهای خسته‌کننده گذشته، ذهن تماشاگران را اشغال کرده بود. چیزهایی هم کار می‌کرد، مانند انتخاب نونی مدوئکه - یکی از چهار تغییر - که در سمت چپ از جیمز جاستین بهتر عمل می‌کرد. ارسال‌های مدوئکه شایسته بهترین‌ها از مهاجمانش بود، به خصوص کای هاورتز، که ضربه سری از هشت یاردی را مستقیماً به سمت جیمز ترادف فرستاد در حالی که دروازه در اختیارش بود در دقیقه ۲۱.
بدون هیچ تغییری در نیمه دوم، نیمه دوم فرصتی را برای یک تیم فراهم کرد تا خود را تحمیل کند و لیدز به این دعوت پاسخ داد. برای ۱۵ دقیقه اول، آنها بازی را در اختیار داشتند و در میانه میدان بر آرسنال غلبه کرده و از فول‌بک‌هایشان عبور می‌کردند. جاستین و تاناکا هر دو ضربات از راه دوری را که به سختی از کنار دروازه گذشت، دیده بودند قبل از اینکه سرانجام مهمانان گل اول را به ثمر رساندند، جاستین پس از اینکه گودموندسون از بن وایت عبور کرد و یک ارسال زمینی از سمت چپ را انجام داد که رایا نتوانست آن را مهار کند، گلزنی کرد.
این در دقیقه ۵۵ بود و نوح اوکافور سه دقیقه بعد تقریباً برتری را دو برابر کرد اما نتوانست آخرین ضربه را به ارسال بوگل بزند. بازدیدکنندگان کم‌وبیش می‌دانستند که این آخرین فرصت آنها خواهد بود. ظرف سه دقیقه، بازی به سمت جدیدی کشیده شد.
آرسنال با همان سبکی که لیدز مدت‌ها تهدید می‌کرد، گل تساوی را به ثمر رساند. یک ارسال بلند از مدوئکه در تیرک دورتر با ضربه سر وایت روبرو شد که از دسترس ترادف خارج شد و توسط ریکاردو کالافیوری برای دومین گل فصل او در لیگ برتر به ثمر رسید.
سپس، قبل از شروع مجدد بازی، میکل آرتتا یک تعویض سه نفره انجام داد و برونو گیمارش را به میدان فرستاد. اگر آرسنال تا این نقطه ظاهری آشنا داشت، اگر پژواک ضعف‌های آشنا وجود داشت، آنگاه برزیلی همه آنها را پایان داد. او نه تنها تکل می‌زد، نه تنها توپ را با سرعت حرکت می‌داد، بلکه مشتاق بود که همه چیز سریع‌تر، تهاجمی‌تر و با نیتی تیزتر پیش برود. نه دقیقه پس از ورود به زمین، او گل پیروزی را به ثمر رساند.
این گلی بود که شایسته تعیین سرنوشت مسابقه بود و بهترین تلاش‌های توپچی‌ها را منعکس می‌کرد. دوباره، بازی در سمت چپ توسعه یافت، اما در اینجا ساکا جایگزین مدوئکه شد و یک-دو با اودگارد بازی کرد. کاپیتان سپس یک پاس کوتاه به دکلان رایس داد که - با پوشش برونو - به منطقه حریف نفوذ کرده بود. رایس توپ را با یک ضربه پاشنه پا به لبه منطقه فرستاد و برونو آنجا منتظر بود، آماده بود تا توپ را بی‌خطا به گوشه دروازه ترادف هدایت کند.
موقعیت‌های بیشتری نصیب توپچی‌ها شد، از جمله اودگارد از فاصله دو یاردی و ساکا، که نتوانست در موقعیت تک به تک با ترادف موفق شود، اما این ناکامی‌ها در نهایت اهمیتی نداشت، زیرا تحول در این بازی چشمگیر بود. لیدز، از سوی خود، با چهره‌ای شوکه از زمین خارج شد.