چه کسی باید جایگزین مائوریسیو پوچتینو به عنوان سرمربی تیم ملی آمریکا شود؟ – تام اس

اگرچه مطمئنم حقوق عالی خواهد بود، فکر می‌کنم شغل مربیگری تیم ملی آمریکا برای یک مربی سطح بالا فروش بسیار سختی خواهد بود. جام جهانی ۲۰۳۰ خیلی دور است و من مطمئن نیستم که لیگ ملت‌های کونکاکاف، جام طلایی یا حتی کوپا آمریکا ۲۰۲۸ برای مربی‌ای با تجربه یا جاه‌طلبی اروپایی جذابیت زیادی داشته باشد. اما من کاملاً مطمئن نیستم که چنین مربی‌ای لزوماً ایده خوبی باشد. در واقع، دو جام جهانی اخیر توسط مربیان کم‌حاشیه که از درون فدراسیون آمده‌اند و با بسیاری از بازیکنان در سطح جوانان کار کرده‌اند، برده شده است. این نکته مثبت انتصاب از درون است؛ انتصاب از بیرون تقریباً مطمئناً گران‌تر است و این خطر وجود دارد که مربی خارجی بعدی همان کاری را بکند که مائوریسیو پوچتینو انجام می‌دهد و با اولین شغل اروپایی که به او پیشنهاد می‌شود، سرش را برگرداند.

علاقه ایالات متحده به پپ گواردیولا ، و مذاکرات او با ایتالیا در گذشته، مرا به فکر واداشته است - چه چیزی مدیریت باشگاه و مدیریت ملی را از هم جدا می‌کند؟ آیا پپ، با وجود موفقیت‌هایش، می‌تواند در هر دو خوب عمل کند؟ – جو پی

مدیریت ملی و باشگاهی به نظر من مرتبط اما اساساً مشاغل متفاوتی هستند. یک چیز این است که بازیکنان را هر روز در اختیار داشته باشی و بتوانی آن‌ها را بارها و بارها تمرین دهی تا یک فلسفه را پیاده کنی؛ چیز دیگری این است که آن‌ها را شاید برای دوازده جلسه تمرین در طول سال و مسابقات مهم انتخاب کنی. فوتبال ملی لزوماً پیچیدگی کمتری نسبت به فوتبال باشگاهی دارد و بیشتر بر اساس استعداد فردی یا قهرمانی است. حدس می‌زنم گواردیولا بتواند خود را وفق دهد، اما این قطعی نیست. به علاوه این واقعیت وجود دارد که در مسابقات بزرگ، بازیکنان برای یک ماه یا بیشتر با مربی خود هستند و در یک هتل بدون هیچ تفریحی با هم زندگی می‌کنند. با مربیان پرتنش‌تر، مانند مارچلو بیلسا، این موضوع می‌تواند مشکل‌ساز شود. و قابل توجه است که در جام جهانی اخیر، کشورهایی با مربیان مشهور - انگلیس، برزیل، ایالات متحده، آلمان - کمتر از کشورهایی که مربیان تکنوکرات از درون خود را منصوب کرده بودند، موفق بودند.

اخراج مایکل کریک، کمبود مربیان سطح بالای انگلی سی را برجسته کرد. چرا یک انگلیسی هرگز نتوانسته است یک باشگاه لیگ برتری را به قهرمانی برساند؟ – ریکی ام

من فکر می‌کنم دو مسئله مرتبط در اینجا وجود دارد. آیا مربیان خوب انگلیسی وجود دارند؟ به نظر می‌رسد پاسخ این است که تعداد آن‌ها به هیچ وجه به اندازه کافی نیست. تغییرات مختلف در توسعه بازیکنان که توسط طرح عملکرد نخبه بازیکنان و پروژه DNA انگلیس در طول ۱۰-۱۵ سال گذشته اجرا شده است، منجر به توسعه بازیکنان انگلیسی بسیار ماهرتر از نظر فنی شده است که تا به حال وجود داشته‌اند، که در افزایش عملکرد انگلیس در مسابقات بزرگ منعکس شده است. انتظار می‌رفت سنت جورج پارک هم در توسعه مربیان و هم بازیکنان نقش داشته باشد، اما تا کنون به نظر نمی‌رسد این اتفاق افتاده باشد.

با این حال، احتمالاً این موضوع نیز صادق است که انتصاب مربیان بریتانیایی در مشاغل برتر لیگ برتر بسیار دشوار است. فرض کنید آن‌ها کار خود را در یک باشگاه متوسط چمپیونشیپ شروع می‌کنند و صعود می‌کنند؛ سپس باید رویکرد خود را در لیگ برتر برای کسب امتیاز در نبرد سقوط تغییر دهند. اگر شکست بخورند، به عنوان