مائوریسیو پوچتینو تولد ۵۰ سالگی خود را به سبک خاصی جشن گرفت. مارس ۲۰۲۲ بود، او در پاری سن ژرمن هدایت تیم را بر عهده داشت و محل برگزاری جشن، هتلی بوتیک و خیره‌کننده بود؛ از آن‌هایی که بسیاری از پایتخت‌ها دارند اما تنها پاریس واقعاً آن‌ها را دارد . خانواده و دوستان پوچتینو آنجا بودند. همچنین حلقه مربیگری نزدیک او که اساساً خانواده‌اش محسوب می‌شدند. افراد زیادی از پی‌اس‌جی نیز حضور داشتند. و همه اوقات خوشی را سپری کردند.

برای پوچتینو، این مراسم احساسی بود. همانطور که همه می‌دانند، سرمربی جدید منچستریونایتد از آن دسته افرادی است که وقتی صحبت‌ها شروع می‌شود، اشک در چشمانش جمع می‌شود، پس تصور کنید چه احساسی داشت وقتی به صفحه نمایش بزرگ نگاه کرد و ویدیوی مونتاژی از افرادی که برایش آرزوی موفقیت می‌کردند، پخش شد.

بازیکنان پوچتینو در پی‌اس‌جی در مهمانی حضور داشتند. نیازی به چیزی از جانب آن‌ها نبود. اما تعداد زیادی از کسانی که او در باشگاه‌های قبلی‌اش، اسپانیول، ساوتهمپتون و تاتنهام، هدایت کرده بود، آنجا بودند. یکی پس از دیگری، چهره‌ها ظاهر می‌شدند؛ بیش از حد زیاد برای ذکر کردن. و البته، شوخی‌هایی درباره سن و سال او وجود داشت. اما لحن، لحن محبت خالصانه بود؛ قدردانی هم بود. برخی از بازیکنان خیلی تعریف کردند. آن‌ها نمی‌توانستند جلوی خود را بگیرند. آن‌ها می‌دانند پوچتینو چه کاری برای آن‌ها انجام داده است.

این همان چیزی است که «باور کامل» به نظر می‌رسد و اینگونه است که پوچتینو وقتی دکمه‌های مناسب را پیدا می‌کند، شما را جذب می‌کند. ممکن است یک دروازه‌بان سوم باشد. یا یک فوق ستاره جهانی – به عنوان مثال، کیلیان امباپه، که پوچتینو در پی‌اس‌جی او را داشت. داستانی از آن دوران وجود دارد که ارزش تعریف کردن دارد. پوچتینو قرار بود مصاحبه‌ای انجام دهد و به تیم تلویزیونی گفت که امباپه را هم برای صحبت با آن‌ها خواهد آورد.

همه می‌دانند که این روش کار نیست، که امکان‌پذیر نخواهد بود زیرا امباپه، خب... زمان و تعهدات او به شدت مدیریت می‌شود. با این حال، آن‌ها از نیت پوچتینو قدردانی کردند. وقتی زمان فرا رسید، پوچتینو تلفن خود را بیرون آورد و به امباپه پیام داد. «به مرکز رسانه بیا.» پنج دقیقه بعد، او آنجا بود. جمله‌ای از یکی از عوامل تولید عالی بود. «اممم، کیلیان امباپه بیرون منتظر است.»

این نوع کارها به گذشته دور و تاریک محدود نمی‌شود. به یاد دارید وقتی پوچتینو در سال ۲۰۲۴ چلسی را ترک کرد و بازیکنان در شبکه‌های اجتماعی چه قدر برای او پیام تسلیت فرستادند؟ یکی از آن‌ها برجسته بود زیرا از نیکلاس جکسون بود، که پوچتینو او را به دلیل دریافت کارت‌های زرد احمقانه زیاد، با دستور دویدن در اطراف زمین تمرین تنبیه کرده بود و او را پس از اتمام تمرین، به موجودی خسته و درمانده تبدیل کرده بود. جکسون نوشت: «دوستت دارم مربی. ممنون برای راهنمایی و حمایت. تو یک شیر واقعی و یک مبارز هستی.»

به راحتی می‌توان احساس کرد که پوچتینو برای بزرگترین مبارزه خود ثبت نام کرده است زیرا این تنها یونایتد نیست که یک برد در لیگ برتر، جایگاهی در منطقه سقوط، عدم اعتماد به نفس، سطوح آمادگی جسمانی مشکوک و سفری به لیورپول در روز یکشنبه دارد که شبیه جراحی ریشه دندان بدون بیهوشی است.

خشم هواداران نسبت به خانواده گلیزر، که از سال ۲۰۰۵ مالک باشگاه بوده‌اند، بر همه چیز سنگینی می‌کند. بدیهی است که این چیز جدیدی نیست. متعصبان حتی قبل از واگذاری نیز به شدت مخالف آن‌ها بودند. اما ما در حال گذراندن دوره‌ای دیگر هستیم که در آن ناامیدی افزایش یافته و بدخواهی در شعارها شنیده می‌شود. این مشکل حل نشدنی است، با تلاش‌های مالک اقلیت، سر جیم راتکلیف، و مدیر فوتبال، جیسون ویلکاکس، که اوضاع را بدتر می‌کنند. آن‌ها همچنین توسط استرتفورد اند مورد هدف قرار گرفته‌اند.

پوچتینو می‌داند که مربیان معمولاً وقتی همه چیز خوب است وارد باشگاه نمی‌شوند. دلایلی وجود دارد که این موقعیت‌ها خالی می‌شوند و آن‌ها تقریباً همیشه بد هستند. او این را به خودش گفته است. کاری که او قصد دارد انجام دهد همان کاری است که همیشه انجام داده است: ایجاد ارتباط، با شروع از بازیکنان؛ تزریق مثبت‌گرایی خاص خود به همه وجود؛ ایجاد باور.

این آرژانتینی وسواس زیادی به چیزی دارد که آن را انرژی جهانی می‌نامد. این یک نیروی حیاتی راهنما است که بر همه چیز تأثیر می‌گذارد، که به مفاهیمی مانند کارما و آنچه این روزها احتمالاً «تجلی» نامیده می‌شود، مربوط می‌شود. او یک بار گفت که این به توضیح این موضوع کمک کرد، به عنوان مثال، چرا هری کین، متولد لندن، معمولاً برای اسپرز در دربی‌های لندن گلزنی می‌کرد.

پوچتینو می‌خواهد فشار را از تیم تحت فشار یونایتد بردارد و پیام‌های اولیه او از دفترچه راهنمای امتحان شده و مورد اعتماد او آمده است. او با هر بازیکن، اول از همه، به عنوان یک انسان با نیازهای فردی رفتار خواهد کرد. و در صورت لزوم، برنامه‌هایی با جزئیات فردی. در ساوتهمپتون، او برنامه‌ای برای لوک شاو، که در آن زمان یک بازیکن نوظهور بود، تنظیم کرد. او دوباره با مدافع چپ در اولدترافورد متحد شده است.

پوچتینو در کنفرانس مطبوعاتی خود در روز جمعه از سه ساعت جلسه یک به یک با بازیکنان در روز پنجشنبه صحبت کرد؛ تلاش برای درک آنچه در زمین و خارج از زمین برای آن‌ها اتفاق می‌افتد. پیش از این، در اولین سخنرانی خود برای هواداران یونایتد از طریق کانال‌های داخلی باشگاه، او بر اهمیت «اتصال همه با هم» تأکید کرده بود.

او گفت: «مسئولیتی که احساس می‌کنم، انرژی است، هیجان است. برای ارتباط با بازی باید احساس آزادی کنیم. بازیکنان باید استعداد خود را ابراز کنند و ما باید محیطی را برای آن‌ها برای عملکرد ایجاد کنیم. این اولویت است.»

پوچتینو قبلاً به شغل یونایتد نزدیک بوده است – به ویژه در تابستان ۲۰۲۲ زمانی که پی‌اس‌جی را ترک کرد. یا او یا اریک تن هاگ قرار بود جانشین رالف رانگنیک موقت شوند، که اعلام کرده بود یونایتد به «جراحی قلب باز» نیاز دارد. حالا به چه چیزی نیاز دارند؟! باشگاه تن هاگ را انتخاب کرد.

پوچتینو در تابستان ۲۰۱۶ زمانی که یونایتد به دنبال جانشین لوئیس فن خال بود، در فکر باشگاه بود؛ او در آن ماه با سر الکس فرگوسن در رستوران اسکات در لندن ناهار خورد. تصور می‌شد فرگوسن او را به عنوان یک نامزد معرفی می‌کرد. یونایتد ژوزه مورینیو را منصوب کرد. همچنین دوره‌ای پس از اخراج مورینیو در دسامبر ۲۰۱۸ و انتصاب موقت اوله گونار سولسشر وجود داشت که پوچتینو به عنوان گزینه رفتن به اولدترافورد مطرح بود. در نهایت، سولسشر این سمت را به طور دائم به دست آورد.

چرا یونایتد اکنون به سراغ مدیری می‌رود که قبلاً او را نادیده گرفته بود؟ پوچتینو قصد ندارد به این موضوع فکر کند زیرا او در قلمرو رویای شیرین خود است. او دوست خواهد داشت که هواداران یونایتد از سرمربی خود حمایت کنند، به خصوص در زمان‌های دشوار. او عاشق شکوه و زرق و برق اولدترافورد خواهد شد. و او دوست خواهد داشت که فرگوسن را در ورزشگاه برای بازی‌ها ببیند.

پوچتینو اولین بار در ژانویه ۲۰۱۳ با او روبرو شد، زمانی که در دومین بازی خود برای ساوتهمپتون، به اولدترافورد رفت تا با تیم فرگوسن روبرو شود، که ۲-۱ پیروز شد. پوچتینو این هفته به این موضوع اشاره کرده است. و شام در اسکات. و اینکه او در نیوکمپ برای بهترین لحظه فرگوسن حضور داشت: فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال ۱۹۹۹ مقابل بایرن مونیخ. پوچتینو در آن زمان بازیکن اسپانیول بود، همراه با تونی خیمنز، که بخشی از کادر مربیگری اوست، و آن‌ها نیمه اول را از صندلی‌های نه چندان خوب تماشا کردند و سپس برای نیمه دوم خود را به جایگاه مدیران رساندند.

وقتی سولسشر گل پیروزی‌بخش نمادین خود را در اواخر بازی به ثمر رساند، پوچتینو و خیمنز به شدت جشن گرفتند. آن‌ها در لحظه غرق شده بودند. این اولین بار بود که پوچتینو احساس ارتباط با یونایتد را احساس کرد و شروع به توجه بیشتر به آن‌ها کرد. و فرگوسن. پوچتینو این هفته او را «بهترین مربی تاریخ ورزش» توصیف کرد اما این یک جمله کلیشه‌ای نبود. او همیشه این را حفظ کرده و پس از ناهار در اسکات، به طور رسمی این را گفته است.

پوچتینو چگونه می‌تواند خود را در قبال گلیزرها و راتکلیف قرار دهد؟ اولین چیزی که باید گفت این است که او تجربه صاحبان محبوب و/یا دشوار را دارد. در اسپرز، دنیل لوی همیشه مورد بدگویی هواداران بود، و پوچتینو با مالکان آمریکایی در چلسی مشکل داشت. در این بین، قطری‌ها در پی‌اس‌جی آسان نبودند. پوچتینو برای ایجاد رابطه با لوی کار کرد، به طور مرتب در مطبوعات از او به نیکی یاد می‌کرد و به طرز معروفی او را در یک سفر تیمی به آرژانتین گنجاند.

این شامل رفتینگ در آب‌های خروشان بود و در نهایت پوچتینو مجبور شد لوی را از رودخانه مانسو بیرون بکشد. تکرار این ماجراجویی با جوئل گلیزر بعید است اما نقطه شروع پوچتینو در یونایتد تأکید بر اتحاد بوده است؛ نیاز به ایجاد شیمی با همه، از جمله «مدیران و مالکان».

و بنابراین به آنفیلد می‌رسیم، جایی که پوچتینو اولین بار در سپتامبر ۲۰۱۳ با ساوتهمپتون مدیریت کرد و تیمش ۱-۰ پیروز شد. او در هشت سفر بعدی خود طعم پیروزی را نچشیده است؛ هفت بار با اسپرز، یک بار با چلسی، رکورد دو تساوی و شش شکست را نشان می‌دهد. هیچ هوادار یونایتد این بار انتظاری ندارد اما پوچتینو آن را یک بازی عالی برای حضور می‌داند. او قطعاً چیزهای زیادی از بازیکنانش خواهد آموخت.