آیا منچستریونایتد پس از اینکه برونو فرناندز به دلایل «فوتبال محض» - به گفته مایکل کریک - از ترکیب اصلی کنار گذاشته شد، می‌توانست یک بازی فوتبال را ببرد؟
پاسخ، دوباره، یک نه قاطع و تحقیرآمیز بود، و اگر شغل سرمربی در معرض خطر واقعی باشد، باید تعجب کرد که آیا این تیم درمانده باید خود را برای مبارزه برای بقا در لیگ آماده کند. آن‌ها فاقد تخیل، انسجام، جنگندگی، اعتماد به نفس و هر چیزی شبیه به شادی هستند و بنابراین اکنون که یک امتیاز بالاتر از منطقه سقوط قرار دارند، بقا را نمی‌توان مسلم فرض کرد.
گل‌های رایان، مارکوس تاورنیه و اوانیلسون امروز یونایتد را شکست دادند، اما آنچه در دو هفته گذشته کریک و تیمش را از بین برده، نافرمانی برونو فرناندز و لیساندرو مارتینز به علاوه بیماری عمیق‌تر باشگاهی است که در جناح‌های مختلف درگیر است.
بخش فوتبال تحت هدایت سر جیم راتکلیف ممکن است کریک را اخراج کند، اما مرد بعدی - ادی هاو مورد علاقه است و به این شغل علاقه‌مند است - مطمئناً چرخه رونق-رکود را که سرنوشت هر مربی جدید است، نمی‌شکند. قبل از این رسوایی اخیر، باید تقویم را ۴۵ روز به ۱۰ سپتامبر (هشت بازی پیش) برمی‌گرداندیم تا آخرین باری که یونایتد «برد» را ثبت کرد و به هوادارانش دلیلی برای تشویق داد.
یک بار دیگر مردان کریک نتوانستند این کار را انجام دهند. به همان اندازه ناامیدکننده این است که در روزهای پس از حمله علنی فرناندز به کریک، هیچ عذرخواهی از سوی کاپیتان صورت نگرفته است.
در حالی که مارتینز برای انتقاد از جیسون ویلکاکس عذرخواهی کرد (هرچند نه به مدیر فوتبال)، سکوت کاپیتان یونایتد حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. اگر کریک با کنار نگذاشتن مارتینز به خاطر اظهاراتش اشتباه کرد، کنار گذاشتن فرناندز تصمیم درستی بود و بنابراین قوس رستگاری هری مگوایر کامل شد و بازوبند به او سپرده شد، پس از اینکه در جولای ۲۰۲۳ از او گرفته شد و به بازیکن پرتغالی داده شد.
اکنون، کریک مطمئناً از برکناری می‌ترسد پس از اینکه بورنموث پرانرژی چهارمین برد متوالی خود را در مقابل حریفی که مقاومت کمی از خود نشان می‌داد، کسب کرد، همانطور که صدای هو کردن در پایان نشان می‌داد.
همانطور که برای این دوره کریک صدق می‌کند، کنترل میانی در طول بازی یک مشکل بود. یوری تیلمانس توپ را از دست داد، پاس‌های بورنموث یکی پس از دیگری رد و بدل می‌شد و یونایتد برگردانده شد.
حتی زمانی که لنی یورو یک-دو با تیلمانس را ساخت و توپ را به سمت چپ به دیوگو دالوت فرستاد، حرکت با شکست مواجه شد و لحظاتی بعد مدافع راست جوان توپ را از زیر تیرک دروازه خودی دور کرد زیرا سانتر رایان نزدیک بود اوانیلسون را صاحب توپ کند. همه اینها، باز هم، نشان‌دهنده تیمی بود که به نظر می‌رسید قادر به اجرای هر برنامه‌ای که کریک دارد، نیست.
سنه لامنس توپ را بی‌هدف به سمت بالا می‌فرستاد، مگوایر مالکیت توپ را به جای کنترل با سینه به پیراهن سفید برمی‌گرداند، و با گذشت نیم ساعت، شوت بی‌هدف دالوت تنها شوت ثبت شده آن‌ها بود.
بنابراین، وقتی بورنموث گلزنی کرد، به دلیل شلیک یونایتد به هر دو پای خود بود. ابتدا چالش قیچی وحشیانه آیدن هیون بود که اوانیلسون را مجبور به فرار از خطر کرد و به عنوان خطا با کارت زرد اعلام شد.
دومین لحظه خودزنی زمانی رخ داد که ضربه آزاد جاستین کلایورت، از سمت راست بورنموث، به طور آزادانه به پای رایان رسید و این بازیکن برزیلی کاملاً بدون یارگیری بود.
«ساعت ۹ صبح اخراج می‌شود» شعارهای تمسخرآمیز از سوی هواداران حاضر در ورزشگاه سر داده شد و وقتی تیمشان در دقیقه ۴۲ گل دوم را به ثمر رساند، تعجب می‌کردید که آیا کریک تا آن زمان دوام می‌آورد یا خیر.
باز هم، این باید اجتناب می‌شد. این بار یورو مقصر بود زیرا او نزدیک محوطه یونایتد لیز خورد و باعث شد آدرین تروفرت توپ را بگیرد، مدافع چپ توپ را به تاورنیه داد که او توپ را به داخل دروازه فرستاد.
پرده‌برداری از یک طرح موزاییکی در استرتفورد اند که روی آن نوشته شده بود: «استانداردها» بالای چهره‌های اریک کانتونا، برایان رابسون و روی کین، و جمعیت چری‌ها این بار با شعار «با شهر سقوط می‌کنیم» پاسخ دادند.
حرکت کریک برای نیمه دوم که ممکن بود سرنوشت او را تعیین کند، تعویض تیلمانس با ماتیوس کونیا بود، میسون مونت (دوباره ناشناس) در پست شماره ۱۰ قرار گرفت. اگر مربی واقعاً فرناندز را به دلیل افت عملکردش کنار گذاشته بود، آنگاه نیمه اول استدلال منصفانه‌ای برای بازگرداندن او بود. اما اگر رایان فرصت ساده‌ای برای زدن گل سوم را از دست نداده بود - ضربه او یک غلتان ضعیف بود - حتی شورشی هم نمی‌توانست یونایتد را نجات دهد.
اما بعد، بازی - و احتمالاً دوره مربیگری کریک - به پایان رسید. لامنس برای دور کردن یک توپ بلند به بیرون هجوم آورد، اوانیلسون زودتر از او به توپ رسید، از کنار دروازه‌بان شماره ۱ که دست و پا می‌زد عبور کرد و از حدود ۴۰ یاردی سمت راست، ضربه‌ای منحنی را به سمت دروازه خالی زد.
چهره کریک تصویری از درد بود. روی نیمکت، فرناندز کاپشن خود را بالا کشید، در حالی که در صندلی شیک خود، ویلکاکس بیشتر در کت زمستانی خود فرو رفت. این مانع از شنیدن او در پایان، شعارهای «جیسون ویلکاکس یک احمق است» نشد. بی‌رحمانه است، اما درد واقعی در این مناطق احساس می‌شود.