دیداری که باید درباره ۱۰۳ دقیقه بود، به چهار دقیقه خلاصه شد. اندی رابرتسون برای تبدیل شدن به پرافتخارترین بازیکن تاریخ اسکاتلند شایسته تحسین فراوان است، اما ای کاش این لحظه در شرایطی متفاوت رقم می‌خورد. تیمی دوم از سوئیس، اسکاتلند را از هم پاشید و پرسش‌های بیشتر و قابل توجهی را درباره مناسب بودن سباستین پوکوگنولی برای انجام وظیفه‌ای که کارفرمایانش جسورانه به او سپرده‌اند، مطرح کرد. هیجان فدراسیون فوتبال اسکاتلند درباره پوکوگنولی به عنوان جانشین استیو کلارک، رهبر بسیار موفق تیم ملی، به طور فزاینده‌ای مضحک به نظر می‌رسد.

این شب وحشتناکی برای پوکوگنولی بود که تنها سه ماه پس از آغاز دوره خود، تحت فشار جدی قرار دارد. بازیکنان اسکاتلند، گروهی بی‌هدف و ناامید به نظر می‌رسیدند. پوکوگنولی قبلاً هرگز در فوتبال ملی مربیگری نکرده است، که پرسیدن درباره صلاحیت او برای بهبود این وضعیت وخیم را منطقی می‌سازد. اسکاتلند در گروهی مطلوب در لیگ ملت‌ها، جایگاه سوم دوردست را کسب کرده است. پیامدهایی برای قرعه‌کشی انتخابی یورو ۲۰۲۸ در ماه دسامبر وجود دارد. پوکوگنولی در دادگاه افکار عمومی مورد انتقاد شدید قرار دارد.

رفتار و لحن پوکوگنولی در طول وظایف رسانه‌ای پیش از بازی نشان می‌داد که او ممکن است از پرسش‌های زودهنگام درباره رویکرد تاکتیکی خود آگاه و از آن ناراحت باشد. این مربی بلژیکی تمایلی به انحراف از استقرار سه مدافع میانی ندارد، چه اسکاتلند در خانه میزبان مقدونیه شمالی باشد و چه در خارج از خانه به مصاف سوئیس برود. یک واقعیت تلخ، چه پوکوگنولی بخواهد آن را بپذیرد یا نه، این است که اسکاتلند در پنج بازی قبلی تحت هدایت او به طور کلی نتوانسته بود متقاعدکننده ظاهر شود. در حالی که رویارویی با تیمی بسیار چشمگیر از سوئیس به طور معمول باعث ترس اسکاتلندی‌ها می‌شد، در سنت گالن دلیلی برای امیدواری وجود داشت. نه تنها سوئیس قبلاً گروه B1 را برده بود، بلکه در این بازی نیز در فرمی نامتعارف قرار داشت. آیا این یک استراحتگاه ضروری برای پوکوگنولی بود؟

عدم هماهنگی سوئیس در ابتدای بازی که مهمانان راحت به نظر می‌رسیدند، مشهود بود. مجموعه‌ای از ضربات ایستگاهی و یک شوت نیمه‌کاره از جان مک‌گین که از بالای تیرک دروازه ایوان مووگو به بیرون رفت، نشان‌دهنده قصد تهاجمی اسکاتلند بود. در یک زمین دشوار، ۲۰ دقیقه اول سوئیس فاقد هدف بود. به زودی مشخص شد که این بهترین وضعیتی است که اسکاتلند به آن دست یافته بود.

به نظر نمی‌رسید خطری واقعی وجود داشته باشد که زکری آتکامه یک سانتر امیدوارکننده از سمت راست سوئیس را ارسال کرد. اسکاتلند در داخل محوطه جریمه خود پوشش فراوانی داشت. مشکل این بود که یکی از بازیکنان مسئول دفع توپ، لوئیس فرگوسن، به جای آن توپ را از کنار آنگوس گان عبور داد. هیچ گل به خودی زیبا نیست؛ این یکی به خصوص زشت بود. فرگوسن بی‌جهت وحشت کرده بود. اسکاتلند با یک کارت قرمز زودهنگام در بازی قبلی با سوئیس، به سوئیسی‌ها کمک کرده بود. این اعمال مهربانی ادامه داشت.

اسکاتلند بلافاصله با ضربه سر آرون هیکی به بیرون، تلاش کرد پاسخ دهد. این بازیکن برنتفورد قبل از نیمه مجبور به تعویض شد، ظاهراً هنگام انجام یک مداخله دفاعی، همسترینگ چپ خود را مصدوم کرد. هیکی که دوران حرفه‌ای او به شدت با مصدومیت مختل شده است، به طور قابل درکی ناراحت بود. اگرچه سوئیس تا آن زمان کنترل بازی را در دست داشت، مک‌گین پنج دقیقه قبل از نیمه، فرصت طلایی را با ضربه سر مستقیم به سمت مووگو از دست داد. آدریان باجرمی با یک موقعیت از دست رفته بدتر در انتهای دیگر، قبل از رفتن تیم‌ها برای استراحت، اشتباه مک‌گین را جبران کرد. نیمه بازی از نظر ماهیت، کسل‌کننده بود.

شوت عجیب فرگوسن که توپ را برای کرنر سوئیس بیرون فرستاد، لحن را برای دورانی تعیین کرد که بازی کاملاً از دسترس اسکاتلند خارج شد. ساموئل باله از خط میانی جلو آمد و پس از یک و دو با رمو فرولر، به سمت دروازه اسکاتلند شوت زد. توپ در آستانه ورود به دروازه بود که وینزلی بوتلی آن را قطعی کرد، و VAR درخواست‌های اسکاتلند برای آفساید را رد کرد. سهولت عبور باله از بازیکنان آبی تیره به اندازه فضایی که فرولر در آن قرار گرفت، چشمگیر بود. سازماندهی اسکاتلند، که زمانی یک اصل اساسی بود، وجود نداشت. پنج مدافع و دو هافبک دفاعی به طرز شادی نادیده گرفته می‌شدند توسط سوئیسی‌های مهاجم.

شماره سه یک نمایش وحشتناک دیگر از اسکاتلند بود. ناتان پترسون، جایگزین هیکی، توسط بوتلی توپ ربایی شد. مهاجم به آلوین سانچز رسید که با زاویه‌گیری شوت به سمت گان، گلزنی کرد. خیلی، خیلی آسان. موقعیت‌یابی گان قابل سوال بود.

اسکات مک‌تامینی، که دوباره حاشیه‌ای بود، در حالی که زدن ضربه آسان‌تر بود، شوتش را به بیرون زد. هواداران اسکاتلند در لحظه پاس جانبی بیش از حد در دفاع، سوت زدند. بسیاری در حالی که شوت زکی آمدونی پس از برخورد با لوک گراهام از گان عبور کرد، به سمت خروجی رفتند.

یک سال پیش، اسکاتلند در حماسی‌ترین شب‌های پارک همپدن، صعود به جام جهانی را جشن گرفت، در حالی که دانمارک مغلوب شد. تطبیق آن مناسبت با ۹۰ دقیقه در سنت گالن بسیار دشوار است. اسکاتلند تیمی در حال افول وحشتناک به نظر می‌رسد.