منچستر یونایتد در بخشی از شب سه‌شنبه، در رده بیست و چهارم گروه ۳۶ تیمی قرار داشت و قهرمان آذربایجان، صباح، در رده بیست و پنجم بود و یک بازی کمتر از آن‌ها داشت. نشانه‌های فراوانی وجود دارد که نشان می‌دهد قدرتمندان سقوط کرده‌اند.
با وجود سه فینالیست لیگ قهرمانان در منطقه فنی، یونایتد در جدول مجازی پایین‌تر از بودو/گلیمت قرار داشت و در معرض خطر بود که روز بعد توسط صباح و آ.ا.ک آتن پشت سر گذاشته شود. اخیراً افت‌های تاریخی زیادی در اولدترافورد رخ داده است، اما حداقل آن‌ها نمی‌توانند در لیگ برتر بیست و چهارم شوند، چه رسد به پایین‌تر از آن.
با یک بازگشت تماشایی، اولدترافورد غرق در شور و شوق شد. این بازگشت با آجر و ملات قدرت گرفت؛ یا مردم در آن ورزشگاه قدیمی معروف به خاطر آن‌ها، به خاطر کارهای گذشته‌ای که در آنجا شاهد بودند. کریک گفت: «من دوست ندارم مدام به بچه‌ها در مورد اینکه این مکان چه تاریخی دارد و چه چیزی قبل از آن‌ها بوده صحبت کنم، اما این وجود دارد.»
اولدترافورد پس از بازگشت قابل توجه، غرق در شور و شوق بود (گتی)
اتهام این است که یونایتد توسط گذشته‌اش گرفتار شده است، زمان زیادی را صرف صحبت در مورد آن می‌کند و حتی بیشتر به پادکسترهای بزرگان سابقش گوش می‌دهد که در مورد آن صحبت می‌کنند، و هنگامی که بازیکنان سابق خود را به عنوان مربی منصوب می‌کنند تا آن را بازسازی کنند، دچار سردرگمی می‌شوند و نسبت به این واقعیت که دنیای فوتبال تغییر کرده است، کور هستند.
منچستر یونایتد در زمان نیاز خود پیروز شد زیرا منچستر یونایتد بود و گاهی اوقات هنوز هم می‌تواند باشد. آن‌ها رم را به خاطر زمین خود شکست دادند که در یک جزئیات ناخوشایند، مالک مشترک، سر جیم راتکلیف، می‌خواهد آن را با یک ورزشگاه جدید جایگزین کند، که یونایتد آن را پروژه عقلانیت نامیده است، تا حدی به این دلیل که بسیاری دیگر احساس می‌کنند بوی غرور می‌دهد.
این به سختی یک فرمول شکست‌ناپذیر فوتبال برای رنسانس فوری به نظر می‌رسد، و نه صرفاً به این دلیل که آن‌ها نیمی از بازی‌های خود را در زمین‌هایی غیر از اولدترافورد بازی می‌کنند.
سر الکس فرگوسن، معمار بسیاری از بازگشت‌ها، تماشا می‌کرد و وسوسه در چنین زمان‌هایی این است که آیا این لحظه مارک رابینز کریک بود، بازی تحول‌آفرینی که جهت یک دوره، یک باشگاه، یک دوران کامل را تغییر می‌دهد.
الکس فرگوسن هنوز هم یک حضور منظم در اولدترافورد است و شب گذشته تماشا می‌کرد (گتی)
پاسخ معمولی این است: احتمالاً نه. یونایتد قبلاً اینجا بوده است. حتی در رکود بزرگی که بیشتر ۱۳ سال گذشته را اشغال کرده است، شب‌های اروپایی باشکوهی وجود داشته است. دیوید مویس با گرفتن یک طناب نجات، زمانی که یونایتد پس از بازی رفت ۲-۰ عقب بود، المپیاکوس را ۳-۰ شکست داد. او فقط یک ماه بیشتر دوام آورد.
با کریک در کادر مربیگری او، اوله گنار سولسشر شاهد بود که یونایتد ۲-۰ از تیم جیان پیرو گاسپرینی عقب افتاد، اما ۳-۲ آتالانتا را شکست داد و مانند مویس، دوره مربیگری خود را تمدید کرد، اما فقط برای چند هفته. روبن آموریم بازگشت دیوانه‌وار خود را داشت: از ۴-۲ عقب در برابر ۱۰ نفره لیون تا ۵-۴ پیروز. او هنوز فینال لیگ اروپا را باخت. این آغاز پایان بود.
کریک به نظر می‌رسید که با پایان روبرو شده است؛ حداقل دو بار، با آرامش ذاتی خود. او پس از شکست ۳-۰ در خانه مقابل بورنموث، بخشی از اجرای حکم خود را دریافت کرد، بخشی از این دلیل که مدیر ورزشی جیسون ویلکاکس و مدیر اجرایی عمر بررادا ظاهراً نمی‌دانستند بعداً چه کاری انجام دهند. پس از باخت روز شنبه در چلسی، به نظر می‌رسید که کریک در تعطیلات بین‌المللی اخراج خواهد شد. اکنون به نظر می‌رسد که او پس از آن همچنان در سمت خود باقی خواهد ماند.
آیا مایکل کریک می‌تواند دوباره به عنوان سرمربی منچستر یونایتد مبارزه کند؟ (PA)
و با این حال، این نیز درست است که تا زمانی که ماتیوس کونیا در مقابل رم مداخله نکرد، یونایتد در مسیر رفتن به ۱۰ بازی بدون پیروزی در یک فصل برای اولین بار از زمان تولد کریک بود. همچنین درست است که یونایتد می‌تواند در انتهای جدول لیگ برتر قرار گیرد تا زمانی که یکشنبه مقابل استون ویلا بازی کند، و سپس برای تعطیلات بین‌المللی، و سپس برای سفر به لیورپول. فرم آن‌ها فرم تیمی در نبرد سقوط بوده است.
اینکه بازیکنان یونایتد، با وجود نقص در ترکیب، عملکرد ضعیفی داشته‌اند، در ۳۵ دقیقه پایانی پرهیجان مقابل رم نشان داده شد. آن‌ها در نهایت تیم سوم سری آ را مغلوب کردند. پس از شکست‌های ناامیدکننده مقابل کومو و بورنموث، نشانه‌های مهمی وجود داشت که آن‌ها کریک را رها نکرده‌اند. برخی نشانه‌ها در نیمه اول در چلسی وجود داشت، قبل از اینکه خود تخریبی آن‌ها دوباره ظاهر شود.
شاید این نکته قابل توجه بود که برای لیساندرو مارتینز، که در استمفورد بریج اخراج شد، هنگام ورودش مقابل رم، هو شد. بازیکنان یونایتد در پایان تشویق شدند، اما رابطه آن‌ها با تماشاگران هنوز شکننده است. برونو فرناندز گامی به سوی رستگاری برداشت؛ و با این حال، پس از دو ماه گذشته، آیا وفاداران یونایتد هنوز به تیم خود اعتماد دارند؟
برونو فرناندز گامی به سوی رستگاری در مقابل رم برداشت (رویترز)
مثبت‌ترین اظهارات در مورد آن‌ها معمولاً از سوی کریک بوده است؛ با تأخیر، او پاداش کمی از ایمان خود را گرفت. با این حال، مشکلات فقط باقی نمی‌مانند: برخی از آن‌ها تشدید شده‌اند. نیمه چپ دفاع یونایتد در این فصل فاجعه‌بار بوده است؛ مارتینز، که وحشتناک بوده است، روز یکشنبه محروم است اما آیدن هیون در روز سه‌شنبه افتضاح بود. خط میانی یک مشکل دائمی بوده است و کارلوس باله‌با، متحرک‌ترین گزینه از چهار گزینه، اکنون مصدوم است.
آن‌ها اکنون با تیم‌های به طور عینی بهتری مانند ویلا و لیورپول روبرو هستند. آن‌ها بازی بعدی خود را پس از لیون و آتالانتا باختند، که نشان می‌دهد آن‌ها یک‌باره بوده‌اند، پیروزی‌هایی که اخراج‌ها را به تعویق انداختند تا اینکه مسیر یک دوره را تغییر دهند. شاید کریک با شتاب و انرژی وارد بازی ویلا شود.
استراتژی ممکن است تکیه بر اولدترافورد و حس و حال بازی باشد. این یک دستور پخت عالی نیست، اما حداقل برای یک شب، کار کرد.