صادقانه فکر نمی‌کنم منچسترسیتی می‌توانست دو نتیجه خنده‌دارتر را در شرایطی پوچ، به صورت اجرایی و عمدی رقم بزند.
لیورپول و پاری سن ژرمن از قبل شاید استثنایی‌ترین حریفان با روایت‌های پربار بودند که یک کامپیوتر قرعه‌کشی بسیار آشفته می‌توانست برای اولین بازی‌های یک باشگاه پس از محکومیت به تقریباً یک دهه کلاهبرداری در مقیاس صنعتی، پرتاب کند.
آنها هر دو انتهای طیف واکنش را نوید دادند: استقبالی خصمانه از سوی تیمی که به طور موجهی خشمگین بود و به طور خاص تحت تأثیر آن فریب قرار گرفته بود؛ و یک بازی خانگی در برابر تیمی که بیشترین همدردی را با وضعیت آنها در مورد اینکه به سادگی اجازه خرج کردن تمام پول را ندارند و در عوض مجبورند مفاهیم مبهمی مانند «قوانین» و «مقررات» را دنبال کنند، داشت.
و آنها عمدتاً این کار را انجام دادند. لیورپول در غباری از بنرها، موزها و « سرزنش اجتناب‌ناپذیر که به سمت افراد کاملاً اشتباه نشانه رفته بود » کنار گذاشته شد، قبل از اینکه پاری سن ژرمن نیمه اول خیره‌کننده و مقاومت‌ناپذیری را ارائه دهد که هم لحن دلسوزانه تیم فرانسوی در جریان آماده‌سازی و هم جو پرخاشگرانه، مصمم و با تم «سیتی تا مرگ» در اتحاد را کمرنگ کرد.
اینکه منچسترسیتی به طرز تحسین‌برانگیزی از ضربه اول جان سالم به در برد اما نتوانست توپ کندتر و نرم‌تر بعدی را کنترل کند، احتمالاً بیش از هر غریزه انسانی برای شکوفایی در سختی‌ها اما در شرایط راحت‌تر دچار خودبزرگ‌بینی شدن، به کیفیت نسبی لیورپول و پاری سن ژرمن اشاره دارد.
حتی یک نمایش نیمه دوم به اندازه کافی روحیه بخش وجود داشت تا سیتی را راضی نگه دارد که ذهنیت محاصره جدید آنها بیشتر اوقات کارساز خواهد بود.
نمی‌توان اغراق کرد که پاری سن ژرمن قبل از بازی چه تیم کاملی برای رویارویی بود. لوئیس انریکه می‌توانست سرود را از خود برادران گالاگر بگیرد و اصرار کند که ما باید «به روند احترام بگذاریم»، وضعیت را «نویز اطراف باشگاه‌های بزرگ» توصیف کند و اعلام کند که «جام‌هایی که در زمین می‌برید در زمین باقی می‌مانند».
رئیس باشگاه فرانسوی، ناصر الخلیفی، هفته گذشته گفت: «شما از کلمه «کلاهبرداری» استفاده می‌کنید اما برای آنها، آنها کلاهبرداری نکردند»، قبل از اینکه فرران سوریانو را «بسیار صادق» و همتای محترمی بنامد و سپس با لحنی کنایه‌آمیز اضافه کرد: «ما در موقعیتی نیستیم که قضاوت کنیم».
آه، کاش می‌توانستم پرواز روی دیوار جعبه‌های مهمان‌نوازی خصوصی برای دیدار لیگ قهرمانان در روز چهارشنبه باشم، فقط برای درک توانایی آنها در تأمین چنین قراردادهای اسپانسری مضحکی و رسیدن به توافقات تسویه حساب با یوفا.
اما با دوستانی چون اینها، دشمنان به چه دردی می‌خورند؟ پاری سن ژرمن تا سوت اول ملاحظه‌کار و فهمیده بود، در آن نقطه آنها نوعی مجازات خردکننده اجتناب‌ناپذیر را اعمال کردند که سیتی ممکن است مجبور شود به آن عادت کند.
آنها هیچ پاسخی برای ضربه عالی دزیره دوعه از خارج محوطه نداشتند که جیانلوئیجی دوناروما را غافلگیر کرد. وکلای آنها نتوانستند در برابر پاسکاری عالی دوعه و عثمان دمبله برای گل دوم چند دقیقه بعد استدلال کنند. تنها مدرک غیرقابل انکار موجود در گلزنی ویتینیا در یک گل تیمی باشکوه ثابت کرد که پاری سن ژرمن قهرمانان پشت سر هم اروپا است.
« پس از واکنش قاطع و تزلزل‌ناپذیر در برابر لیورپول ، این واقعاً نسبتاً ضعیف و درمانده بود.
قبل از بازی، نمایش آتش‌بازی در کنار ویدیوی روحیه بخشی از لحظات گذشته سیتی - هم از نوع تاریخی لی، بل، سامربی، دیکوف و گوتر و هم از دوران کمی قابل پاک شدن آگرو، توره، کمپانی و گوندوگان - نشان داده شد. در حالی که با نتیجه ۳-۰ عقب بود، صحنه برای حضور جان مک‌کن در نیمه اول آماده شده بود.
انزو مارسکا به جای آن آیوب بوعیدی، ایلیمان ندیاه و ماتئوس نونس را به زمین فرستاد و ناگهان سیتی جان گرفت. تعداد شوت‌ها در نیمه اول شش به ده به نفع پاری سن ژرمن بود. در نیمه دوم این ۲۱ به پنج به نفع میزبان بود.
هشت دقیقه اول پس از شروع مجدد شامل حداقل نیم دوجین فرصت خوب بود. ندیاه باید گل می‌زد. ارلینگ هالند در حالی که در موقعیت بود، توپ را به کناره پاس داد. انزو فرناندز یک ضربه سر آزاد را از دست داد. یوشکو گواردیول می‌توانست با فرصت خود بسیار بهتر عمل کند.
هالند مصمم سرانجام یکی را به سبک واقعی استیون جرارد به ثمر رساند: یک ضربه سر عالی با نوک پا قبل از چرخش فوری در نقطه و جشن گرفتن پرشور.
تماشاگران با تهدید سیتی برای یک بازگشت پوچ، به این مناسبت برخاستند؛ پایان‌های به طرز شگفت‌انگیزی بیهوده و انتخاب‌های بد، به ویژه از سوی آنتوان سمنیو، این امیدها را از بین برد.
اما آنها در نهایت توسط جیانلوئیجی دوناروما، که مچ دست قوی او برای فرستادن شوت ماگنیس اکلیوش به بالای هوا، با چرخش توپ که باعث شد در حالی که ایتالیایی برای جلوگیری از فاجعه تلاش می‌کرد، از خط عبور کند، از بین رفتند.
هالند کمی بعد دوباره گلزنی کرد. نونس پنالتی داد که فرران تورس از دست داد. هالند باید هت‌تریک خود را کامل می‌کرد. اینها دو تیم ماهرترین و باتجربه‌ترین تیم‌ها در اجازه دادن به فوتبالشان برای صحبت کردن هستند و صادقانه بگویم، این یک گفتگوی گیرا برای ۹۰ دقیقه بود.
آن نیمه دوم، و به ویژه درخشش بوعیدی از نیمکت، به سیتی به اندازه کافی برای چسبیدن در مقابل پپ گواردیولا، « که برای اولین بار از زمان «حکم» دوستانش را در سکوها تماشا می‌کرد ، داد، در حالی که اولی ناامیدی فزاینده برخی را برای دیدن جریمه و انضباط این باشگاه در حال حاضر، آرام کرد.
برادران پترو/ملت-دولتی سیتی در این زمینه، پاری سن ژرمن که به عنوان قهرمانان با فضیلت و شرافتمند در آن زمینه معرفی می‌شوند، از آن نوع حماقت‌هایی است که ورزش سزاوار آن است.