در حالی که واندِرسون با اولین لمس توپ، مدافعان استرالیا را در حال نزدیک شدن حس میکرد، با شلیکی دقیق توپ را به گوشه بالای دروازه پاتریک بیچ فرستاد و برزیل را پیش انداخت. تنها ۱۳۲ ثانیه از بازی در ورزشگاه لنگ پارک گذشته بود. پس از اینکه چهار روز قبل با آخرین حرکت بازی، مجبور به کسب تساوی ۱-۱ شده بودند، این نه تنها شروعی عالی برای سلسائو بود، بلکه پیامی را ارسال میکرد: ما برزیل هستیم، شما استرالیا، و ما شما را به جایگاهتان خواهیم نشاند. و ۹۰ دقیقه بعد، غرور تا حدی بازگشت، زیرا بازی با نتیجه ۴-۲ به سود آمریکای جنوبی به پایان رسید. با فرو رفتن توپ مدافع موناکو در دروازه، خاطرات شلیک ضربه آزاد نستوری ایرانکوندا در ورزشگاه کوئینزلند کانتری بنک در حال کمرنگ شدن بود و با دو شوت رافینیا به بدن بیچ در دقیقه بعد، تقریباً احساس میشد که دوباره سال ۲۰۱۷ است، زمانی که دیگو سوزا تنها پس از ۱۱ ثانیه در MCG گلزنی کرد تا پیروزی قاطع ۴-۰ را رقم بزند، یا سال ۲۰۱۳، زمانی که جو در ۷ دقیقه در برازیلیا گلزنی کرد تا پیروزی ۶-۰ را رقم بزند. ساکروسها شوکه به نظر میرسیدند. پس از اینکه در خانه به خاطر تساوی مقابل یک ملت فوتبالدوست کمتر شناخته شده مورد انتقاد قرار گرفتند، این تیم از گوشه خود بیرون آمده و مستقیماً به دهان آنها مشت کوبید. اما فروپاشی که به راحتی میتوانست رخ دهد… رخ نداد. و پس از ارزیابی وضعیت و به دست گرفتن توپ، میزبانان شروع به بازگشت به بازی کردند. علاوه بر این، آنها شروع به نشان دادن همان قصد تهاجمی و شجاعت در مالکیت توپ کردند که چهار روز قبل در تاونسویل نشان داده بودند. در حین تلاش برای این کار، تبادلات عصبی وجود داشت – یک توپربایی در دقیقه ۱۹ تقریباً به وینیسیوس جونیور فرصت شوتزنی داد، اما او بسته شد – اما اینها با لحظاتی در هم آمیخته بود، مانند زمانی که جکسون ایروین، تِته یِنگی را در محوطه جریمه پیدا کرد، یا ایروین و پل اوکون-انگستلر برای رساندن ایرانکوندا به فضای پشت خطوط برزیل ترکیب شدند. در زمینه پیشرفت این تیم، با نزدیک شدن جام ملتهای آسیا در ژانویه، نتیجه تقریباً بیاهمیت به نظر میرسید زیرا دویدنهای سریع و تبادلات هوشمندانه به نمایش گذاشته شد. این تقریباً با تیمی که سه ماه قبل در جام جهانی نتوانست راهی برای شکست دادن مصر پیدا کند، غیرقابل تشخیص بود؛ تحولی که تونی پوپوویچ خواهان آن بود، جلوی چشمان ما در حال رخ دادن بود. سپس در دقیقه ۲۸، بازی ۱-۱ شد: یک کرنر از کانر متکالف از میان انبوهی از بازیکنان عبور کرد – با برخورد به گابریل، که به VAR اجازه داد پرچم آفساید بعدی را لغو کند – و به آلساندرو چیرکاتی رسید تا در تیرک دورتر گلزنی کند. سپس، در دقیقه ۳۳، ساکروسها پیش افتادند، متکالف پاسی از چیرکاتی دریافت کرد و ضربهای زیبا را فراتر از اوتاویو، دروازهبان تازهکار، به ثمر رساند. نمایش آتشبازی و نورپردازی قبل از شروع بازی را فراموش کنید، آتشبازی واقعی روی زمین بود، با اکشن بیشتر در پایان نیمه اول: هری سوتار، دنیلو را سرنگون کرد و یک پنالتی که توسط VAR تأیید شد را به رافینیا داد، و ایرانکوندا چند دقیقه بعد به جای ۳-۲ کردن نتیجه، توپ را بالای تیرک دروازه کوبید. یوسوکه آراکی، داور ژاپنی، احتمالاً برای یک بازی دوستانه بسیار مشغولتر از حد انتظار بود، زیرا در نیمه دوم بین دو تیم آتشبازی رخ داد – درگیری در دقیقه ۶۴ بین سوتار و اندریک، تعویضی نیمه دوم، باعث درگیری شدیدی در کنار خط شد که در یک مقطع باعث شد بازیکن جوان برزیلی به زمین بیفتد و دستیار ساکروس، پل اوکون سینیور را تقریباً با خود ببرد. اندِریک که به جای رافینیا پس از احساس ناراحتی خفیف در ران راست توسط بازیکن بارسلونا به میدان آمده بود، در نهایت جرقه پیروزی برزیل را زد، زمانی که پاس رو به بیرون او به برونو گیمارائش اجازه داد تا چند دقیقه پس از درگیری، نتیجه را ۳-۲ کند. وینیسیوس پس از سرنگونی توسط تماس خفیفی توسط ایرانکوندا در دقیقه ۷۹، بازی را از روی نقطه پنالتی قطعی کرد.
